บทที่ 393 งานเลี้ยงสำหรับคุณ

ผู้คนที่อยู่ข้างล่างต่างพากันเงียบ เพราะกลัว่าเย่ฉ่าวเฉินจะสังเกตเห็นพวกเขา ยังไงก็ตามพวกเขาก็ล้วนเข้าร่วมการสนทนา ถ้าหากว่าพวกเขาถูกเกลียด และแม้ว่าจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่ของพวกเขา แต่พฤติกรรมที่เข็มแข็งและเด็ดเดี่ยวของเย่ฉ่าวเฉินจะเป็นที่รู้จักกันดี และไม่แน่อาจจะถูกความมืดมนปกคลุมโดยไม่ทราบสาเหตุ

เมื่อมองไปที่ผู้คนรอบๆเวที เย่ฉ่าวเฉินก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ตอนนี้ก็กลางวันแล้ว และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้พวกเขาออกไปตอนนี้ แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของคนพวกนั้น ในใจก็รู้สึกรังเกียจ จนแทบจะทนไม่ได้ให้พวกเขากลับไปเร็วๆ

……

เย่จิงเหยียนเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย ก่อนหน้านี้เขากังวลเกินไป โทรศัพท์ที่แบตหมดก็ไม่สนใจอะไรมาก จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คือวันอะไร และเขาก็นึกขึ้นได้ว่าลืมบอกคนในครอบครัว

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในสถานที่จัดงานบ้าง เขารีบวิ่งออกไปโทรศัพท์หาเย่ฉ่าวเฉิน ทันทีที่โทรศัพท์เปิดขึ้น สายที่ไม่ได้รับหลายสายก็เด้งขึ้นมา

เย่ฉ่าวเฉินเอย มู่เวยเวยเอย และหนึ่งในนั้นก็มีหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เป็นเบอร์ต่างประเทศ เขาค่อยๆเหลือบมองมัน และคิดว่าเป็นโทรศัพท์หลอกลวง ก็เลยไม่คิดอะไรมากและลบมันออกไป

เขาโทรกลับหาเย่ฉ่าวเฉิน แต่นานกว่าอีกฝ่ายจะรับสาย ในขณะที่เขากำลังจะวางสาย ก็ได้ยินเสียงที่เย็นชาของเย่ฉ่าวเฉินดังเข้ามา

“แกอยู่ที่ไหน ?”

เย่จิงเหยียนหยุดไปชั่วขณะ “อยู่โรงพยาบาล ”

“โรงพยาบาล ?”

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้ว เขาพูดซ้ำจนมู่เวยเวยได้ยิน “โรงพยาบาล ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น ? อยู่โรงพยาบาลไหน ?”

“คุณอย่าเพิ่งกังวล”เย่ฉ่าวเฉินกอดมู่เวยเวยไว้ในอ้อมแขน และควบคุมการเคลื่อนไหวของเธอ

“พวกเธออยู่โรงพยาบาลอะไร ?”

เย่จิงเหยียนกำลังจะพูดโทรศัพท์ก็ถูกตัดสาย เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

เขากวาดสายตามอง ก็เห็นเมล์เข้ามาว่า ถึงเวลาแล้ว ทำไมยังไม่มา ?

เย่จิงเหยียนรู้สึกแปลกใจ จึงโทรออกไปตามเบอร์โทรศัพท์ที่ทิ้งไว้ข้างล่าง และพบว่ามันเป็นเบอร์ต่างประเทศก่อนหน้านี้

“ฮัลโหล ?”

“คุณเย่ ”

เมื่อได้ยินสำเนียงจีนทื่อๆ เย่จิงเหยียนก็ขมวดคิ้ว ในหัวก็คิดไตร่ตรองถึงคนที่รู้จักทั้งหมด และถามออกไปอย่างไม่แน่ใจว่า “หลุยส์ ?”

“ใช่แล้ว”

หลุยส์ไม่รอให้เย่จิงเหยียนพูด รีบเปิดปากพูดมาว่า “อุปกรณ์ทั้งหมดเตรียมพร้อมแล้ว พวกคุณจะมาได้เมื่อไหร่ ?”

“ไป ?”เย่จิงเหยียนคิดถึงสถานการณ์ในปัจจุบันของต้วนอีเหยา ลุกลงเตียงยังยากเลย นับประสาอะไรกับการนั่งเครื่องบินไปต่างประเทศ

“ผมมีเรื่องทางนี้นิดหน่อย เกรงว่าช่วงนี้จะไปไม่ได้แล้ว”

“แต่ว่าจำเป็นจะต้องดำเนินการผ่าตัด”หลุยส์ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ในห้องทำงานของตัวเอง

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองดูตื่นตระหนกกว่าคนอื่น จึงรีบนั่งลง หมอใจดี เขายังบอกข้อดีข้อเสียให้กับเย่จิงเหยียน “การผ่าตัดนี้ยิ่งเร็วยิ่งดี ยิ่งใช้เวลารอนานเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเพิ่มความเสี่ยงขึ้นเท่านั้น”

แน่นอนว่าเย่จิงเหยียนรู้ว่าเขาพูดถึงอะไร แต่สถานการณ์ตอนนี้ไม่สามารถให้พวกเขาเคลื่อนไหวไปไหนได้

เขาถอนหายใจ “ร่างกายของเธอไม่สามารถขยับไปไหนได้จริงๆ คงต้องให้พวกคุณมาเท่านั้น”

หลุยส์เงียบไปเป็นเวลานาน คำขอร้องแบบนี้เขาว่ามันจะดูเกินไปหน่อย ถ้าไม่ใช่ว่าทั้งสองคนยังรักกันอยู่ เกรงว่าเขาคงจะไม่แม้แต่เตือนสติ

เย่จิงเหยียนเห็นเขาไม่พูดอะไร จึงกระแอมออกมาเบาๆ “เครื่องช่วยฟังหายไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่ได้ยินที่ผมพูดแล้ว คุณ.....มานี่หน่อยเถอะนะ”

เดิมทีหลุยส์เป็นคนใจอ่อน ได้ยินเย่จิงเหยียนบอกว่าไม่มีเครื่องช่วยฟังแล้ว ก็รู้ได้ว่าสองสามวันนี้พวกเขาใช้ชีวิตลำบาก

เขาลังเลอยู่นาน “ตกลง อีกสองวันผมจะไป”

หลังจากวางสาย เขาก็มองดูเวลา และรู้ว่าเขาจะต้องรีบหันกลับไปยังห้องผู้ป่วย ในเวลานี้ ต้วนอีเหยาน่าจะตื่นแล้ว นับตั้งแต่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็ไม่กล้าออกห่างจากห้องผู้ป่วยเกินสิบนาทีเลย

เมื่อเปิดประตู ต้วนอีเหยากำลังจ้องมองไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จู่ๆเธอก็ชอบเหม่อลอย

เย่จิงเหยียนเห็นว่าเธอตกอยู่ในภวังค์ เขาจึงไม่รบกวนเธอ และไปนั่งปลอกแอปเปิ้ลข้างๆเธอ

บรรยากาศที่เงียบสงบแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ต้วนอีเหยาก็ไม่ได้ยิน นับประสาอะไรกับตอบเขาล่ะ

ในใจเขาก็ตัดสินใจเงียบๆว่า เขาจะต้องรักษาอาการป่วยของเธอ และทำให้ใบหน้าของเธอกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ๆประตูก็เปิดออก เย่จิงเหยียนได้ยินเสียงจึเงยหน้าขึ้น และเห็นคนจำนวนมากยืนอยู่ข้างนอกประตู

สองคนแรกคือเย่ฉ่าวเฉินและมู่เวยเวย ตอนแรกสีหน้าของมู่เวยเวยเป็นกังวล แต่เมื่อมองเห็นคนที่นอนอยู่เป็นต้วนอีเหยา เธอก็ถอนหายใจในใจตัวเอง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ?”เย่ฉ่าวเฉินเดินเข้ามา และคนข้างหลังก็เดินตามเขาเข้ามา สักพัก ทั้งห้องผู้ป่วยก็เต็มไปด้วยผู้คน แต่ต้วนอีเหยายังคงมองไปที่เพดาน ไมมีความรู้สึกตอบสนองอะไรกลับมา

เย่จิงเหยียนจงใจปิดสายตาของต้วนอีเหยา เขาไม่อยากให้เธอถูกรบกวน และตอบกลับไปเบาๆว่า “เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย”

“อุบัติเหตุอะไร ?”ถึงกับต้องอยู่โรงพยาบาล ！

มู่เวยเวยอยากไปดูอาการของต้วนอีเหยา แต่เย่จิงเหยียนก็ไม่ขยับไปไหน

มู่เวยเวยไม่ได้ก้าวไปข้างหน้า แต่มองไปที่แววตาของเย่จิงเหยียนด้วยความสงสัย

เย่จิงเหยียนอธิบายว่า “อีเหยาได้รับบาดเจ็บ ต้องการพักผ่อน”

น้ำเสียงของเขาไม่หนักแน่น แต่มู่เวยเวยก็ยังคงได้ยินว่าเขาพยายามพูดไล่แขกออกไป อย่างไรก็ตามเธอเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด แค่สายตาของเธอก็เข้าใจแล้ว

เธอจึงหันกลับไปพูดกับเย่ชูวเสวียและมู่ยู่วฉีสองพี่น้องว่า “พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ นี่ที่ไม่มีอะไรแล้ว”

“คุณแม่......”เย่ชูวเสวียคร่ำครวญอย่างไม่เต็มใจ เธอก็อยากอยู่ที่นี่ด้วย

แค่ปล่อยให้มู่ยู่วฉีและคนอื่นๆกลับไปก็พอแล้ว ทำไมต้องให้เธอแด้วย หรือว่าไปรับเธอมา ? เธอไม่ใช่คนในครอบครัวนี้เหรอ ?

พูดไป ดวงตาของเย่ชูวเสวียก็เริ่มมีน้ำตาออกมา มู่เวยเวยเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ กลัวว่าเธอจะส่งเสียง รบกวนการพักผ่อนของต้วนอีเหยา จึงรีบหยุดเธออย่างรวดเร็ว

“โอเค เธออยู่ พวกเธอทั้งสองกลับไปก่อนเถอะ”

มู่ยู่วฉีอยากพูดอะไรบางอย่าง เขาเหลือบมองไปที่เย่จิงเหยียน และหันกลับไปพยักหน้าให้มู่เวยเวย และบอกลา “ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อน”

มีคนหายไปจากห้องผู้ป่วยสองคน ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูราบรื่นขึ้นเยอะ เย่จิงเหยียนก้าวถอยหลัง หันกลับไปมองต้วนอีเหยาที่ยังไม่มีปฎิกิริยาตอบสนอง ก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย

“สรุปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น ?”มู่แวยเวยขมวดคิ้ว ตั้งแต่พวกเขาเข้ามาจนถึงตอนนี้ ถึงแม้ว่าไม่ได้เสียงดังมาก แต่ก็เคลื่อนไหวกันเยอะอยู่ แต่ต้วนอีเหยาที่นอนอยู่บนเตียงทำไมถึงเงียบไม่ขยับเลยล่ะ ?

เย่จิงเหยียนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ “พูดออกมาก็ดูซับซ้อนมากเช่นกัน เขาจึงพูดสั้นๆว่า ต้วนอีเหยาไม่ได้ยินเสียงของพวกเรา ！”

“ทำไมถึงไม่ได้ยินที่พวกเราพูด ?” มู่เวยเวยตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าเพียงชั่วข้ามคืน คนที่ยังดีๆอยู่ ทำไมแม้แต่เสียงก็ไมได้ยินแล้ว ！

เย่จิงเหยียนยิ้มอย่างขมขื่น “คุณยังจำวันที่ต้วนอีเหยาจากไปวันนั้นได้ไหม ?”

มู่เวยเวยตกตะลึง เธอจำวันนั้นได้แน่นอน ในเวลานั้นเย่จิงเหยียนนอกจากยังหายใจอยู่ ก็เหลือเพียงเปลือกภายนอก เธอยังสงสัยว่าเขาก็จะหายไปด้วยรึเปล่า

แต่โชคดีที่ได้เจอต้วนจื่ออิ๋ง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าคิดว่าเย่จิงเหยียนในตอนนี้จะเปลี่ยนไปเป็นยังไง

！

！

！

！