บทที่ 324 เย่จิงเหยียนฟื้นแล้ว

เมื่อเสียงรถหายไปท่ามกลางสายฝน จ้าวเสวียนก็ถามสาวใช้ "คุณหนูบอกไหนว่าจะไปไหน?"

"ไม่ค่ะ"

จ้าวเสวียนพึมพำในใจ จู่ๆก็เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมทุกคนในบ้านออกไปกันหมด อีกอย่างวันนี้เย่จิงเหยียนก็ไม่ได้มาทำงาน เป็นไปได้ไหมว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้จ้าวเสวียนก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที คงไม่มีอะไรเกิดเรื่องขึ้นกับเขาจริงๆหรอกมั้ง

จะโทรถามมู่เวยเวยดีไหม?

หลังจากคิดไปคิดมาเธอก็ยังรู้สึกว่ายังไงก็ต้องถามดู ยังไงซะเจ้าของบ้านก็ไม่อยู่ ในฐานะที่เป็นแขกทักทายหน่อยก็ถือว่าเป็นมารยาทเช่นกัน ดังนั้นจ้าวเสวียนจึงโทรหามู่เวยเวยอีกครั้ง

"สวัสดีค่ะคุณป้า หนูจ้าวเสวียนเองค่ะ"

“ฉันรู้ มีเรื่องอะไรเหรอ?”

จ้าวเสวียนจงใจถามอย่างเป็นห่วง "เมื่อกี้หนูเห็นหรูอี้รีบออกไปและไม่ทันได้ถาม มีอะไรเกิดขึ้นที่บ้านหรือเปล่าคะ?มีเรื่องอะไรให้หนูช่วยหรือเปล่า?"

มู่เวยเวยลังเลอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "ไม่มีอะไรร้ายแรงหรอก แค่จิงเหยียนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์นิดหน่อย ไม่กี่วันมานี้เราเลยต้องดูแลเขาที่โรงพยาบาล"

จ้าวเสวียนถามอย่างกระวนกระวาย "เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือ?ร้ายแรงไหมคะ?หนูไปเยี่ยมได้ไหม?"

"ไม่ร้ายแรง ไม่ต้องมาหรอก เธอตั้งครรภ์อยู่ไม่ค่อยสะดวก ช่วงนี้ดูแลตัวเองอยู่ที่บ้านนั้นแหละ"

"หนูว่า……"

"จ้าวเสวียน ตอนนี้ฉันยุ่งนิดหน่อยแค่นี้ก่อนนะ"

เสียงตัดสายดังมาจากโทรศัพท์อีกครั้ง ร่างกายของจ้าวเสวียนแข็งไปทั้งตัว ในหัวเธอมีเพียงข้อความเดียว เย่จิงเหยียนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถึงว่าตั้งแต่บ่ายของเมื่อวานก็ไม่เจอเขาอีกเลย ถึงว่าวันนี้ใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินถึงดูแย่มาก

แต่ว่าอุบัติเหตุเกิดขึ้นได้อย่างไร อยู่ในโรงพยาบาลไหน เธอไม่รู้อะไรเลย เมื่อพิจารณาจากท่าทีของเย่ชูวเสวียและมู่เวยเวย พวกเขาดูไม่อยากบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้และไม่ได้คาดหวังให้เธอไปเยี่ยมเย่จิงเหยียน ในการวิเคราะห์ขั้นตอนสุดท้ายก็คงเป็นเพราะเย่จิงเหยียนไม่ชอบเธอ

แม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นคนซื่อสัตย์และว่านอนสอนง่าย แม้ว่าเธอจะท้องลูกของเขาทำอะไรก็ยังไม่เข้าตาเขาอยู่ดี

เขาชอบคนที่เป็นทหารมากขนาดนั้นเลยเหรอ?

จ้าวเสวียนวิตกกังวลและเต็มไปด้วยความโกรธและทำให้เธอเริ่มรู้สึกปวดท้องขึ้นมา เธอรีบนั่งลงและหายใจเข้าออกลึกๆ ใช้เวลานานกว่าอารมณ์จะสงบลง

ไม่ได้ เธอต้องหาว่าเย่จิงเหยียนอยู่โรงพยาบาลไหน หากรู้แล้วเธอถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรต่อ

ในโรงพยาบาล

มู่เวยเวยวางสายด้วยความรู้สึกที่ใจไม่เป็นสุข จางเห่อพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณผู้หญิง ระดับการโกหกของคุณยังไม่พัฒนาขึ้นเลย"

เธอพูดอย่างหมดหนทาง "ไม่มีทางเลือก ตอนนี้จ้าวเสวียนอย่าสร้างปัญหาเลย ถ้าเธอมาโรงพยาบาลคงจะทำให้เรื่องซับซ้อนมากขึ้นเปล่าๆ"

“คุณผู้หญิงคุณทานข้าวก่อนดีกว่า เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นหมด”

มู่เวยเวยชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้ามและพูดว่า "นายก็นั่งลงแล้วกินด้วยกัน ตั้งแต่เมื่อวานนายก็ไม่ได้พักเลย"

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอนายท่านกลับมาก่อนค่อยกิน”

“ถ้าอย่างนั้นฉันรอด้วยละกัน กินข้าวคนเดียวไม่อร่อย”

ทุกคนต่างตั้งตารอหวังว่าเย่จิงเหยียนจะฟื้นขึ้นมาในตอนกลางคืน แต่สิ่งต่างๆกลับตรงกันข้าม เขาไม่เพียงแต่ไม่ฟื้นขึ้นมา เขายังมีไข้สูงอย่างรุนแรง แพทย์ที่เข้าร่วมและเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ของห้องไอซียูทั้งหมดใช้เวลาไปสองชั่วโมงกว่าเพื่อควบคุมอุณหภูมิร่างกายของเขาให้คงที่

ผ่านไปอีกวัน เย่จิงเหยียนก็ยังไม่ฟื้น ต้วนอีเหยาที่พักฟื้นอยู่ชั้นบนดีขึ้นมาก ท่อทั้งหมดที่อยู่บนร่างกายของเธอสามารถเอาออกได้แล้ว การพูดจาของเธอก็รู้เรื่องขึ้นมาก

"พยาบาล เย่จิงเหยียนที่อยู่ชั้นล่างฟื้นหรือยัง?" นี้เป็นคำถามครั้งที่แปดที่ต้วนอีเหยาถามขึ้นในวันนี้

พยาบาลกำลังเปลี่ยนขวดยาให้เธอและพูดอย่างเรียบง่ายว่า "ยังไม่ฟื้น"

ต้วนอีเหยาแสดงสีหน้าที่ผิดหวังออกมา เธออยากไปดูเขาแต่ตอนนี้แม้แต่ลุกขึ้นยืนเธอยังไม่สามารถทำได้เลย

ขณะนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องผู้ป่วย พยาบาลพูดว่า "เข้ามา" ก็มีผู้หญิงที่งามเฉิดฉายปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ต้วนอีเหยาเห็นเธอ มุมปากของเธอก็โค้งงอ

"พี่สาว ฉันมาเยี่ยมพี่แล้ว" เย่ชูวเสวียเดินเข้ามาเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

"พี่ชายเธอเป็นไงบ้าง?" ต้วนอีเหยาถามอย่างรีบร้อน

เย่ชูวเสวียนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียงของเธอและถอนหายใจ "ยังไม่ฟื้นเลย"

จมูกของต้วนอีเหยารู้สึกเมื่อยขึ้นมา "เขา ... บาดเจ็บหนักใช่ไหม?"

"ไม่ต้องกังวล ไม่เกิดเรื่องขึ้นหรอก" เย่ชูวเสวียยิ้มปลอบเธอ เธอเชื่อมั่นในตัวพี่ชายของเธอมาตลอดและรู้ว่าการควบคุมตัวเองของเขาแข็งแกร่งกว่าใครๆ ดังนั้นเขาจะต้องฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน เธอสามารถรู้สึกได้

ต้วนอีเหยารู้สึกสงสัยเล็กน้อย "พวกเธอโกหกฉันอยู่ใช่ไหม?ฉันฟื้นขึ้นมาได้สองวันแล้วแต่ทำไมเขายังไม่ฟื้น"

“ไม่ได้โกหก เป็นเรื่องจริง ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชาย ฉันจะขึ้นมาพูดคุยหัวเราะเฮฮากับพี่หรอ?”

ต้วนอีเหยามองเธอและไม่ได้พูดอะไรเพราะเธอกำลังพิจารณา

“ หรือไม่ก็ให้ฉันลงไปถ่ายรูปมาให้ดูไหม?”

ต้วนอีเหยาส่ายหัว "ช่างเถอะ ฉันกลัวว่าตัวเองดูแล้วจะรู้สึกเศร้า"

เย่ชูวเสวียประหลาดใจเล็กน้อย หมายความของพี่สาวคือเธอจะทรมานแทนพี่ชาย? ทั้งๆที่ไม่กี่วันก่อนยังอยู่ในสภาพที่ไม่ติดต่อหากันเลย ถ้าพี่ชายของฉันรู้ท่าทีของเธอในตอนนี้เขาจะมีความสุขจนดีดตัวขึ้นจากเตียงหรือเปล่านะ?

หลังจากพยาบาลเปลี่ยนยาเสร็จก็เดินออกไป เย่ชูวเสวียก็เอามือจับคางของตัวเองไว้และถามด้วยโทนเสียงต่ำด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "พี่สาว เมื่อวันก่อนเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่กับพี่ชายฉัน?ฉันถามพ่อกับแม่ตั้งหลายครั้งแต่ก็ถูกพวกเขาปิดบังไว้ พี่เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ"สองวันที่ผ่านมาคำถามนี้เอาแต่กดทับหัวใจเย่ชูวเสวียเอาไว้ เธออยากรู้จนจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่แปลกทำไมไม่สามารถพูดเรื่องที่พี่ชายได้รับบาดเจ็บได้ล่ะ?

ต้วนอีเหยายิ้มจาง ๆ "เธอชื่อเย่ชูวเสวียใช่มั้ย?"

"อืมๆ พี่เรียกฉันว่าหรูอี้ก็พอแล้ว ชื่อเล่นฉันคือหรูอี้" เย่ชูวเสวียพูดด้วยรอยยิ้ม

"แปลว่าถูกอกถูกใจ พ่อแม่ของเธอต้องชอบเธอมากแน่ๆเลย" ต้วนอีเหยามองตาเธอและพูดในใจ ไม่ว่าใครก็ตามที่คลอดเด็กผู้หญิงที่มีหน้าตาสวยงาม มีชีวิตชีวาและจิตใจดีอีกทั้งยังน่ารักแบบนี้ก็ต้องชอบกันทั้งนั้นแหละ

เย่ชูวเสวียจับหน้าของเธอด้วยความเขินอาย “ก็ดีค่ะ พวกเขาปฏิบัติต่อฉันกับพี่ชายไม่ต่างกัน อ้อใช่สิ พี่ชายฉันมีชื่อเล่นว่าผิงอัน ได้ยินแม่บอกว่าหลังจากที่พี่ชายเกิดมาต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ยุ่งยากมากมาย เลยคิดว่าถ้าตั้งชื่อเล่นแบบนี้ก็หวังว่าเขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในอนาคต”

“ผิงอัน ... ” ต้วนอีเหยาพูดชื่อเขาเบาๆ เป็นชื่อที่ธรรมดาแต่อบอุ่นมาก เธอเป็นทหารและรู้ความหมายของคำว่าผิงอันเป็นอย่างดี

เย่ชูวเสวียรู้สึกคับข้องใจและอ้อนว่า "พี่สาวอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ รีบเล่าให้ฉันเถอะว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?พี่ชายฉันที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังได้รับบาดเจ็บได้"

ต้วนอีเหยาหันไปมองเธอแล้วยิ้ม“หรูอี้ เรื่องบางเรื่องเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก ยิ่งมีคนรู้มากเท่าไหร่ก็จะยิ่งรู้สึกว่าโลกนี้มันน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น”

"มันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" เย่ชูวเสวียเบิกตากว้าง จากนั้นก็แตะหน้าอกของเธอ "ไม่เป็นไรหัวใจของฉันเข้มแข็งพอ ไม่มีเรื่องอะไรที่รับไม่ได้"

“ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็บอกเธอไม่ได้อยู่ดี นี้เป็นหลักการของเรา”

"อ๊า ... " เย่ชูวเสวียคร่ำครวญ "ทุกคนรู้กันหมด แต่ฉันไม่รู้อยู่คนเดียว แบบนี้มันรู้สึกแย่เกินไปแล้ว"

ต้วนอีเหยาจับมือของเธอ "เอาล่ะ รอพี่ชายเธอฟื้นขึ้นมาค่อยไปตื้อเขา บางทีเขาอาจจะบอกเธอก็ได้"

ความมั่นใจของเย่ชูวเสวียกลับคืนมา จากนั้นเธอก็เปล่งแสงพราวออกมาทั่วร่างกาย “ใช่สิ พี่ชายฉันกลัวฉันตื้อเขาที่สุดแล้ว”

ก่อนที่คำพูดจะจบลงก็มีคนเดินเข้ามาตรงประตู เย่ชูวเสวียรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้และพูดทักทายด้วยความเคารพทันที "คุณลุงสวัสดีค่ะ"

"อ้อ สวัสดีจ้ะ" ทหารต้วนสวมชุดสบายๆ บางทีมันอาจจะเป็นเพราะได้พักสักสองสามชั่วโมง ภาวะจิตใจของเขาดูเหมือนจะดีขึ้นมาก

"พ่อ"

ทหารต้วนมองไปที่ลูกสาวที่ซีดเซียวด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ "รู้สึกยังไงบ้าง?"

"ดีขึ้นเยอะแล้ว แผลก็หายเจ็บแล้ว" ต้วนอีเหยาพูดเพื่อให้พ่อของเธอสบายใจ

"พ่อมีเรื่องบางอย่างจะบอกลูก"ทหารต้วนเหลือบไปมองเย่ชูวเสวียที่ยืนอยู่ข้างๆเขา คนหลังก็พูดพร้อมกระพริบตาว่า "คุณลุง พี่สาว หนูจะไปดูว่าพี่ชายฟื้นหรือยัง ถ้างั้นหนูออกไปก่อนนะคะ"

ทหารต้วนพยักหน้า หลังจากเธอเดินออกไปก็พูดด้วยรอยยิ้ม “สาวน้อยคนนี้น่าสนใจทีเดียว”

“เธอน่ารักมาก พ่อเมื่อกี้จะพูดเรื่องอะไร?”

สีหน้าของทหารต้วนเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจัง "ผลการสอบสวนของการโจมตีครั้งล่าสุดออกมาแล้ว"

"อำนาจจากฝั่งไหน?" ดวงตาของต้วนอีเหยาดุเดือด

“เป็นองค์กรที่มีกลุ่มคนถืออาวุธชีวภาพอยู่ในชายแดน ฝ่ายตรวจสอบจับผู้สมรู้ร่วมคิดของพวกเขาได้สามคนในเมืองA ไม่รู้ว่าพวกเขาได้ข่าวว่าหัวหน้ากำลังมาตรวจสอบที่เมืองAจากที่ไหน พวกเขาแอบเข้ามาในA ตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้ว"

ต้วนอีเหยากำหมัดแน่น “ไอ้สารเลวพวกนี้อยากทำอะไรกันแน่?”

“พวกเขาต้องการกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งระหว่างประเทศของเราและประเทศอื่นๆ เพื่อให้เราตกอยู่ในสงคราม” ทหารต้วนเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “พรุ่งนี้พ่อจะไปประชุมในเมืองหลวง จะปล่อยให้พวกเขาทำอะไรที่ผิดอีกไม่ได้ จะทำให้เราได้รับภัยคุกคามมากเกินไป”

อารมณ์ของต้วนอีเหยากระวนกระวายอย่างมาก "พ่อ ให้ฉันไป ฉันอยากไประเบิดที่กบดานของพวกมันด้วยตัวเอง"

"ลูกรักษาบาดแผลให้หายก่อน คนในประเทศเรามีคนที่สามารถสู้รบได้เยอะแยะ ขาดลูกไปคนเดียวไม่มีปัญหาหรอก" ทหารต้วนปฏิเสธคำขอของเธอในการทำสงคราม

ต้วนอีเหยาพูดอย่างกังวลว่า "อาการบาดเจ็บของฉันหนึ่งอาทิตย์ก็สามารถรักษาให้หายได้แล้ว จะชักช้ากับเรื่องใหญ่แบบนี้ไม่ได้”

ท่าทีของทหารต้วนนั้นแน่วแน่มาก “รอลูกนานขนาดนั้นไม่ได้ รัฐมนตรีต่างประเทศขององค์กรนี้ได้รับเชิญให้มาในวันนี้ เราจะหารือเกี่ยวกับแผนการต่อสู้ในวันพรุ่งนี้และเราจะเริ่มดำเนินการทันที"

ต้วนอีเหยารู้สึกท้อแท้ ดำเนินการเร็วขนาดนี้ เธอไม่สามารถตามทันได้

ทหารต้วนเข้าใจนิสัยของลูกสาวดีและพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นเพื่อปลอบโยนเธอ "พ่อคุยกับผู้อำนวยการแล้ว ตอนพ่อไม่อยู่เขาจะจัดการหาคนมาดูแลลูกให้"

"อ้อ "

ทหารต้วนพูดอย่างอ่อนโยนว่า "เหยาเหยา ลูกเป็นทหารที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง พยายามใช้ความสามารถของตัวเองจากที่เป็นทหารตัวเล็กๆจนได้กลายเป็นผู้พัน พ่อภูมิใจในตัวลูก แต่ในใจพ่อยังคงหวังว่าลูกจะได้ใช้ชีวิตที่สงบสุข ประเทศของเรามีผู้ชายเยอะขนาดนี้ ถึงเวลาแล้วที่จะให้พวกเขามีบทบาทในการได้รับใช้ประเทศ "

"พ่อ ฉันจะทำตามคำสั่ง" ต้วนอีเหยามีสีหน้าเคร่งขรึม

ทหารต้วนดีใจและปัดผมตรงหน้าผากให้เธอ นิสัยของยัยตัวแสบนี้เหมือนแม่ของเธอมาก ดื้อรั้นมิฉะนั้นเขาคงจะกล่อมให้เธอปลดประจำการไปแล้ว

บริษัทเย่ฮวาง

ช่วงที่ใกล้ถึงเวลาเลิกงาน จ้าวเสวียนถือกระเป๋าของเธอไว้แล้วพูดลาเลขาฯหวังและออกมาก่อนเวลา ตอนนี้เธออยู่ในสถานะพิเศษ เลขาฯหวังเองก็ไม่สามารถทำอะไรเธอได้