บทที่ 349 : ฉันอยากแต่งงานกับเขา

เย่จิงเหยียนก็ไม่ได้ขัดขวางเธอ เนื่องจากเป็นสับปะรดลูกเดียวกัน จานนี้ชัดเจนว่าเขาหั่นก่อน ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าในถ้วยของเธอด้วยซ้ำ แต่มีดจะมีน้ำหัวหอมเยอะขนาดนั้นซะที่ไหน จานนั้นที่เขาหั่นไปก่อนก็เช็ดไปหมดแล้ว

"พี่จิงเหยียน ฉันมีธุระจะคุยกับคุณ!" หลังอาหารเช้า ต้วนจื่ออิ๋งเก็บถ้วยและตะเกียบ หยุดลงก่อนจะจากไป

เย่จิงเหยียนเงยหน้า บอกใบ้ให้เธอพูด เวลานี้ต้วนจื่ออิ๋งก็เขินอายเล็กน้อย เธอก้มหน้า สักพักจึงพูดว่า "เมื่อกี้พ่อฉันโทรมาหาฉัน ต้องการให้คุณไปพบเขา"

ไปพบพ่อแม่หรอ?

เย่จิงเหยียนตกตะลึง จากนั้นก็นึกออกทันที แน่นอนว่าเธอบอกกับพ่อของเธอว่าต้องการจะแต่งงาน พ่อเธอจึงได้เอ่ยว่าต้องการจะเจอหน้าเขา เรื่องนี้เขาอยากจะละเลย การพบพ่อแม่ไม่ควรจะเป็นพ่อแม่ฝ่ายหญิงที่เสนอจึงจะถูกต้อง

"โอเค ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อ แล้วก็ไปกัน"

เมืองหลวงกำแพงเมืองจีน

ต้วนอีเหยาจับเอวเรียวบางแล้วหายใจหอบเหนื่อย "ไม่ไหวแล้วไม่ไหวแล้ว เหนื่อยจริงๆ"

ไป๋จิ่นอี้หันกลับมา ยิ้มอย่างอบอุ่น "นี่เพิ่งจะเดินมาหนึ่งในสิบเอง เหนื่อยแล้วหรอ มา ฉันจะแบกคุณไป"

ได้ยินว่าแบกไป ต้วนอีเหยาก็กะปรี้กะเปร่าขึ้นมา โบกไม้โบกมือ "เมื่อกี้ล้อเล่น เมื่อก่อนมันเป็นตัวตนของฉันเลย ระยะแค่นี้ยังเล็กน้อย!"

ไป๋จิ่นอี้ยิ้ม ก็ไม่อิดออด เพียงแค่ชะลอฝีเท้า ต้วนอีเหยากำลังด่าในใจไม่หยุด ก็ไม่รู้ว่าเมื่อคืนกินอะไรไป ฉับพลันก็เกิดตะคริวที่ท้อง

ปกติงานก็ยุ่งจนรัดตัว ไม่มีเวลามาเดินกำแพงเมืองจีนหรอก วันนี้ได้มาอย่างหาได้ยาก ก็ไม่อยากแออัดยัดเยียดกับคนเยอะๆในวันหยุด แต่ก็ถูกควบคุมด้วยมูลเหตุของสภาพร่างกาย ไม่สามารถชื่นชมทัศนียภาพโดยรอบได้ เสียโอกาสจริงๆ

"ยังไหวใช่ไหม?" ไป๋จิ่นอี้อยู่ข้างเธอเงียบๆตลอด ทุกครั้งที่คิดว่าเท้าเธออ่อนแรง เขาก็จะยื่นมือเข้าไปพยุง

ต้วนอีเหยาเท้าเอวพิงกำแพง โบกมือมาทางเขา "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"

"รือว่าจะหาที่พักสักหน่อย"

เห็นว่าหน้าผากเธอเหงื่อออก ไป๋จิ่นอี้ก็เสนอขึ้น เสนอให้หาที่พักข้างๆ

ต้วนอีเหยาเดิมทีก็อยากปฏิเสธ แต่ท้องไม่ให้ความร่วมมืออย่างมาก เธอทำได้เพียงแต่พยักหน้าให้เขาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "งั้นก็พักก่อนสักครู่"

ทั้งสองคนไปหาบันได นั่งลงข้างๆ เหลือที่ว่างให้เพียงพอสำหรับหนึ่งคน เพื่อให้นักท่องเที่ยวเดินผ่านไปได้

"ขอโทษด้วยนะ มันยากที่จะมาเที่ยวที่นี่ แต่ว่าท้องของฉัน……" ต้วนอีเหยาเกาหัวด้วยความหงุดหงิด กล่าวขอโทษคนข้างๆ

ไป๋จิ่นอี้ใช้มือข้างหนึ่งจับไหล่ของเธอ นำหัวของเธอมาพิงบนไหล่ของตนเอง "นี่มีอะไรที่จะต้องขอโทษ ร่างกายไม่สบายก็น่าจะบอกก่อน กำแพงมันอยู่ที่นี่ตลอดแหละ แต่สุขภาพไม่ดีทว่าทำให้คุณไม่สบายใจได้นะ"

การกระทำของเขาทำให้ต้วนอีเหยาไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ยังคงปรับตัวได้เร็วมาก หัวพิงอยู่ที่ไหล่ของเขา ก็อดทนความเจ็บปวดที่ท้องอย่างเงียบๆ

"อื้อ!"

จู่ๆ ในท้องก็เจ็บปวดอย่างสาหัส ต้วนอีเหยากุมท้องไว้ ชั่วพริบตาเหงื่อเย็นๆที่หน้าผากก็ไหลออกมา

"อีเหยา!"

ไป๋จิ่นอี้ตกใจ ต้องการยืดร่างกายของเธอ ทว่าเธอก็ขดตัวลง "คุณเป็นอย่างไรบ้าง?"

"คุณอย่ามาแตะฉัน!"

ใช้ชีวิตมายี่สิบกว่าปี แน่นอนต้วนอีเหยารู้ดีว่าความรู้สึกนี้คืออะไร ช่วงล่างมีความอุ่นๆ ชัดเจนมาก เธอเป็นวันนั้นของเดือน!

ประจำเดือนเธอไม่ชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไร อีกทั้งเป็นเพราะสาเหตุจากการฝึกซ้อม ก็จะมีปวดท้องบ้างเล็กน้อย ครั้งนี้เธอปวดมากขึ้น คาดว่าอาจเป็นเพราะดื่มไวน์เย็นๆแล้วก็กินซูชิเข้าไป

"คุณเป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหน?" ไป๋จิ่นอี้เห็นว่าเธอไม่สบายอย่างรุนแรง ปล่อยวางภาพลักษณ์ท่านชายที่ถ่อมตัวก่อนหน้านี้ ตรวจสอบเธอขึ้นลงว่ามีปัญหาตรงไหน

ต้วนอีเหยารีบผลักเขาออกไป แล้วยืนขึ้นเอง "ฉันไม่เป็นอะไร"

เมื่อเธอยืนขึ้นก็หันหลังให้ไป๋จิ่นอี้ เธอตระหนักได้ถึงความไม่เหมาะสม ไป๋จิ่นอี้ก็ได้เห็นด้านหลังของเธอชื้นๆ ก็เข้าใจได้ทันที

เขาไม่พูดอะไรสักคำ ถอดเสื้อโค้ทที่ตัว พันรอบเอวต้วนอีเหยา

"เรากลับกันเถอะ" ไป๋จิ่นอี้ใบหน้ายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม เพียงแค่พูดออกมาไม่ได้เจรจาต่อรองอีก

ต้วนอีเหยาหน้าแดงไปถึงติ่งหู ก้มหัวพยักๆหน้า "อืม"

ไป๋จิ่นอี้พลิกตัว นำต้วนอีเหยามาไว้ในอ้อมกอด รอเธอสติกลับมา สองมือของตนเองก็โอบคอเขาไว้แน่นแล้ว "คุณจะทำอะไร?"

เห็นท่าทางเธอจริงจัง ไป๋จิ่นอี้ก็ยิ้ม "ตอนนี้คุณจะเดินกลับไปในท่าทางเช่นนี้หรอ?"

"คุณวางฉันลง ฉันจะลองดู" ต้วนอีเหยาบิดตัวไปมาในอ้อมแขนของไป๋จิ่นอิ๋งสองสามครั้งอย่างไม่สบายใจ ไม่กล้าสบตากับเขา

"เอาน่า อย่าโวยวายเลย ตอนนี้ฉันจะพาคุณกลับไป

บนใบหน้าของเขาดูสงบ แต่ทว่าเดินเร็วมาก เขาเห็นว่าเธอหน้าซีด รู้ว่าวันนั้นของเดือนไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น โชคดีที่เขาเดินไปช่วงสั้นๆ จึงกลับมาถึงรถได้อย่างรวดเร็ว

"คุณอดทนหน่อยนะ ฉันจะพาคุณไม่โรงพยาบาลทันที"

"ไม่……ไม่ต้อง!"

ต้วนอีเหยาฝืนบังคับร่างกาย ลุกขึ้นจากเก้าอี้จุดจอดรถ "โรงพยาบาลไม่สามารถรักษาโรคนี้……”พูดไปได้ครึ่งประโยคต้วนอีเหยาก็ต้องขมวดคิ้ว ฉับพลันส่วนล่างก็มีน้ำอุ่นๆไหลอีก

"พาฉันไปที่ซุปเปอร์มาร์เก็ตหน่อย"

รถเบนซ์สีเทาเงินขับมาอย่างรวดเร็ว ด้านหลังเป็นรถสีดำคันหนึ่ง ต้วนจื่ออิ๋งถ่ายภาพการแต่งหน้าที่ละเอียดอ่อนด้วยโทรศัพท์ "พี่จิงเหยียน หน้าฉันถูกยุงกัดไว้ คุณจอดร้านขายยาด้านหน้าให้หน่อยนะ"

"อืม"

เย่จิงเหยียนเหยียบเบรก จอดอยู่ด้านหลังรถเก๋งสีเทา

"คุณรอฉันอยู่ที่นี่สักครู่ ฉันจะรีบกลับมา" พูดจบ ต้วนจื่ออิ๋งก็เปิดประตูรถ ลงไป

ทางด้านนี้ ในรถเก๋งสีเทาเงิน ไป๋จิ่นอี้มองกลับไปที่ต้วนอีเหยาอย่างเป็นห่วง "ที่นี่มีร้านค้าเล็กๆ ฉันจะลงไปซื้อให้"

ต้วนอีเหยาปวดจนพูดอะไรไม่ออก ยอมให้เขาไปแต่โดยดี ไม่ได้บอกว่าเธอลำบากที่จะลงจากรถ เพียงแต่กางเกงด้านหลังทำให้เธอดูน่าอาย

ไป๋จิ่นอี้เข้าใจความลำบากใจของเธอ ลงจากรถแล้วเดินไปทางซุปเปอร์มาร์เก็ต หลังของเขายืดตรง ไปที่โซนผ้าอนามัยภายใต้สายตาที่อิจฉาของกลุ่มสาวๆ

"เขา……เขามาหยุดอยู่ตรงนั้นได้ยังไง!" สาวน้อยคนหนึ่งละลายตาที่ไม่ชัดเจน ถามผู้หญิงอีกคนข้างๆอย่างสงสัย

"ใครจะไปรู้ล่ะ?"

"เพียงแต่……เขาดูหล่อเหลาขนาดนี้ ต้องมีแฟนแล้วอย่างแน่นอน นี่ก็พอยอมรับได้……”

พวกเธอกระซิบกระซาบกันตลอด แต่น้ำเสียงก็เพิ่มขึ้นไม่เบา ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของไป๋จิ่นอี้ก็เปลี่ยนเป็นสีชมพู

"คิดเงิน"

พนักงานเก็บเงินสองคนดูเหมือนลูกนกตกใจทันที กระจายอยู่ทั่วสารทิศ พนักงานคนนั้นที่ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์แสร้งทำเป็นสงบ หลังจากเห็นผ้าอนามัยต่างๆบนเคาน์เตอร์ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นหลายครั้ง

"คุณ……คุณผู้ชาย คุณแน่ใจใช่ไหมว่าต้องการของเหล่านี้?" พนักงานชี้ไปที่กองผ้าอนามัยนั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"อืม ชำระเงินให้หน่อย"

หยิบบัตรยูเนี่ยนเพย์ออกมาจากในกระเป๋า "ให้"

"อ้อ……อ้อ!" พนักงานตื่นจากความตกใจ รีบรับบัตรยูเนี่ยนเพย์ มือไม่ระวังจึงไปโดนหลังมือของเขา จึงหดกลับมาทันที

ไป๋จิ่นอี้รอบรรจุหีบห่อผ้าอนามัย แล้วหยิบเดินออกไป แล้วก็ชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาบนหน้า

"เฮ้ นี่เกิดอะไรขึ้นกับคุณ!" ต้วนจื่ออิ๋งเดิมทีมาซื้อยา เตรียมจะทาบนใบหน้าสักเล็กน้อยก่อน ทว่าชนเข้ากับแขนของใครบางคน

ไป๋จิ่นอี้หันไปด้านข้างทันที แล้วขอโทษอย่างอารมณ์ดี "ขอโทษครับ ขอโทษครับ"

"เครื่องสำอางบนใบหน้าของฉันถูกคุณทำเลอะไปหมด!" ต้วนจื่ออิ๋งเงยหน้าขึ้นแล้วบ่นพึมพำ

พอเงยหน้าขึ้น ไป๋จิ่นอี้เห็นใบหน้าของต้วนจื่ออิ๋ง ฉับพลันก็งุนงงไปชั่วขณะ นี่……ไม่ใช่ต้วนอีเหยาหรอ? ทำไมถึงไม่อยู่ในรถ?

"นี่ นี่! คุณพูดอะไรสักอย่างสิ!" ต้วนจื่ออิ๋งยื่นมือออกมากวัดแกว่งอยู่บนหน้าไป๋จิ่นอี้ ขมวดคิ้วพูด

ไป๋จิ่นอี้สติกลับมา คนตรงหน้าถึงแม้ว่าจะหน้าตาคล้ายคลึงกับต้วนอีเหยามาก แต่นิสัยไม่เหมือนกันเลย

นึกถึงต้วนอีเหยาที่รอเขาอยู่ในรถ เขาไม่สามารถสนใจได้มากขนาดนั้น ถือผ้าอนามัยห่อใหญ่ต้องการจะตรงไปที่รถ

"ห้ามไป!" ต้วนจื่ออิ๋งกางแขนทั้งคู่ขวางหน้าเขา

ราวกับเป็นอารมณ์ที่ดีที่สุดของไป๋จิ่นอิ๋ง ต่อคนที่ไม่มีเหตุผลอย่างเธอ รวมถึงต้วนอีเหยากำลังอ่อนแอ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "ฉันขอโทษ คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก?"

"ฉัน……ฉันต้องการอะไร? ก็แค่คำขอโทษของคุณมันดูไม่จริงใจเลยสักนิด!"

"คุณ……”

"ทำไมล่ะ?"

เมื่อกี้ที่ไป๋จิ่นอี้พูดโต้แย้ง ทว่าเย่จิงเหยียนเปิดประตูรถก่อนจะหยุดคำพูดเขา จ้องมองไป๋จิ่นอี้ แล้วถามต้วนจื่ออิ๋งว่า "

ต้วนจื่ออิ๋งส่ายหัว "ไม่รู้จัก"

"แต่ว่าพี่จิงเหยียน เขาชนฉัน คุณดูสิ ตาที่ฉันแต่งไว้เลอะหมดเลย"

"แต่ฉันก็ขอโทษผู้หญิงท่านนี้แล้ว" ไป๋จิ่นอี้โกรธเล็กน้อย พวกเขาสองคนยังไม่แน่ใจเลยว่าใครชนใคร ทว่าเธอก็กัดตนเองไปหนึ่งทีแล้ว จริงๆเลย……

เย่จิงเหยียนมองไปที่ต้วนจื่ออิ๋ง รู้ว่าเธอสร้างเรื่องวุ่นวาย "ในเมื่อไม่ใช่เรื่องใหญ่ คุณผู้ชายท่านนี้ก็ขอโทษแล้ว เรื่องนี้ก็พอแค่นี้เถอะ"

"พี่จิงเหยียน……” ต้วนจื่ออิ๋งยืนอยู่ที่เดิมไม่ยอมเดินไป เธอเป็นคนรักของเขา ทำไมถึงช่วยคนแปลกหน้าที่มุ่งเป้ามาที่เธอล่ะ!

"พอแล้ว ถ้ายังไม่ไปอีก คาดว่าแม้แต่อาหารเย็นก็จะทำไม่ทัน"

เย่จิงเหยียนพูดจบก็เปิดประตูรถเข้าไปนั่ง ที่เขาพูดไม่ผิดหรอก จะถึงช่วงเวลาเร่งด่วนแล้ว หากติดอยู่บนถนน รับรองว่าใครก็ออกไปไม่ได้

ไป๋จิ่นอี้เห็นเขาออกไป ก็โล่งใจเล็กน้อย เปิดประตูรถ เห็นต้วนอีเหยากำลังหมอบอยู่บนหน้าต่างรถ ก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย "อาการปวดดีขึ้นแล้วหรอ? กำลังมองอะไรอยู่?"

"ไม่……ไม่มีอะไร"

ต้วนอีเหยาปกปิดความหงอยเหงาบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว ในใจขมขื่น เขา……เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เมื่อกี้ดูเหมือนเย็นชา ทว่ายังคงดูแลเธอที่อ่อนแออยู่เหมือนเดิม

"อีเหยา เรา……”

"กลับบ้านฉันเถอะ"

แทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ต้วนอีเหยาในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ก็สำนึกได้ว่าตนเองไม่สามารถเป็นภาระเขาได้ ก็เสนอว่าให้ไป๋จิ่นอี้ส่งตนเองกลับบ้าน

หลังจากเลี้ยวรถแล้ว รถสองคันก็วิ่งสวนทางกัน มือของเย่จิงเหยียนที่จับพวงมาลัยก็สั่น เกือบจะลื่นร่วงลงมา

"เป็นอะไรไป พี่จิงเหยียน?"

"ไม่เป็นไร มือลื่นนิดหน่อย"

เย่จิงเหยียนดึงกระดาษทิชชู่สองสามแผ่นเช็ดเหงื่อที่มือ ขับรถผ่านช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวงไปเรื่อยๆ

บริเวณกน้าประตู พ่อแม่ของต้วนจื่ออิ๋งรออยู่ที่นั่นแล้ว ต้วนจื่ออิ๋งนั่งบนรถมองไปด้านนอกตลอด เห็นพ่อแม่ ก็ตื่นเต้นดีใจ

"พี่จิงเหยียน คุณจอดก่อน ให้ฉันลงไปก่อน"