ตอนที่ 336
บทที่ 336 ฉันต้องการอยู่กับเธอ
October 22, 2026
มีเสียงลิฟต์ดังขึ้น นำพาเย่จิงเหยียนออกมาด้วยความโศกเศร้า ดวงตาของเขาจุดประกายความหวังทันที เขาลุกขึ้นยืนและวิ่งไป
ตัวเลขด้านบนแสดงให้เห็นว่าต้วนอีเหยา เพิ่งลงจากลิฟต์เขาไม่ได้สนใจอะไรมากนักเขาหันกลับและเข้าสู่ทางที่รักษาปลอดภัย
ลิฟต์ถูกปิด เขามองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของต้วนอีเหยา เขาทำได้เพียงวิ่งไปตามบันได ซึ่งมีหน้าต่าง เขารู้สึกสบายใจมากขึ้นเมื่อเฝ้าดู
บันไดโรงพยาบาลสูงชันมาก เย่จิงเหยียนไม่มีความอดทนที่จะลงไปทีละชั้น เขาถือที่จับด้วยมือโดยที่เขากระโดดไปทีละหลายขั้น
แต่มืออีกข้างเริ่มมีเลือดไหลอีกครั้ง เนื่องจากการแกว่งที่รุนแรง เขาขมวดคิ้วแล้วเหลือบมอง จากนั้นก็ไม่สนใจมัน
ผ่านหน้าต่างของทางเดิน เย่จิงเหยียนเห็นเซี่ยอันหนานหยุดอยู่ที่สี่แยก ทางสี่แยกเป็นไฟแดงพอดี เย่จิงเหยียนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นเรื่อยๆ เลือดที่มือของเขาก็เริ่มไหลหยดและความเจ็บปวดทำให้เขากัดฟัน แต่เมื่อเขานึกถึงตวนอี้เหยาอยู่ข้างล่าง เขาก็ไม่สามารถทนกับความเจ็บปวดได้
มีบันไดเพียงสามชั้น ต้วนอีเหยารอไฟแดงจนผ่านไป เธอผ่านสี่แยกไป เย่จิงเหยียนต้องการเรียกเธอเสียงดัง แต่เธออยู่ไกลเกินไป และหูของเธออาจไม่ได้ยินเสียง
ในที่สุดเย่จิงเหยียนก็วิ่งลงไปทุกชั้น เขาใช้ฮึบสุดท้ายวิ่งผ่านสี่แยก แต่กลับถูกผู้คนล้อมรอบ เขาหาต้วนอีเหยาไม่เจอว่าอยู่ที่ไหน
“อีเหยา!”
เย่จิงเหยียนตะโกนเสียงดัง ในใจของเขาไม่มีไร้สติ อีกครั้ง
ผู้คนมากมาย เธออาจจะเดินไปกับกลุ่มคนแล้ว เขาเรียกเธอเสียงดัง เธอไม่ได้ยิน จะหาเจอได้อย่างไร?
เย่จิงเหยียนเดินไปตามทางของกลุ่มคน ดวงตาของเขาถูกปกคลุมด้วยหัวมนุษย์อย่างแน่นหนา เขาไม่รู้ว่าคนที่เขากำลังมองหาอยู่ที่ไหน ดังนั้นจึงทำได้เพียงเดินไปตะโกนเรียกไป
ในท้ายของเสียงตะโกน เขาแทบจะหมดหวัง เขาไม่อยากไปไกลกว่านี้แล้ว บางทีเขาอาจจะวิ่งสวนทางกับเธอ เขาคุกเขาลงกับพื้น ก้มหน้าลง ปกปิดความเศร้าของเขา
บาดแผลที่มือของเขาเปิดออก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกเจ็บเลย
ผู้คนรอบข้างหลบหลีกเขา โวยววยเขาขวางทาง เพราะพวกเขาพูดภาษาอังกฤษเย่จิงเหยียนฟังไม่เข้าใจจึงไม่ได้สนใจฟัง
เขาคุกเข่าอยู่ที่พื้นเป็นเวลานาน ก่อนที่จะผ่อนอารมณ์และลุกขึ้นยืน หากถูกลิขิตให้ไล่ตาม เขาก็ไล่ไปถึงที่สุดแล้ว
เมื่อมองไปที่มือเลือดที่ไหลออกมา เนื้อบางส่วนหายไป แล้วเขาหัวเราะเบาๆ ความเจ็บปวดนี้เปรียบเทียบกับความเจ็บปวดในหัวใจของเขาได้อย่างไร?
เย่จิงเหยียนเงยหน้าขึ้น การหลั่งไหลของผู้คน ทันใดนั้นก็มีคนอยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร ยืนมองเขาอย่างเป็นห่วง
เขารีบเดินออกไปจากกลุ่มคน กอดต้วนอีเหยาด้วยมือทั้งสอง “อีเหยา คุณกลับมาแล้ว!”
ต้วนอีเหยาค่อยๆวางมือของเธอบนไหล่ของเขา “ทำไมเธอถึงโง่เช่นนี้ มือของเธอมีเลือดออกมาไม่รู้หรือ?”
“ขอแค่เธอกลับมาก็ดีแล้ว!”
เย่จิงเหยียนพึมพำกับตัวเอง แค่ต้วนอีเหยากลับมาหาเขา แม้ว่าแขนของเขาจะขาด เขาก็จะหัวเราะอย่างมีความสุข
“เธอปล่อยฉันก่อน แล้วกลับไปทำแผลกับฉัน”
“ไม่ต้องการ ฉันอยากจะกอดคุณไว้สักพัก!”
ต้วนอีเหยาอดไม่ได้ที่จะตบหลังเขา “คุณยังเป็นเด็กอยู่หรือเปล่า? ร่างกายของตัวเอง ยังไม่สนใจ!”
“ อา! มันเจ็บ!” เย่จิงเหยียนกรีดร้อง อันที่จริงต้วนอีเหยาตีไม่เจ็บเลยสักนิด เทียบได้กับการแตะแขนของเขา แต่เขาแค่อยากจะอ้อน และบอกให้ต้วนอีเหยารู้
“เจ็บตรงไหน ตีโดนแผลหรือเปล่า?” ต้วนอีเหยาสะบัดแขนเขาออกทันทีและมองไปที่บาดแผลด้วยความกังวล
ผ้าก๊อซที่แขนของเขาชุ่มไปด้วยเลือด ไม่ใช่ผ้าสีขาวเลยสักนิด
“มันร้ายแรงมากยังไม่กลับไปอีก!” สีหน้าของต้วนอีเหยาจริงจังและพยุงเย่จิงเหยียนกลับไปที่ถนนสายเดิม
เย่จิงเหยียนตามหลังเธอ ด้วยหัวใจที่อบอุ่น แม้ว่าเธอจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็มีความสุขมาก!
ในที่สุดอีเหยาก็ไม่โกรธเขาอีก!
กลับถึงห้องผู้ป่วย เซี่ยอันหนานยังไม่ออกไป ต้วนอีเหยาเปิดประตู หยุดนิ่งที่ประตู
“มีอะไรเหรอ? ทำไมคุณไม่เข้าไป?” เย่จิงเหยียนมองจากข้างหลัง เห็นเซี่ยอันหนานนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัวอีกครั้ง
“คนรักของคุณยังรอคุณอยู่! ฉันไม่รบกวนแล้ว”
หลังจากที่ต้วนอีเหยาพูดจบ เธอก็ปล่อยมือที่จับเย่จิงเหยียน เดินกลับไปโชคดีที่ เย่จิงเหยียนสายตารวดเร็ว เขาคว้าข้อมือของเธอไว้
“อีเหยา……เธอไม่ใช่คนรักของฉัน! ฉันมีแค่คุณเท่านั้น!”
ต้วนอีเหยาอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ย“ เมื่อกี้คนสองคนกำลังป้อนอาหารกันอย่างหวานเยิ้ม คุณก็ไม่ได้นึกถึงฉัน
“คุณรู้ว่า มันไม่ได้ออกจากใจของฉัน... !”
ต้วนอีเหยาขัดจังหวะเขา “ฉันไม่รู้ เป็นเพราะผู้หญิงบีบบังคับคุณหรือเปล่า? ฉันมองไม่ออก ...”
เย่จิงเหยียนถูกถามโดยไม่รู้จะตอบกลับยังไง เขาถูกบังคับจริงๆ แต่ต่อหน้าคุณหนูเหล่านี้ เขาก็มีความมั่นใจ
“ไม่มีอะไรจะพูด?”ต้วนอีเหยาผละมือออก และจากไป
แต่เย่จิงเหยียนเตรียมพร้อม มือของเขาจับไว้แน่น ข้อมือของเธอก็ถูกจีบไว้แน่น
ต้วนอีเหยาเคยก็อยู่ในกองทัพมาก่อน แม้ว่าจะมีอาการเจ็บที่ข้อมือ แต่เธอก็ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ
ทั้งสองขัดแย้งกัน จนกระทั่งเซี่ยอันหนานพูดขัดออกมา “ขอโทษค่ะ ฉัน ... ฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ ฉันจะออกไปตอนนี้!”
“อย่าไป!” เย่จิงเหยียนส่งเสียงออกมา
ถ้าเธอจากไป เขาคงจะกระโดดลงไปในแม่น้ำเหลืองจริงๆและไม่สามารถทำความสะอาดได้!
แต่ต้วนอีเหยาเข้าใจผิดคิดว่าเขาไม่เต็มใจที่จะทิ้งเธอ ตะคอกอย่างเย็นชา หันหน้าหนีไปไม่มองใบหน้าของเขา
“คุณ……คุณผู้ชาย มีอะไรอีก?” เซี่ยอันหนานตกตะลึง ถอยเท้าและครึ่งก้าวก็ไม่กล้าก้าวออกไป
ก่อนที่เขาจะโกรธและตะโกนใส่เธอ เธอมักจะคิดว่าเขาเป็นลูกชายที่หล่อเหลา แต่เมื่อเธอไปไล่ต้วนอีเหยา เธอรู้สึกหนาวสั่น
ดังนั้น เมื่อเห็นเขาอีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว
เย่จิงเหยียนทำอะไรไม่ถูก “จะมีเรื่องอะไร โปรดอธิบายให้ฉันฟัง!”
“อธิบาย ... อธิบายอะไร?”
เย่จิงเหยียนพ่ายแพ้ต่อเธอโดยสิ้นเชิง ก็ไม่รู้ว่าเธอจงใจหรือไม่เจตนา ซึ่งทำให้สิ่งปฏิกูลบนร่างกายของเขาสกปรกมากยิ่งขึ้น
“อย่าบังคับคนอื่นเลย ไม่มีอะไรจะอธิบายทั้งนั้น” ต้วนอีเหยาต่อต้านความโกรธที่กำลังจะปะทุกัดฟันและยิ้ม
นี่ไม่หัวเราะก็ดี หากหัวเราะเซี่ยอันหนานอดไม่ได้ที่จะอวดเก่ง
“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ!” เย่จิงเหยียนรีบขยับเท้าอย่างเร่งรีบ และน้ำเสียงของเขาก็หนักขึ้นเล็กน้อย
“ฉัน……ฉัน……”
เซี่ยอันหนานไม่เคยเห็นฉากแบบนี้มาก่อน เธอกลัวมากจนพูดไม่ออก น้ำตาไหลพรากที่มุมตาของเธอแล้ว
“เธอเป็นแบบนี้เหรอ……”
เย่จิงเหยียนไม่รู้จะพูดอะไร เพราะเขากลัวว่าเธอจะร้องไห้ และยังกลัวต้วนอีเหยาออกไปทั้งสามคนยืนอยู่ที่ประตู
เขามีอาการปวดแขนของ เย่จิงเหยียนเคลื่อนไหวอย่างเร็วมือของเขาเจ็บจนชา ทำไมเขาถึงไม่แสร้งทำเป็นว่าเสียเลือดมากจนเป็นลมไป?
เวลาที่นึกถึงใกล้เข้ามา เย่จิงเหยียนก็ปล่อยมือของต้วนอีเหยาพร้อมกับร้อง “โอย” พิงหน้าผากของเขาไปที่กำแพงเบาๆ
“เย่จิงเหยียน เย่จิงเหยียน!”
ต้วนอีเหยาที่ต้องการออกไป แต่เมื่อเขาเป็นลมเขา ยิ่งกังวลและกลัว
เซี่ยอันหนานก็ตื่นตระหนกเช่นกัน “ทำ... ทำยังไงดี?”
“รีบไปเรียกหมอ!”
“ค่ะ！”
เซี่ยอันหนานรีบลุกขึ้นจากพื้น วิ่งไปตามทางเดินด้วยความตื่นตระหนก
ต้วนอีเหยาพยายามอย่างเต็มที่ แบกวางเขาลงบนเตียงในห้องผู้ป่วย
เย่จิงเหยียนหลับตาลง เพียงรู้สึกว่าร่างกายของเขาล้มลงนอนอยู่ในผ้าห่มฝ้ายนุ่ม ๆ
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวเขา เขาได้ยินเพียงเสียงซีๆซาๆ อดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาขยับร่างกายเล็กน้อย แอบมองจากผ้าหม่ เปิดช่องว่างและมองไปรอบ ๆ
ต้วนอีเหยาหันหลังให้เขา เล่นกับอะไรบางอย่างบนโต๊ะ ราวกับว่าลืมเขาไป เย่จิงเหยียนขมวดคิ้ว เขาเป็นลม ทำไมเขาไม่สนใจตัวเองเลย!
คาดไม่ถึงว่าต้วนอีเหยา หยิบท่อขนาดเล็กและเดินไปที่เตียงผู้ป่วย
“ยานี้เป็นส่วนผสมของยาหลายชนิดสำหรับอาการเป็นลม วันนี้ฉันจะให้ลอง!”
ร่างกายของเย่จิงเหยียนสั่น ยาแก้ลมหลายยี่ห้อใหญ่หลายตัวผสมกัน คุณสามารถรับมันได้ไม่?
เขาอยากจะกลับไป ปฏิเสธยาที่เธอยื่นให้ แต่เขาแกล้งทำเป็นลม ไม่สามารถลุกขึ้นกลับได้
ต้วนอีเหยาเข้าใกล้มากขึ้น ถือยาในหลอดทดลองเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ
ทันใดนั้น ประตูก็เปิดออก เย่จิงเหยียนเอ่ยในใจ เขาโชคดีที่ในที่สุดเขาก็ได้รับการช่วยเหลือ!
“หมอ คนไข้นอนอยู่บนเตียง คนไข้จู่ๆก็เป็นลม หมอรีบไปดูอาการหน่อยค่ะ!”
หมอพยักหน้า และรีบเดินเข้าไปพร้อมกับเครื่องฟังเสียงหัวใจ ทันทีที่เขาเข้าไปใกล้ ต้วนอีเหยาก้าวออกไปเพื่อที่จะไม่ขวางคุณหมอ
เขาเดินเข้าไปใกล้หัวเตียง ตรวจร่างกายของเย่จิงเหยียนอีกครั้ง แต่คนที่อยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้นและกระพริบตาที่เขา
หมอสะดุ้งและเข้าใจเขา จึงช่วยปิดผ้านวมและพูดว่า “เขาเสียเลือดมากเกินไปเขาเลยเป็นลม เขาต้องการการถ่ายเลือด”
“งั้นก็รีบถ่ายเลือดเถอะ ขอบคุณหมอ” ต้วนอีเหยาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินว่าเขาไม่เป็นไร
รีบให้พื้นที่ เพื่อให้หมอขยับมือและเท้าได้
หมอไม่ได้ให้เย่จิงเหยียนดูลึก ๆ“ฉันยังไม่มีถุงเลือด ฉันจะไปเอาออกก่อน”
ต้วนอีเหยารออย่างเชื่อฟัง ยาในมือของเธอ ไม่รู้ว่ามันบินไปไหนที่ไหน
นี่คือสิ่งที่เย่จิงเหยียนคาดหวัง เขาไม่ต้องการกินยาที่เธอผสม จากนั้นก็เป็นลมจริงๆ
เป็นเวลานาน เขาไม่ได้ยินอะไร เขาก็เริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเธอกำลังทำอะไร
ภายใต้ผ้าห่ม เย่จิงเหยียนแอบลืมตาขึ้นมองไปรอบๆห้องผู้ป่วย เขามองเห็นหลังของตวนอี้เหยา
ทำให้เขาเหงื่อแตก อีกด้านหนึ่งคือเซี่นอันหนาน ไม่รู้ว่าทั้งสองคนได้เผชิญหน้ากันเมื่อใด
เขาไม่ได้ยินใครพูดพวกเขา และไม่กล้าที่จะทำผลีผลาม ได้แต่นอนราบกับเตียง แต่ร่างกายของเขาค่อยๆร้อนขึ้น
“หญิงสาว เธอควรไปได้แล้วนะ?”