บทที่ 267 : จูบคืนสู่เหย้าที่รอคอยมานาน

"เย่ฉ่าวเฉิน นี่คุณบ้าไปแล้ว คนบ้า——” มู่เวยเวยร้องไห้เหมือนดังฝนตก

และฟานเสี่ยวเหมยที่อยู่ข้างๆก็ทึ่มทื่อไปเลย หัวสมองว่างเปล่า

พ่อบ้านหวังตกใจมือไม้อ่อนตะโกนเรียกเสี่ยวฟางไปขับรถ โทรไปที่โรงพยาบาล

เวลานี้ ผิงอันดึงแขนเสื้อมู่เวยเวย พูดเสียงเบาๆว่า "แม่ คุณอย่าร้องไห้ พ่อไม่เป็นอะไร"

มู่เวยเวยตกตะลึง เช็ดน้ำตาแล้วมองลูกชาย "คุณพูดอะไร?"

"พ่อไม่เป็นอะไร เมื่อกี้เขายังพูดกับฉันเลย" ผิงอันดูเหมือนแบ่งปันความลับกับเธอ พูดอย่างดูลึกลับมาก

มู่เวยเวยตกใจ เห็นได้ชัดว่าเย่ฉ่าวเฉินตกลงมาที่พื้น เธอเห็นอย่างชัดเจน จะมีเวลาคุยกับผิงอันได้อย่างไร?

เดี๋ยวนะ ผิงอันปรากฏตัวอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? เหมือนว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นะ

ฉับพลันก็นึกอะไรบางอย่างได้ มู่เวยเวยรีบหันไปมองฟานเสี่ยวเหมยที่ยังคงตกตะลึงอยู่ กระซิบถามผิงอันว่า "พ่อพูดกับคุณว่าอะไร?"

"พ่อถามฉันว่า สีดวงตาของเขาเปลี่ยนกลายเป็นสีเดียวกับดวงตาข้างขวาของฉันหรือเปล่า?"

มู่เวยเวยมองตาข้างขวาของลูกชาย เป็นสีม่วง

พูดแบบนี้ เมื่อกี้ที่เย่ฉ่าวเฉินตกลงมาก็เกิดการกระตุ้นความสามารถพิเศษในร่างกาย ทำให้เวลาหยุดนิ่งหรอ? หรือว่า ลูกชายใช้ความสามารถพิเศษในร่างกายหรอ?

"ผิงอัน อย่าบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ไหม?" มู่เวยเวยกระซิบสั่งเขา

ผิงอันพยักหน้าหนักๆ

เวลานี้ เสี่ยวฟางจอดรถบ้านตรงหน้าพวกเขา บอดี้การ์ดรีบเข้ามายกเย่ฉ่าวเฉิน

"ช้าๆหน่อย" มู่เวยเวยได้ฟังสิ่งที่ผิงอันพูดเมื่อกี้นี้ จิตใจก็สงบมากขึ้น ไม่กระสับกระส่ายเหมือนเมื่อกี้นี้

เย่ฉ่าวเหยียนลงมาอย่างรวดเร็ว รีบกระโดดเข้าไปในรถบ้าน รีบถามว่า "พี่ชายฉันเป็นอย่างไรบ้าง?"

มู่เวยเวยจับชีพจรของเขา พูดเบาๆว่า "ยังไม่ตาย"

"พระเจ้าคุ้มครอง" เย่ฉ่าวเหยียนพนมมืออธิษฐาน

"คุณอาหวัง ดูแลผิงอันด้วย" มู่เวยเวยตะโกนออกมาด้านนอกหนึ่งประโยค จากนั้นก็บอกคนขับรถว่า "ออกรถ"

รถบ้านขับออกไปได้สองเมตร ฟานเสี่ยวเหมยก็สติกลับมา รีบไปเกาะหน้าต่างรถแล้วตะโกนว่า "ฉันก็ต้องไปด้วย"

ความเร็วในการขับรถไม่เร็วมาก ฉะนั้นฟานเสี่ยวเหมยจึงวิ่งตามไปทัน

มู่เวยเวยหันไปมองผู้หญิงที่ไล่ตามอยู่นอกรถ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า "เขาคืนชีวิตนี้ให้คุณไปแล้ว ต่อไปนี้เขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณอีก"

ฟานเสี่ยวเหมยน้ำตาคลอ "ไม่ ขอร้องละให้ฉันตามไปด้วย ฉันไม่สามารถอยู่ที่บ้านได้ ฉันแค่อยากเห็นเขาตื่นขึ้นมาด้วยตาของตัวเอง ขอแค่เขาตื่นขึ้นมา ฉันจะไปจากตระกูลเย่ทันที"

มู่เวยเวยใจอ่อน ยังไงแล้ว เธอก็เป็นคนของคนรัก

"เสี่ยวฟาง หยุดรถ"

บรรยากาศในรถกดดันเป็นพิเศษ สายตาของมู่เวยเวยจดจ่ออยู่ที่ตัวของเย่ฉ่าวเฉิน เธออยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเย่ฉ่าวเฉิน

ไม่นาน "ฮือฮือฮือ"เสียงร้องไห้ดังขึ้น มู่เวยเวยไม่มองก็รู้ว่าฟานเสี่ยวเหมยนั่งอยู่ข้างหลัง

ตนเองผ่านอุปสรรคมามากมายขนาดนั้นแต่เมื่อกี้นี้ก็ถูกเย่ฉ่าวเฉินทำให้ตกใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวน้อยคนนี้ ฉะนั้นเธอจึงร้องไห้ไม่หยุด

เธอจำเป็นต้องบรรเทาอารมณ์กังวลใจและหวาดกลัวในใจลง

เย่ฉ่าวเหยียนไม่รู้เรื่องของผิงอัน เวลานี้จึงกังวลใจมาก ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอ ความโกรธในใจก็ผุดขึ้นมาทันที พูดอย่างโมโหว่า "พี่ชายฉันยังไม่ตาย คุณจะร้องหาอะไร?"

ฟานเสี่ยวเหมยตกตะลึง แต่ยังตามด้วยเสียง"ฮือๆ"ร้องไห้ ร้องไห้ไปพูดไป "ฉันไม่ได้ตั้งใจ……ฉันแค่โกรธเขา……ใครจะรู้……"

เย่ฉ่าวเฉินจ้องมองเธอด้วยความเกลียดชัง จากการอบรมสั่งสอนที่ดีทำให้เขาไม่โต้ตอบกลับผู้หญิงคนนั้นไป แค่จับมือของเย่ฉ่าวเฉินไว้เท่านั้น ภาวนาให้เขาโชคดีเหมือนครั้งที่แล้ว ไม่ให้เกิดเรื่องใดๆ

"ฉันไม่อยากให้เขาตาย……ฮือฮือฮือ……ถ้าฉันรู้ว่าเขากระโดดจริงๆ ฉัน ฉันจะไม่ให้เขากระโดดอย่างแน่นอน……เขาเป็นคนแรกที่ฉันชอบ ฉันจะให้เขาตายได้อย่างไร……ฮือฮือฮือ……”

ฟานเสี่ยวเหมยร้องไห้อย่างน่าเวทนามาก น้ำมูกไหลน้ำตาหยด

มู่เวยเวยได้ฟังในใจทั้งหงุดหงิดทั้งเห็นใจเธอ หยิบกล่องทิชชู่หน้ารถ ส่งให้เย่ฉ่าวเหยียน บอกใบ้ว่าให้ส่งให้เธอ

เย่ฉ่าวเหยียนจ้องมองเธออย่างจนปัญญา นำกล่องทิชชู่ให้เธออย่างลวกๆ "พอแล้ว รู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจก็ดีแล้วใช่ไหมล่ะ? ต้องโทษพี่ชายของฉันที่ดื้อรั้นเกินไป ฉุดรั้งไว้ไม่อยู่ จะต้องกระโดดลงมา เพียงแต่ว่า คุณรับปากว่าจะไม่บังคับให้พี่ชายฉันแต่งงานกับคุณแล้วจริงๆใช่ไหม?

ฟานเสี่ยวเหมยเช็ดน้ำตา พยักหน้าแล้วพูดว่า "อืมอืม ไม่บังคับเขาแล้ว" พูดจบก็มองไปที่มู่เวยเวยตรงหน้าเธอ พูดอย่างน้อยใจว่า "ในเมื่อเขาไม่ชอบฉัน ฉันก็จะไม่ดึงดัน ฝืนใจไปก็เท่านั้น"

"คุณคิดได้เร็วกว่านี้ก็ดีสิ?"

คิดได้เร็วกว่านี้

ก็เพียงแค่สามวันเอง ฟานเสี่ยวเหมยจะคิดละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้ได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นเธอชอบเย่ฉ่าวเฉินมากจริงๆ เห็นชายคนที่ชอบมากว่าสามเดือน จู่ๆไปตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่น เธอก็หึงหวงอย่างบ้าคลั่ง ในหัวฉันคิดแต่ว่าจะพาเขากลับมาได้อย่างไร จะมาคิดปล่อยมือได้อย่างไร?

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเย่ฉ่าวเฉินตัดสินใจกระโดดลงมาเช่นนี้ เธอจะก่อเรื่องอะไรอีกในอนาคต ตัวเธอเองก็ไม่รู้

มาถึงโรงพยาบาล หมอและพยาบาลจำนวนมากรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อรถจอด เย่ฉ่าวเฉินถูกหามขึ้นเปล พ่อบ้านหวังโทรบอกสาเหตุของอาการบาดเจ็บแล้ว ดังนั้นหมอจึงไม่ต้องถาม จึงเข็นเย่ฉ่าวเฉินเข้าห้องฉุกเฉินไปเลย

มู่เวยเวยนั่งไม่ติดเดินไปเดินมาหน้าห้องฉุกเฉิน สองมือจับเอาไว้ด้วยกัน แล้วมองผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆเข้าไปตลอด

ฟานเสี่ยวเหมยก็ร้องไห้ไม่หยุด ตาบวมแดงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าอาการใจลอยเล็กน้อย

เวลาจะเชื่องช้าเหมือนหอยทากคลาน ก็ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ประตูห้องฉุกเฉินจึงถูกเปิดออก มู่เวยเวยกับเย่ฉ่าวเหยียนรีบเดินไป "เขาเป็นอย่างไรบ้าง?"

"สัญญาณชีพค่อนข้างปกติ เราทำอัลตร้าซาวด์ให้เขา ไม่มีร่องรอยความเสียหายของอวัยวะภายใน กระดูกอะไรก็ดีหมด" หมอกล่าว

"เขาฟื้นแล้วใช่ไหม?"

"ยัง น่าจะหมดสติไปชั่วขณะ อีกสักพักน่าจะฟื้น"

หมอเพิ่งจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงพยาบาลตะโกนว่า "หมอ คนไข้ฟื้นแล้ว"

มู่เวยเวยกับเย่ฉ่าวเหยียนได้ยินข่าวนี้ ก็รีบเข้าไปด้วยความดีใจประหลาดใจ จากนั้น เธอเห็นดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน เพียงแค่เหลือบมอง มู่เวยเวยก็รู้ได้เลยว่า ความทรงจำเขากลับมาแล้ว

อดไม่ได้ที่จะน้ำตาไหลโดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับงดงามที่สุด

"เวยเวย มานี่" เย่ฉ่าวเฉินยื่นมือไปทางเธอ

มู่เวยเวยยิ้ม เดินเข้าไปดั่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝน กำกำปั้นทุบลงบนอกของเขา "คุณทำให้ฉันตกใจ คุณทำให้ฉันตกใจ คุณรู้ไหมว่าฉันตามหาคุณมานานแค่ไหน คุณยังความจำเสื่อม คุณอยากให้ฉันโกรธจนตายไปเลยใช่ไหม?"

เย่ฉ่าวเฉินปล่อยให้เธอตี รอให้เธอตีจนพอ จึงคว้าขอมือเธอ ใช้แรงดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด จากนั้นจึงจูบริมฝีปากเธอ

นี่เป็นการจูบคืนสู่เหย้าที่รอมานาน ทั้งอบอุ่นและลึกซึ้ง บอกเล่าความรู้สึกของกันและกัน

ฉากนี้เย่ฉ่าวเหยียนถูกมองข้ามไปโดยสิ้นเชิง ยักไหล่ โบกมือให้กับเหล่าพยาบาลที่แอบยิ้มมองมา ทุกๆคนก็ต่างตามเขาออกไปจากห้องฉุกเฉิน

อย่างไรเสีย การได้เห็นการซุปซิปนินทาเย่ฉ่าวเฉิน มันไม่ใช่เรื่องง่าย

หลังจากจูบลึกซึ้งแบบฝรั่งเศสแล้ว เย่ฉ่าวเฉินก็ชนหน้าผากกับฝ่ายหญิง ในแววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู

"หวานเหมือนเมื่อคืนเลย" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงมีความสุข

มู่เวยเวยหน้าแดง จู่ๆก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาล ต้องการจะดิ้นลุกขึ้น ทว่าถูกเย่ฉ่าวเฉินกอดไว้แน่น

"อย่าขยับ ให้ฉันกอดคุณหน่อย ฉันไม่ได้กอดคุณนานมากเลย" เย่ฉ่าวเฉินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

มู่เวยเวยหยุดดิ้นรน ซบอกเขาเหมือนกับแมวตัวหนึ่ง "ความทรงจำคุณกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เป็นผิงอันที่เรียกฉันให้ฟื้น" เย่ฉ่าวเฉินพูดไม่เข้าเนื้อหา

"หมายความว่ายังไง?"

"ตอนที่ฉันตกลงมา จู่ๆเวลาก็หยุด จากนั้นก็ได้ยินเสียงของผิงอัน แล้วความทรงจำก็ค่อยๆฟื้น" เย่ฉ่าวเฉินลูบผมสั้นๆของเธอ นี่เขาทำมานานจนเป็นนิสัยไปแล้ว เมื่อก่อน ผมเธอยาวมาก ทั้งดำทั้งเงางาม ตอนที่เย่ฉ่าวเฉินไม่มีเรื่องอะไรมักชอบเล่นผมของเธอ ตอนนี้กลายเป็นผมสั้นไปแล้ว นิสัยนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน

มู่เวยเวยเงยหน้ามองเขาอย่างประหลาดใจ "พูดแบบนี้ไม่ใช่ความสามารถพิเศษของคุณ แต่เป็นของผิงอันหรอ?"

"ใช่ของเขา" เย่ฉ่าวเฉินพูดอย่างแน่ใจ" เขาแข็งแกร่งกว่าที่เราคิดไว้มาก อย่างน้อยก็เก่งกว่าฉัน แค่ตอนนี้เขายังไม่ชำนาญในการใช้มัน

"ใช่สิ" มู่เวยเวยเงยหน้ามองไปทางเขา จึงถามเขา "คุณไม่ได้โง่ใช่ไหม ทำไมคุณถึงกระโดดลงมาจากที่สูงเช่นนั้น ถ้าเกิดว่าได้รับบาดเจ็บล่ะ?"

"เดิมทีฉันยืนอยู่ด้านบนแล้วต้องการเจรจากับฟานเสี่ยวเหมย แต่คาดไม่ถึงว่าคุณบอกว่าต้องการจะหย่า ฉันจะไม่กระวนกระวายใจหรอ"

"หย่าร้างยังกลับมาเจอกันได้อีก หากว่าคุณเกิดอุบัติเหตุ ฉันกับผิงอันจะทำยังไง?"

เห็นได้ชัดว่าเย่ฉ่าวเฉินไม่เห็นด้วยกับความคิดของเธอ บีบแก้มผอมๆของเธอแล้วพูดว่า "รวมสองเรื่องด้วยกันได้ยังไง? ในพจนานุกรมของฉัน ไม่มีคำว่าหย่าร้างสองคำนี้ คุณอย่าแม้แต่จะคิดถึงมัน"

มู่เวยเวยแสดงความเย่อหยิ่งในสายตาของเธอ "นี่ก็พลิกแพลงแผนการไหม รอให้ฟานเสี่ยวเหมยคิดว่าคุณตาย เราก็กลับมาเจอกันอีกที"

"ไม่ได้ ไม่ได้อย่างแน่นอน ถ้าหากว่าคุณพอใจผู้ชายคนไหนขึ้นมา ฉันจะไม่น้ำตาตกหรอ?"

มู่เวยเวยหัวเราะ วางหัวไว้ที่หน้าอกของเขา สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของเขา การเต้นของหัวใจของเขา ลมหายใจของเขา

"ดีจริงๆ" มู่เวยเวยกล่าวด้วยความพึงพอใจ

สองคนกำลังปรับทุกข์สุขกัน พยาบาลคนหนึ่งก็ผลักประตูเข้ามา "คุณเย่ หมอบอกว่าคุณไม่ได้เป็นอะไรมาก ตอนนี้สามารถกลับบ้านได้แล้ว"

"ขอบคุณมาก" เย่ฉ่าวเฉินยังคงรักษาท่าทีที่สง่างาม พูดอย่างเรียบๆ

"แล้วก็ พวกคุณรีบออกมาจะดีที่สุด อีกสักครู่จะมีผู้ได้รับบาดเจ็บหลายคนมาที่ห้องฉุกเฉินนี้"

เอ่อ……โอเค

ทั้งสองเดินออกจากห้องฉุกเฉิน ฟานเสี่ยวเหมยก็เดินโซเซเข้ามาพร้อมน้ำตา ทำท่าจะกอดเย่ฉ่าวเฉิน แต่ถูเย่ฉ่าวเฉินหยุดด้วยคำพูด "คุณฟาน สวัสดีครับ"

ฟานเสี่ยวเหมยหยุดฝีเท้า เธอมองชายตรงหน้าคนนี้ด้วยความตื่นตกใจ ดวงตาของเขาไม่ใสซื่อและบริสุทธิ์เหมือนแต่ก่อน แต่ลึกลับเคร่งขรึมเล็กน้อย ราวกับเปลี่ยนเป็นอีกคน

แล้วก็ เขาไม่เคยเรียกเธอว่าคุณฟานมาก่อน โกรธมากสุดก็จะเรียกชื่อเต็มของเธอ

"คุณ……” ฟานเสี่ยวเหมยไม่กล้ายืนยันสิ่งที่คิดในใจ

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มแล้วพยักหน้า "ใช่ ฉันจำเรื่องเมื่อก่อนได้แล้ว ขอบคุณคุณที่ช่วยฉัน"

อาจจะโมโหจนเปลี่ยนไป ฟานเสี่ยวเหมยกลัวต่อความลึกลับซับซ้อนเช่นนี้ของเย่ฉ่าวเฉิน ไม่กล้าไปวุ่นวายเช่นนั้นเหมือนแต่ก่อน

เย่ฉ่าวเหยียนเก็บความรู้สึกที่ตื่นเต้นมากๆ แล้วตะโกนว่า "พี่"

เย่ฉ่าวเฉินแสดงออกด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ "เวลานี้รบกวนคุณเลย"

"เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ เรากลับบ้านกันก่อนเถอะ" เย่ฉ่าวเหยียนยังยากที่จะเผชิญหน้ากับเย่ฉ่าวเฉิน ยกเท้าเดินไปทางประตูโรงพยาบาล

เย่ฉ่าวเฉินมองตามหลังเขา หันไปถอนหายใจกับมู่เวยเวย "เขายังเกลียดฉันอยู่"

มู่เวยเวยไม่เห็นด้วย "คุณคิดมาก ถ้าเขาเกลียดคุณ ครั้งนี้เขาจะไม่พยายามกลับมาหาคุณแบบนี้หรอก ยิ่งไม่สามารถส่งบริษัทกลับคืนให้คุณเมื่อพบคุณ คุณคิดเช่นนี้กับฉ่าวเหยียน ใจแคบเกินไปจริงๆ"

"อย่าพูดแบบนี้กับฉัน" ในน้ำเสียงของเย่ฉ่าวเฉินมีความหึงหวง เขายังจำได้ว่าเย่ฉ่าวเหยียนชอบเวยเวยแค่ไหน ก็เพราะว่าเรื่องนี้ฉันจึงไม่ได้พูดกับเขามาสองปีแล้ว

มู่เวยเวยไม่พูดจา ถลึงตาใส่เขา "ชิ ใจคอคับแคบ ฉันแค่พูดความจริงก็เท่านั้น ใจกว้างหน่อยได้ไหม"

"ไม่ได้ เรื่องนี้ฉันไม่สามารถใจกว้างได้"

"จู่ๆฉันก็รู้สึกว่า คุณความจำเสื่อมจะดีกว่า นุ่มนวลน่ารัก เหมือนวัยรุ่น มองดูคุณตอนนี้แล้ว เฮ้อ……” มู่เวยเวยถอนหายใจแล้วเดินไป เย่ฉ่าวเฉินก็รีบตามไป

"ตอนนี้ฉันเป็นยังไงอ่ะ? หรือว่าดีมาก คุณดูสิ ก็ค่อนข้างน่ารักนะ" เย่ฉ่าวเฉินทำหน้าตลกให้เธอหัวเราะ แล้วก็ถูกมู่เวยเวยผลักหน้าออกไป