บทที่ 284 ตั้งชื่อลูกๆกัน

"โอเคค่ะ งั้นรอพักฟื้นโอเคแล้วค่อยลงมาเดินเบาๆนะคะ จะช่วยทำให้ฟื้นฟูเร็วขึ้นค่ะ" พยาบาลบอกเสร็จและเดินออกไป

หน้าผากเสี่ยวซีหร่านเต็มไปด้วยเหงื่อ เธอบ่นว่า "ใครบอกว่าผ่าคลอดไม่เจ็บ ฮ้าย เจ็บเหมือนจะตายเลย"

เย่ฉ่าวเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ หันไปมองทางภรรยา พร้อมกับคิดในใจ โชคดีตอนที่คลอดผิงอัน เวยเวยคลอดแบบธรรมชาติ ไม่งั้นเขาไม่อยู่ใครจะดูแลเธอ?

เย่ฉ่าวเฉินสะกิดเวยเวยเบาๆ พร้อมกระซิบว่า "พวกเราไปเถอะ อยู่นี่น่าจะไม่ค่อยสะดวก"

เวยเวยฉุกคิดขึ้นมาได้ อ่าใช่ อีกสักพักคงจะปั๊มนม และอีกหลายอย่าง เย่ฉ่าวเฉินอยู่ด้วยคงจะไม่เหมาะจริงๆ

"พี่สะใภ้ เธอดูแลตัวเองดีๆนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาหาอีก" เวยเวยกล่าวและยิ้มให้เธอ

เสี่ยวซีหร่านโบกมือแบบหมดแรง "ไปเถอะๆ ฉันไม่มีแรงจะทักทายเธอแล้ว กลับดีๆนะไ

"ฉันไปส่ง" มู่เทียนเย่เตรียมจะลุกขึ้น มู่เวยเวยก็ขวางไว้

"ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ พี่อยู่นี่ดูแลพี่สะใภ้ดีกว่า เดี๋ยวพวกเราไปก่อนนะ"

"คุณอาคุณน้าสวัสดีครับ" เย่ฉ่าวเฉินกล่าวลากับผู้ใหญ่ จากนั้นทั้งสองก็ออกจากห้องไป

ระหว่างทางเย่ฉ่าวเฉินสังเหตเห็นมู่เวยเวยอมยิ้มอยู่ตลอดไม่หยุด เขาจึงถามหยอกว่า "ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ?"

"แน่นอนซิ นั่นคือลูกของคนตระกูลมู่เลยนะ"

เย่ฉ่าวเฉินยิ้มเบาๆและส่ายหัว อย่างไรซะตระกูลเย่ก็ไม่เคยชนะตระกูลมู่เลย

.........

กลับถึงบ้าน ผิงอันก็ดีใจวิ่งเข้ามากระโดดกอดแม่ "แม่ครับ เด็กเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงครับ"

"ผู้ชายจ้ะ"

"โอเย่ ผมมีน้องชายแล้ว ฮ่าๆๆๆ ผมจะมีน้องชายแล้ว" ผิงอันดีในวิ่งไปวิ่งมา เขาดีใจมากที่จะมีน้องชายมาเป็นเพื่อนเล่นด้วย

วันต่อมา มู่เวยเวยมาที่โรงพยาบาล พร้อมกับเอาซุปปลาที่ฉินหม่าตั้งใจทำมาให้เสี่ยวซีหร่าน อีกทั้งเขายังพาผิงอันมาด้วย เพราะเขางอแงอยากจะดูน้องชายให้ได้ ทั้งจางเห่อและหน่วยเหยี่ยวราตรีก็พากันมาด้วย ส่วนเย่ฉ่าวเฉินต้องไปทำงานจึงไม่ได้มา

เสี่ยวซีหร่านกำลังออกกำลังกายเบาๆอยู่ที่พื้น ถึงแม้ว่าจะเจ็บแผลมากแค่ไหน แต่เธอก็ทนได้

"คุณลุงคุณป้า " ผิงอันเปิดประตูพร้อมกับเรียกเสียงเจื้อยแจ๋ว

มู่เวยเวยสะกิดหลังเขาเบาๆ และพูดว่า "อย่าเสียงดังซิลูก น้องกำลังนอนอยู่"

"อ่อๆ ผมลืมครับ" ผิงอันขอโทษ จากนั้นถามต่อว่า "คุณลุงครับ น้องๆล่ะครับ?"

มู่เทียนเย่ชี้ไปทางรถเข็นเด็ก "ว้าวอยู่นั่นเอง"

ผิงอันรีบบึ่งเข้าไปที่รถเข็นเด็ก มีเด็กชายสองคนกำลังหลับอยู่ หน้าไม่ได้แดงเท่าเมื่อวาน ยิ่งดูยิ่งน่ารักมาก

"ว้าว เหมือนกันมากเลย น่ารักจริงๆครับ" ผิงอันพูดเสียงเบา "พวกน้องรีบๆโตนะ จะได้เรียกพี่ว่าพี่ชาย เดี๋ยวพี่ขายคนนี้จะฝึกฝีมือให้น้องๆเอง"

มู่เวยเวยขำเงียบๆ ยกกล่องข้าววางลงบนโต๊ะ "พี่สะใภ้ นี่เป็นซุปที่ฉันให้ฉินหม่าเตรียมไว้ให้ค่ะ ช่วยเรื่องการปั้มนมด้วยนะ อย่าลืมดื่มซักหน่อยนะคะ"

"อ่อๆ เธอเตรียมรอไว้ให้ฉันนะ เดี๋ยวฉันเดินอีกรอบหนึ่งก่อน" เสี่ยวซีหร่านกัดฟันทนความเจ็บค่อยๆเดิน และมีมู่เทียนเย่คอยประคองอยู่ข้างๆ

มู่เวยเวยมองไปรอบๆ ไม่เห็นพ่อและแม่ของเสี่ยวซีหร่านจึงถามว่า "พี่คะ คุณอากับคุณน้าล่ะคะ?"

"พี่ให้พวกท่านกลับบ้านไปพักผ่อนน่ะ เมื่อวานตอนบินถึงก็เลยมาโรงพยาบาลกันเลย แถมยังนั่งอยู่ข้างๆทั้งคืน เพิ่งกลับไปตอนเช้ามืดนี่เอง" มู่เทียนเย่ตอบ

คุณพ่อมือใหม่คนนี้ ถึงเขาจะไม่นอนสามวันสามคืน เขาก็คงมีพลังเหลือล้น

รอจนเสี่ยวซีหร่านเดินจนเสร็จ มู่เวยเวยก็ยกซุปไปให้เธอ "ดื่มซิ กำลังร้อนๆเลย หอมมากๆ"

เสี่ยวซีหร่านรับมาดื่ม เอ่ยปากชมว่า "หืม อร่อยมากๆ"

มู่เวยเวยอวดต่อว่า "ฝีมือฉินหม่าสุดยอดมากๆ เพราะฉะนั้นช่วงนี้คงต้องรบกวนฉินหม่าดูแลเรื่องเตรียมซุปให้ แล้วเดี๋ยวฉันเอามาเสิร์ฟเธอเอง ถือว่าออกกำลังกายไปในตัว"

"ขอบคุณเธอมากนะ เวยเวย" เสี่ยวซีหร่านยิ้ม

"ห๊ะ?" มู่เวยเวยมองออกไปนอกหน้าต่าง

"มองอะไรน่ะ?" มู่เทียนเย่ถาม

"ฉันกำลังมองว่าฟ้าฝนจะตกหรือเปล่า เธอกำลังพูดว่าขอบคุณกับฉัน แปลกมากๆเลย"มู่เวยเวยพูดไปขำไป

เสี่ยวซีหร่านอยากจะยกขาขึ้นเตะเธอ แต่ก็ทำไม่ได้ เธอเจ็บแผลเกินไปและไม่มีแรงมากพอ "เธอนะเธอ รอฉันหายดีก่อน ดูซิยังกล้าผยองอยู่ไหม"

"ไม่กล้าหรอกๆ" มู่เวยเวยตอบ จากนั้นนั่งลงและถามว่า "ตั้งชื่อให้ลูกหรือยังคะ?"

"ยังเลย" มู่เทียนเย่ตอบ จากนั้นหันไปมองทางเสี่ยวซีหร่านและตอบต่อว่า "ตอนที่ยังไม่ท้อง พวกเราก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะมีลูกสองคน คนหนึ่งอยากให้ใช้สกุลมู่ อีกคนให้ใช้สกุลเสี่ยว เพราะงั้นคนที่ใช้สกุลเสี่ยวพี่อยากให้คุณพ่อกับคุรแม่เป็นคนตั้ง ส่วนคนที่สกุลมู่ พี่จะค่อยๆคิดอีกที"

เสี่ยวซีหร่านมองไปทางมู่เทียนเย่อย่างอึ้งๆ ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาน่าจะแค่ล้อเลนเท่านั้น เพราะผู้ชายประเภทเขาน่าจะใส่ใจเรื่องลูกต้องใช้นามสกุลเขาเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงเลยว่า...

"คุณมองอะไร? รีบดื่มซุปซิ" มู่เทียนเย่กล่าว

"นายยอมให้คุณพ่อคุณแม่ฉันตั้งชื่อลูก? ยอมให้ใช้สกุลเสี่ยวหรือ?" เสี่ยวซีหร่านถามเพื่อความมั่นใจ

มู่เทียนเย่พยักหน้าอย่างมั่นใจ "แน่นอน คุณเป็นคนคลอดลูกออกมา ลูกก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเสี่ยวเหมือนกัน จะให้ใช้สกุลมู่ทั้งหมดก็ดูเห็นแก่ตัวเกินไป อีกอย่างนะ ไม่ว่าลูกจะนามสกุลอะไร ยังไงพวกเขาก็คือลูกผม "

"เทียนเย่ นายดีจริงๆ" เสี่ยวซีหร่านกล่าวอย่างตื้นตัน

มู่เทียนเย่ยิ้มรับ และพูดต่อว่า "ดื่มซุปนะครับ ลูกๆรอคุณป้อนนมอยู่นะ"

มู่เวยเวยมองพวกเขาแล้วก็รู้สึกตื้นตันใจมาก เพราะเธอรู้ดีว่า การจะเป็นพ่อแม่คนต้องเสียสละมากแค่ไหน

"อ่า พูดเรื่องตั้งชื่อ เวยเวย ผิงอันมีชื่อจริงหรือยัง?" มู่เวยเวยถาม

มู่เวยเวยตกใจ พูดว่า "พระเจ้า ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรเนี้ย ว่าแล้วรู้สึกเหมือนลืมทำอะไรไป ที่แท้ก็ลืมตั้งชื่อเต็มให้ผิงอันนี่เอง"

ผิงอันได้ยินแบบนั้น เงยหน้ามาถามแม่ด้วยหน้าตาบ๊องแบ๋วว่า "แม่ครับ อะไรคือชื่อจริงหรือครับ?"

มู่เวยเวยอธิบายช้าๆว่า "ชื่อจริงก็คือชื่อที่ใช้อย่างเป็นทางการจ้ะ เวลาหนูไปโรงเรียน หรือใช้เวลาที่คนอื่นต้องการเรียกหนู ส่วนผิงอันคือชื่อเล่น ชื่อที่คนในครอบครัวหรือที่บ้านเรียกกันจ้ะ"

มู่เทียนเย่มองน้องสาว และพูดว่า "ผิงอันสองขวบแล้วนะ เธอกับเย่ฉ่าวเฉินยังไม่ตั้งชื่อจริงให้อีก เกินไปจริงๆ"

มู่เวยเวยได้แต่ยิ้มแหยๆ "แฮะๆ ฉันลืมนิดหน่อยเองหน่า"

ตกเย็น เมื่อเย่ฉ่าวเฉินกลับถึงบ้าน มู่เวยเวยก็รีบพูดกับเขาเรื่องนี้ เมื่อเขาได้ยินก็ตกใจไปสักพัก และพูดว่า "พระเจ้า นี่ผมลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย"

ผิงอันยืดกอดเอวและเชิดปากถามว่า "พวกคุณเป็นพ่อแม่ได้อย่างไร ผมอายุสองขวบแล้วยังไม่มีชื่อจริงเลย"

"ไม่ใช่แค่ไม่ได้ตั้งชื่อนะ แม้กระทั่งทะเบียนบ้านก็ยังไม่ได้ขึ้นชื่อ" เย่ฉ่าวเฉินพูดขึ้น พลันหันไปเห็นหน้าตกใจของเวยเวย ก็รีบพูดต่อว่า "แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ผมจะไปจัดการให้เสร็จ แต่คืนนี้พวกเรามาตั้งชื่อจริงให้ผิงอันก่อน"

"ใช่ๆ" มู่เวยเวยกวักมือเรียกผิงอันและบอกว่า "เดี๋ยวพ่อกับแม่คิดชื่อมาสักสองสามชื่อ แล้วให้หนูเลือกว่าหนูชอบอันไหน หนูรู้ไว้ เด็กคนอื่นไม่มีสิทธิเลือกแบบนี้นะ"

ผิงอันเบ้ปาก และพูดต่อว่า "พ่อแม่เด็กคนอื่นเขาไม่ลืมตั้งชื่อให้ลูกนี่ครับ"

เย่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวยมองหน้ากันและขำออกมา

"เอาล่ะ ไหนๆก็จะตั้งชื่อให้หนูแล้ว งั้นพวกเราก็ช่วยคิดชื่อของหนูน้อยที่อยู่ในท้องด้วยเลย ถึงตอนนั้นจะได้ประหยัดเวลาคิด" มู่เวยเวยเสนอ

"ก็ดีนะ"

เพื่อตั้งชื่อให้ลูกทั้งสอง มู่เวยเวยและเย่ฉ่าวเฉินก็ไปงมตำหรับตำราต่างๆในห้องหนังสือมาไว้ที่ห้องรับแขก ไม่ว่าจะเป็นหนังสือกาบกลอนโคลง บทประพันธ์ บทกวีต่างๆ แม้กระทั้งพจนานุกรมก็พากันยกมา ทั้งสองนั่งอ่านอยู่สักพัก เมื่อมู่เวยเวยเจอคำที่ความหมายดี ติดปาก และเพราะ ก็จะเรียกให้เย่ฉ่าวเฉินจดไว้

สองชั่วโมงผ่าน เย่ฉ่าวเฉินเขียนไปทั้งหมดสองแผ่น แผ่นแรกชื่อของผู้ชาย แผ่นที่สองชื่อของผู้หญิง

ผิงอันที่เล่นกับหุ่นยนต์เสี่ยวไป๋อยู่ข้างๆ รอนานจนจวนจะหลับ ก็ได้ยินเสียงเรียกของเย่ฉ่าวเฉิน "หาเสร็จแล้ว ลูกลองมาเลือกดูซิ"

ผิงอันมองเย่ฉ่าวเฉินอย่างเซ็งๆ "คุณพ่อครับ ผมรู้จักตัวอักษรน้อย พ่ออ่านให้ผมฟังดีกว่าครับ"

"ก็ได้ ลูกฟังนะ" เย่ฉ่าวเฉินกระแอมเล็กน้อย และเริ่มอ่าน "เย่ชิงเจ๋อ ชิงภูเขา เจ๋อทะเล มีทั้งภูเขามีทั้งน้ำเป็นอย่างไรบ้าง?"

ผิงอันเบ้ปาก ตอบว่า "ไม่ชอบครับ"

"เย่เฉินคัง เย่จิ่งหวน เย่ฮ้าวเฉิง เย่..."

เย่ฉ่าวเฉินผ่านไปเป็นสิบๆชื่อ แต่ผิงอันก็ยังเอาแต่ส่ายหัว

"เย่จิงเหยียน..."

"เดี๋ยวครับ" ผิงอันพูดแทรกขึ้น "เอาอันนี้ครับ ผมชอบอันนี้"

"เย่จิงเหยียน?" เย่ฉ่าวเฉินถามเขา

ผิงอันพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ครับๆ อันนี้แหละ ต่อไปผมชื่อว่าเย่จิงเหยียนนะครับ โอเค ผมไปนอนก่อนนะ ง่วงจะตายแล้ว ปะเสี่ยวไป๋ เราไปนอนกัน"

"ครับ เจ้านาย"

ผิงอันเดินไปพร้อมกับเสี่ยวไป๋เดินตามข้างหลัง

เย่ฉ่าวเฉินมองตามหลังของเขา และหันกลับมาถามมู่เวยเวยว่า "ผมรู้สึกคุ้นๆชื่อนี้มาก เหมือนเคยได้ยินจากที่ไหน"

"อ่อ" มู่เวยเวยไม่มองหน้าเขาและแสร้งตอบเสียงเรียบๆไปว่า "ย่าจะเป็นก่อนหน้านี้มีละครย้อนยุคเรื่องหนึ่งและเขาเป็นพระโอรสในเรื่องนั้น"

เย่ฉ่าวเฉินคิดอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็คิดขึ้นมาได้ "อ่า ผมว่าแล้ว เป็นชื่อนักแสดงที่คุณชอบมาก"

"ใช่ค่ะ" มู่เวยเวยยิ้มหน้าบาน "เย่จิงเหยียน ก็เพราะดีออกนะ หวังว่าอนาคตผิงอันจะเป็นเหมือนเขานะ ยุติธรรม ตรงไปตรงมาและจริงใจ"

เย่ฉ่าวเฉินมองเธออย่างหมดคำจะพูด นี่ภรรยาเขาติดดาราหนักถึงขั้นนี้เลยหรือ?

"มีอะไรหรือ? คุณไม่เห็นด้วยหรือ?" มู่เวยเวยถามเมื่อเห็นสีหน้าเขา

เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกงอนเล็กน้อยๆ พร้อมกับตอบว่า "ผิงอันบอกโอเคแล้ว ผมจะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร พวกคุูณชอบก็พอแล้ว"

มู่เวยเวยยิ้มอย่างพอใจ จริงๆชื่อนี้เธอเพิ่งนึกขึ้นมาได้ เลยเนียนๆแฝงไว้ในลิสรายชื่อ คิดไม่ถึงว่าผิงอันได้ยินก็เลือกเลย ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ที่พาผิงอันดูละครจะได้ผล

"เอาล่ะๆ ชื่อลูกสาวเดี๋ยวผมตั้งเอง ตอนนี้นอนก่อน"