ตอนที่ 264
บทที่ 265 ครอบครัวนี้คำพูดของฉันเป็นใหญ่
October 22, 2026
เลขาหลิวตามมาข้างหลังด้วยความรู้สึกไม่รู้จะทำอย่างไร “ประธานเย่ เราไม่ได้แจ้งล่วงหน้า จึงไม่ได้รับแจ้งการเปลี่ยนแปลงห้องทำงาน....”
เย่ฉ่าวเหยียนตอบรับ “ไม่เป็นไรๆ พี่ชายของฉันกลับมาแล้วห้องทำงานนี้ก็ต้องเป็นของเขา คุณหาห้องทำงานใหม่ให้ผมละกัน”
“นี่.....”เลขาหลิวแสดงความนิ่งเงียบ แต่ในใจเธอประหลาดใจมาก เขาไม่คาดคิดว่ารองประธานคนนี้จะช่างพูดขนาดนี้
เย่ฉ่าวเฉิน เมื่อได้ยินสิ่งนี้ แบบนี้ไม่ได้สิ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลย ถ้าเขาไปฉันควรทำอย่างไร
ไม่ได้ๆ ไม่ได้จริงๆ!
“อันนี้.....เพิ่มโต๊ะในห้องทำงาน ฉ่าวเหยียนจะทำงานที่นี่ ”
เลขาหลิวยิ่งรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้ รองประธานสองคนใช้ห้องทำงานเดียวกัน
“ประธานเย่ แบบนี้ไม่เหมาะสมหรอก”
“เหมาะสม เหมาะสม” เย่ฉ่าวเหยียนรีบพูด ยังไงฉันก็อยู่บริษัทได้ไม่นาน นานสุดก็สิบวันหรือครึ่งเดือนฉันก็ต้องไปศึกษาต่อ พี่ชายพูดถูก ก็ทำงานอยู่ที่นี่แหละ”
“งั้น......ก็ได้” จิตใจเลขาหลิวอึกทึกเหมือนม้าตัววิ่งผ่านมา ทำไมครั้งนี้เขารู้สึกว่าประธานเย่ใจดีขึ้นมาก
หลายคนยังคงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องสำนักงาน ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเจ็ดแปดคนเข้ามาโดยประธานเฉินและประธานซู
“อ่า ประธานเย่กลับมาแล้ว ทุกคนไม่เจอนานแล้ว ดังนั้นจึงต้องมาหาคุณ “ประธานเฉินมีความรู้สึกที่หลากหลาย เกือบจะขึ้นไปกอดเขา”
เย่ฉ่าวเฉินพยายามสงบสติอารมณ์ “สวัสดีทุกคน”
มู่เวยเวยสังเกตเห็นมือของเขาออกเหงื่อแล้ว
เย่ฉ่าวเหยียนสังเกตเห็นความอึดอัดของเขา “เนื่องจากทุกคนคิดถึงพี่ชายของฉันมาก งั้นเลขาหลิวแจ้งผู้จัดการระดับสูงและพนักงานให้มีการประชุม และรายงานให้พี่ชายของฉันทราบเกี่ยวกับงานบริษัทในไตรมาสแรก”
“ค่ะ ประธานเหยียน”
“พอแล้วพอแล้ว ไปเตรียมตัว ไปเตรียมตัว”อีกสักครู่สิ่งที่คุณต้องการพูดก็พูดในการประชุม โอเค?” เย่ฉ่าวเหยียนพูดว่า เขามักจะไม่มีความเย่อหยิ่งในตำแหน่ง พูดคุยแบบสบายๆ ผู้จัดการของทุกแผนกต่างรับรู้เรื่องนี้
“ค่ะ ประธานเหยียน”
รอจนในห้องทำงานเงียบลง เย่ฉ่าวเหยียนอย่างมึนงง “ประชุม ฉันพูดอะไร?”
มู่เวยเวยมือแบมือออก “คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แค่นั่งฟังก็ได้แล้ว ถือว่าทำความเข้าใจสถานการณ์ของบริษัท ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
เย่ฉ่าวเหยียนตบไหล่พี่ชาย “ไปเถอะ ไปประชุม”
สองพี่น้องเดินออกไป เย่ฉ่าวเหยียนรู้ว่ามู่เวยเวยไม่ตามมา จึงหยุดแล้วถามเธอ “เธอ.... ไม่ไปเหรอ?"
“ไม่ไป ฉันฟังไม่เข้าใจเรื่องเหล่านั้น ฟังก็ปวดหัว” มู่เวยเวยโบกมือ เธอไม่ไปอยู่ในสถานที่ที่หดหู่แบบนั้นหรอก ค่อยๆดื่มน้ำอย่างระมัดระวัง
เย่ฉ่าวเหยียนพูดไม่ออก จริงๆแล้ว เขาหวังว่าเธอจะอยู่ที่นี้ด้วย
เหลือเพียงมู่เวยเวยอยู่ในห้องทำงานของโนวา เดินไปรอบๆ เธอก็พบว่าเค้าโครงห้องทำงานโดยทั่วไปไม่ได้เปลี่ยนไป ยกเว้นมีกระถางต้นไม้สีเขียวอีกสองสามกระถางและเครื่องประดับเล็กๆ หนึ่งถึงสองชิ้นบนโต๊ะทำงาน
ไม่มาที่นี้นานแล้ว เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
บรรยากาศในห้องประชุมไม่เคยเป็นเช่นวันนี้ อากาศที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทุกคนมองไปที่เย่ฉ่าวเฉินด้วยสายตาที่กระตือรือร้นราว ราวกับมอง.....คนรักที่จากไปแสนนาน
ในความเป็นจริงทุกคนประทับใจต่อเย่ฉ่าวเหยียนค่อนข้างดี แต่เขาไม่คอยเหมาะสมกับการบริหารบริษัท เมื่อก่อนเย่ฉ่าวเฉินสามารถจัดการกับเอกสารภายในครึ่งชั่วโมงและยังชี้ให้เห็นว่ามีปัญหาตรงไหน แต่ประธานเหยียนคนนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งวันแต่สุดท้ายเขาก็ไม่เข้าใจอะไร โชคดี ที่เขาเป็นคนใจกว้างและรู้จักรับฟังผู้อื่นและเขาไม่ตัดสินใจบางเรื่องอย่างไร้สาระ
เย่ฮวางเป็นองค์กรที่มีประสิทธิภาพสูง รูปแบบการทำงานของเย่ฉ่าวเหยียนทำให้การทำงานของทุกคนช้าลงอย่างไม่น่าสงสัย เย่ฮวางในสามสี่เดือนนี้จึงมีประสิทธิภาพปานกลาง
ประสิทธิภาพของผลงานเกี่ยวข้องกับเงินเดือนของพนักงานและจำนวนโบนัสสิ้นปี ดังนั้นทุกคนจึงกังวลมาก แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เพียงแต่แอบมองไปข้างหน้าเพื่อการกลับมาของเย่ฉ่าวเฉินที่ชาญฉลาดและมีฝีมือ
ในที่สุด วันที่ทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตารอก็มาถึง จะไม่ดีใจได้อย่างไร?
เย่ฉ่าวเฉินนั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน แม้ว่าเขาจะทำสีหน้าเย็นชาเหมือนที่มู่เวยเวยบอก แต่ในใจเขาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาที่อบอุ่นของพวกผู้ชาย เขาก็ทนจะแทบไม่ไหว
บ้าเอ้ย หยุดมองฉันได้ไหม? ฉันไม่ใช่สาวสวย
เย่ฉ่าวเหยียนแอบยิ้ม ไอแห้งๆ แล้วพูดว่า “โดยปกติเวลาประชุมทุกคนอารมณ์อย่างหมดอาลัยตายอยากราวกับว่าไม่ได้กินอาหารมาสามวัน วันนี้ผู้นำกลับมาพวกคุณดูเหมือนโดนโด๊ปยา ช่วยเห็นแกหน้าฉันหน่อยได้ไหม?”
ทุกคน “ฮ่าๆๆ”ประธานเฉิน รีบพูดว่า “ประธานเหยียน ทุกคนก็ยังรักคุณมาก”
“ชิ ช่างเหอะ ฉันยังไม่รู้พวกเธอจะพูดลับหลังฉันยังไง?” เย่ฉ่าวเหยียนเม้มริมฝีปากของเขา “อย่างไรก็ตามฉันนั่งในตำแหน่งรองประธานไม่กี่วันแล้ว ฉันขี้เกียจไล่ตามคุณ ประชุมกันเถอะ เริ่มจากแผนกการตลาดและสรุปสั้นๆหน่อย”
“ครับ”
สมองเย่ฉ่าวเฉินก็รู้สึกสับสนเมื่อได้ฟังครั้งแรก แต่เขาเป็นใครละ นักธุรกิจอัจฉริยะที่มีไอคิวพลุ่งพล่าน เพียงฟังรายงานสองแผนกเขาก็มองเห็นทางออก และเขาก็สนใจมากขึ้นเรื่อยราวกับว่าเขาเกิดมาพร้อมกับความรู้เหล่านี้
มองย้อนไปที่เย่ฉ่าวเหยียน ดวงตาของเขาใกล้จะหลับเต็มที
ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ทุกแผนกก็รายงานขเสร็จสิ้น ก่อนที่เย่ฉ่าวเหยียนจะพูด เย่ฉ่าวเฉินก็พูดอย่างเย็นชา “นำข้อมูลทั้งหมดที่รายงานทำเป็นตารางข้อมูล แล้วส่งไปที่ห้องทำงานของฉันในช่วงบ่าย”
เมื่อทุกคนฟังจบ ประธานเย่ไม่พอใจกับผลลัพธ์ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา
“ครับ” การแสดงออกของทุกคนมีความจริงจังมากขึ้น
“เลิกประชุม”
เย่ฉ่าวเฉินผลักเก้าอี้ออก แล้วลุกขึ้น เย่ฉ่าวเหยียนรีบเข้ามาด้วยความตกใจ แล้วกระซิบข้างๆเขา “ พี่ชาย เมื่อกี้คุณฟังเข้าใจใช่ไหม?"
เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้ว “แปดสิบเปอร์เซ็น”
เย่ฉ่าวเหยียนอ้าปากค้าง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นพี่น้องกัน ทำไมแตกต่างมากเหลือเกิน? และเขายังความจำเสื่อมใช่ไหม?
“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่พวกเขาพูดนั้นยืดยาวมาก ประชุมครั้งต่อไปจะต้องไม่เป็นเช่นนี้อีก” เย่ฉ่าวเฉินพูดตัดบทอีกครั้ง
สายตาเย่ฉ่าวเหยียนมองด้วยความรู้สึกศรัทธา เขายกนิ้วโป้งชูขึ้นแล้วพูดว่า “พี่ชาย คุณยอดเยี่ยมมาก คุณเหมาะสมที่เป็นเย่ฉ่าวที่อยู่บนจุดสูงสุดในธุรกิจเมืองA”
เย่ฉ่าวเฉินยักคิ้ว เขายังมีเกียรติเช่นนี้? ฟังดูดีนะ
“แค่นี้ก็เยี่ยมแล้ว ฉันสามารถออกจากทะเลแห่งความทุกข์ได้แต่เนิ่นๆ” เย่ฉ่าวเหยียนถอนหายใจ
เย่ฉ่าวเฉินหันหน้าไปมองเขาด้วยใบหน้าที่ผ่อนคลาย มีคำถามที่สงสัย “เธอไม่ชอบเป็นรองประธานเหรอ?”
“ทำไมฉันต้องชอบ?”
“อื้ม.....คือการเพลิดเพลินกับอำนาจความสำเร็จ หรือการมีความมั่งคั่งมากขึ้น เสมือนครอบครัวของคนรวยอย่างเรา พี่น้องทะเลาะกันไม่ใช่เหรอ?”
เย่ฉ่าวเหยียนเกือบหัวเราะออกมาก วางมือบนไหล่ของเย่ฉ่าวเฉิน เขายิ้มแล้วเดินไปถามไป “พี่ชาย คุณรู้เรื่องนี้จากที่ไหน”
เย่ฉ่าวเฉินตอบด้วยความงุนงง “มันมักจะแสดงให้เห็นในละครโทรทัศน์”
เย่ฉ่าวเหยียนอดกั้นไม่ไหว หัวเราะออกมาฮาๆๆ “พี่ชายที่รักของฉัน ละครโทรทัศน์มันหลอกลวงทั้งนั้น แต่ก็ยังมีสถานการณ์เหมือนที่คุณพูด แต่คนอย่างฉัน เกิดมาค่อนข้างหละหลวมและไม่ชอบผูกมัดกับสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง ก็พูดเถอะ พี่เกิดมามีความสามารถหาเงินได้ขนาดนี้ น้องคนนี้ก็แอบขี้เกียจ ต้องรับผิดชอบในการใช้จ่ายเงินก็พอ ทำไมต้องมาลำบากเช่นนี้ละ?
เขาพูดอย่างลวกๆ แต่ทุกประโยคล้วนมาจากใจของเย่ฉ่าวเหยียน หากเขาต้องการแสวงหาอำนาจเพื่อแย่งชิงบัลลังก์จริงๆ สามเดือนที่ผ่านมาก็เพียงพอแล้ว แต่เขาก็ไม่มีความทะเยอทะยานเช่นนี้
เย่ฉ่าวเฉินยิ้มแล้วส่ายหัว
กลับถึงห้องทำงาน มู่เวยเวยนั่งอยู่บนเก้าอี้วาดอะไรบางอย่าง ฟังพวกเขาเข้ามา เงยหน้าถามว่า “ประชุมเป็นไงบ้าง?”
เย่ฉ่าวเหยียนดีใจแทบจะโลดเต้น “ฉันได้ออกจากบริษัทก่อนกำหนดแล้ว”
มู่เวยเวยตกตะลึงไปสองวินาที หลังจากรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร เธอมองไปที่เย่ฉ่าวเฉินด้วยความประหลาดใจ “เธอเข้าใจ?”
“ก็พอได้แหละ” เย่ฉ่าวเฉินสูญเสียความทรงจำ ทำให้บุคลิกของเขาอ่อนน้อมถ่อมตน
“แค่พอได้เหรอ? ฉันนั่งในห้องประชุมใกล้จะหลับเต็มทีแล้ว แต่เขายิ่งฟังก็ยิ่งมีพลัง ขึ้น ฉันนับถือจริงๆ” เย่ฉ่าวเหยียนเดินเข้ามาใกล้ๆ มองดูการออกแบบเสื้อผ้าที่รกรุงรังบนโต๊ะ ถามเธอ“คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
“ฉันจำได้เมื่อก่อนฉันเก็บเอาของไว้ในตู้นี้ เมื่อเขาพบว่ามันยังอยู่ ก็เอามันออกมาฝึกมือคุณไม่ได้โยนมันทิ้งเหรอ?”
เย่ฉ่าวเหยียนมาใกล้โต๊ะทำงาน ยิ้มแล้วพูด “จัดเก็บได้อย่างมีระเบียบ ดูก็รู้ว่ามันเป็นที่รักของพี่ชายฉัน ฉันไม่กล้าทิ้งมันหรอก”
เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เขาพูด ยืดศีรษะออกดู หนังสือดีไซน์เก่าหลายเล่ม ภาพวาดการออกแบบเสื้อผ้าหลายชิ้น ยางลบครึ่งแท่งและดินสอใช้แล้วสองแท่ง
นี่คือ.....นี่คือที่รักสิ่งที่เขาเก็บไว้ ?
“พวกเธอยุ่งเถอะ ฉันไปเดินเล่นที่แผนกออกแบบ ที่นั่นคือแคมของฉัน “มู่เวยเวยรีบเก็บอุปกรณ์ของเธออย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าพร้อมที่จะตามไป”
เย่ฉ่าวเฉินก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไร เกิบบังเอิญพูด “งั้นเธอเอาของวางไว้ตรงนี้ดีไหม? หากเธอจะถือไปก็วุ่นวาย”
มู่เวยเวยหยุดการเคลื่อนไหวลง เงยหน้าขึ้นไปยิ้มแล้วพูด “ค่ะ งั้นก็วางไว้ก่อน เวลาฉันจะใช้ก็ค่อยมาหยิบ”
เขาเริ่มลงมือแล้ว นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ดี เธอไม่ต้องการบังคับให้เขาตัดสินใจเลือก วิธีที่ดีที่สุดคือทำให้เขาตกหลุมรักเธออีกครั้ง
เมื่อถึงเวลานั้น เธอไม่ต้องสนใจว่าฟานเสี่ยวเหมยจะยังไง เย่ฉ่าวเฉินก็สามารถนำตัวเองกลับมา
และเธอเชื่อว่า แม้ว่าคนจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ความรู้สึกและความคุ้นเคยหลายๆอย่างก็จะไม่อาจเปลี่ยนไป เช่นนิสัยที่เขาตกหลุมรักเธอ
ใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินร้อนผ่าวเมื่อสบตากับเธอ สายตาของเขาเคลื่อนไปด้านข้างทันที
มู่เวยเวยยิ้มอย่างเขินอาย นำสิ่งของวางไว้ในลิ้นชักนอกจากห้องทำงาน
เมื่อมาถึงแผนกออกแบบ มันเป็นฉากที่มีความสุขอย่าง แม้แต่เหอเหม่ยหลิงที่มักจะไม่ได้ร่วมสนุก ก็มาถามเธอว่าเมื่อไหร่จะทำงาน
“เร็วๆนี้ แต่ตอนนี้ฉันแทบไม่มีแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ และฉันก็มือใหม่มาก” มู่เวยเวยกล่าวอย่างเขินอาย
“ไม่เป็นไร ท้ายที่สุดแล้วรากฐานอยู่ที่นั่น การหยิบจับขึ้นมาเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ฉันมองคุณในแง่ดีมาก” เหอเหม่ยหลิงดูจริงจัง ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ประจบสอพลอ แน่นอน เธอไม่รำคาญที่จะทำเช่นนั้น
มู่เวยเวยยิ้มด้วยความเขิน “งั้นดีละ ฉันเตรียมตัวสักหน่อย พรุ้งนี้จะมาทำงาน”
“ได้ค่ะ”
หลังจากรับประทานอาหารพนักงานที่บริษัท มู่เวยเวยก็ง่วงเล็กน้อย จริงๆเธอแค่อยากจะงีบในห้องทำงานของเย่เฉาเฉินไม่กี่นาทีในช่วงเที่ยง แต่ไม่คาดคิดว่าเธอจะหลับถึงช่วงบ่าย
ส่วนเย่ฉ่าวเหยียน ก็หายตัวไปไม่เห็นเงา หลังจากส่งงานเสร็จ
เย่ฉ่าวเฉินเมื่อเข้าทำงานก็ลืมเรื่องราวทุกอย่าง ทันทีที่เลขาหลิวเคาะประตูแล้วเข้ามาแล้วมอบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ให้เขา
“นี่คือ? เย่ฉ่าวเฉินแปลกใจ เขาไม่ได้ซื้อโทรศัพท์”
“นี่คือคุณนายเย่สั่งให้ฉันซื้อค่ะ บอกว่าโทรศัพท์ของประธานเย่เสียแล้ว”
“อ่อ……ใช่ เพิ่งจะเสีย ฉันลืมไปละ” เย่ฉ่าวเฉินพูดปิดบัง จริงๆ เขาไม่มีโทรศัพท์มือถือ ฟานเสี่ยวเหมยหมายถึง เขาเข้าๆออกๆนอกบ้านอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นใช้โทรศัพท์มือถือ เขาคิดไปคิดว่าก็ใช่ เขาจึงไม่สนใจอะไร
ตอนนี้ฉันรู้สึกว่า เขาแยกตัวจากสังคมนี้นานเหลือเกิน
มองไปที่กล่องของขวัญโทรศัพท์มือถือที่สวยงาม ในที่สุดเย่ฉ่าวเฉินก็นึกขึ้นได้ว่ามีคนนอนหลับอยู่ในห้องรับรอง ทันใดนั้นเขากระตือรือร้น ที่จะไปดูเธอ เมื่อเขาความจำกลับมา เขาได้เปิดประตูห้องรับรอง
ในห้องเงียบสงบ ผู้หญิงคนนั้นนอนขดตัวนอนตะแคง เขาเดินเข้าไปช้าๆ ยืนตรงหน้าเธอจ้องมองเธอเงียบ ๆ
อาจจะเป็นเพราะเธอนอนหลับเป็นเวลานาน ใบหน้าของมู่เวยเวยแดงก่ำคือสวย
ทันใดนั้นเย่ฉ่าวเฉินรู้สึก ภาพนี้ช่างดูคุ้นเคย ราวกับว่าเขาเคยเห็นเธอนอนหลับแบบนี้มาก่อน
คิ้วของเธอไม่โดดเด่น แต่ดูสบายๆ นี่คือความงามที่ไม่เป็นอันตราย ที่ทำให้ผู้คนต้องการปกป้องเธอ
รู้ทั้งรู้ว่ารู้จักเธอได้แค่วันเดียว ทำไมฉันถึงหลงไหลในตัวเธอ?
เย่ฉ่าวเฉินมองเธออย่างละเอียด ในที่สุดดวงตาของเขาก็เข้าไปใกล้ริมฝีปากสีแดงของเธอ และเขาก็อยากจะ...ลองดูว่ามันจะหวานอย่างที่คิดหรือไม่
ด้วยความคิดที่มากเกินไป เย่ฉ่าวเฉินจนลื่นล้ม แล้วริมฝีปากของเขาค่อยๆกดลงบนริมฝีปากของเธอ
ตอนแรกเขาแค่จะสูบดมกลิ่นผมของเธอ แต่เย่ฉ่าวเฉินลื่นล้มฉับพลัน สัมผัสที่ยอดเยี่ยมทำให้ไฟลุกโชนขึ้นในใจของเขา เขาแทรกเข้าไปที่เธออย่างกระตือรือร้น อยากจะลิ้มรสมากขึ้น
มู่เวยเวยที่กำลังหลับอยู่ถูกปลุกให้ตื่นด้วยความตกใจ ด้วยพฤติกรรมของเขาเมื่อเธอกำลังจะเตะคนที่ละเมิดเธอ เธอพบว่าเย่ฉ่าวเฉินกำลังไต่ตามร่างกายเธอ
เขา....กำลังทำอะไร?
มู่เวยเวยขยับตัวเล็กน้อยด้วยการจูบที่ดุเดือดของเขา ตอบสนองเขาด้วยปลายลิ้นโดยไม่สมัครใจเขาตกตะลึงไปชั่ววินาที จากนั้นก็ยิ่งจูบลงอย่างดุเดือนยิ่งขึ้น
มู่เวยเวยรู้สึก กลิ่นอายที่ครอบงำของเขานั้นเหมือนเย่ฉ่าวเฉินเมื่อก่อนมาก
อุณหภูมิในห้องค่อยๆร้อนขึ้น ทั้งสองคนพัวพันกันบนเตียง กระสับกระส่าย ยิ่งอดใจรอไม่ไหวที่จะเจอกันตรงๆ แต่เมื่อมือของเขาลูบไปที่ด้านล่างกระโปรงของเธอ เขาก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที
มู่เวยเวยกำลังรอให้เขาปลอบประโลม แต่ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะหยุดทันที ไม่เพียงแค่นั้นเย่ฉ่าวเฉินก็พลิกตัวกลับมาจากเธอ ลดศีรษะลงและพูดว่า “ฉันขอโทษ”
มู่เวยเวยแค้นจากใจทันที “หุบปาก”
เย่ฉ่าวเฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ใบหน้ายังคงแดง