บทที่ 43 : ความรู้สึกเมื่อถูกสามีไม่เชื่อใจ

มู่เวยเวยถอนหายใจ ความรู้สึกที่ถูกสามีตัวเองไม่เชื่อใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง ช่างน่าเศร้าจริงๆ แต่โชคดีที่เธอไม่ได้รักเย่ฉ่าวเฉิน บางทีคงต้องรอให้เขาเบื่อเธอก่อน แล้วรอให้พี่ชายกลับมา เธอยังมีทางหย่ากับเขาได้

เธอยังเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่ได้

มู่เวยเวยครุ่นคิด เธอลุกจากพื้น เอนหลังลงบนเตียงนอน เธอหาโทรศัพท์มือถือของตัวเองจนเจอ แล้วโทรหาคุณลุงมู่จางรุ่ย เย่ฉ่าวเฉินอาจไม่พาเธอมา หรือให้เธอกลับมาอยู่บ้านตระกูลมู่อีก ดังนั้นสิ่งที่เธอทำได้จึงเพียงแค่โทรถามข่าวเกี่ยวกับพี่ชายทางโทรศัพท์

เธอโทรติด แต่กลับไม่มีคนรับสาย

หลังจากสายตัดไป มู่เวยเวยก็กดโทรอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีคนรับสาย

มู่เวยเวยไม่ถอดใจ เธอโทรอีกครั้งที่สาม แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

พอเธอจะโทรอีกครั้งที่สี่ ในที่สุดก็มีข่าวคราว แต่มันเป็นเพียง : เลขหมายปลายทางที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

ใจของมู่เวยเวยอยู่ไม่สุข เธอไม่ได้โง่ คุณลุงและครอบครัวจ้องอยากได้ของของพวกเขามานาน เธอรู้ดี แต่เธอยังบริหารบริษัทไม่ได้ เธอไม่อยากเห็นมู่ซื่อที่แม่พ่อเฝ้าทำงานหนักมานานหลายปี ต้องมาพังทลายลงด้วยมือของเธอเอง พี่ชายก็ยังหาตัวไม่เจอ เธอก็มีเพียงแค่คุณลุงเท่านั้นที่พึ่งพาได้

ภายในใจรู้สึกอึดอัด ในหัวของมู่เวยเวยก็มีเรื่องให้ครุ่นคิดเธอจึงผล็อยหลับ แม้ว่าคนรับใช้จะเข้ามาเรียกให้ลงไปรับประทานอาหาร แต่เธอก็ไม่รู้สึกตัว

เมื่อตื่นเช้าขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าสว่างแล้ว ดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่นอกหน้าต่าง มู่เวยเวยรู้สึกเหมือนมีอะไรเย็นๆ ถูที่ด้านหลัง เธอรู้สึกสบายตัวอย่างมาก

เธอหันไปดูด้วยความประหลาดใจ เป็นฉินหม่านั้นเอง (คนรับใช้)

เมื่อเธอเห็นมู่เวยเวยตื่น ก็ยิ้มทันที “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู”

มู่เวยเวยพยักหน้ารับ แล้วเอ่ยถาม “ที่ใช้ถูหลังให้ฉันอยู่คืออะไรเหรอ? สบายตัวมากเลย”