บทที่ 443 ซุบซิบนินทา

วันรุ่งขึ้น

เมื่อเซี่ยอันน่าตื่นขึ้นมา ตะวันก็โด่งฟ้าแล้ว

เซี่ยอันน่าเดินงัวเงียลงไปชั้นล่าง และพบว่าเสี่ยวอวี้หลินนั่งอยู่ที่โต๊ะ กำลังดื่มกาแฟอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

“ตื่นแล้วเหรอ ?”

เซี่ยอันน่ายิ้มพยักหน้าและพูดว่า ：“ไม่นอนหลับสนิทแบบนี้มานานแล้ว”

“ฉัน.........ฉันไม่สนคุณแล้ว ฉันจะกลับโรงเรียนแล้ว”

เมื่อพูดจบ เซี่ยอันน่าก็หันหลังเตรียมออกไป

เสี่ยวอวี้หลินหยุดเธอและพูดว่า “ไม่ต้องรีบ ทานข้าวเช้าก่อน แล้วผมจะไปส่งคุณกลับ”

“ไม่ล่ะ ฉันไม่หิว”

ทันทีที่สิ้นเสียง เสียงร้องของท้องเซี่ยอันน่าก็ดังขึ้นมาพอดี

ใบหน้าของเธอดูอายมาก เซี่ยอันน่าอยากจะมุดหนีจริงๆ

เสี่ยวอวี้หลินยิ้ม และจับมือของเซี่ยอันน่าพาเธอไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว และพูดว่า：“ในเมื่อหิวแล้ว ก็รีบทานเถอะ”

เซี่ยอันน่าเงยหน้าขึ้นมองอาหารบนโต๊ะ สีและกลิ่นดูน่าทานมาก

ทักษะการทำอาหารของเสี่ยวอวี้หลิน พัฒนาขึ้นเร็วด้วยความเร็วแสงเลยเหรอ ?

หลังจากชิมเกี๊ยวแล้ว เซี่ยอันน่าก็ชื่นชมอย่างจริงใจ：“ อร่อยจริงๆ ทั้งหอมทั้งสดใหม่ เสี่ยวอวี้หลิน คุณก้าวหน้าเร็วมากเลย”

เสี่ยวอวี้หลินยิ้มแห้งๆและพูดว่า：“ พวกนี้เป็นอาหารที่สั่งมา”

ห๊ะ ?

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าทำหน้างง เสี่ยวอวี้หลินก็รีบอธิบาย：“ เอ่อ เดิมทีผมจะทำอาหารให้คุณกินด้วยตัวเอง แต่หม้อที่บ้านดันพัง จึงไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงให้คุณกินอะไรง่ายๆ ครั้งหน้าผมจะให้คุณชิมฝีมือผม”

ด้วยพลังในการบริโภคของเสี่ยวอวี้หลิน หม้อและเครื่องใช้ที่เขาซื้อมาจะต้องเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ แค่ทำเกี๊ยวจะทำให้หม้อพังได้ยังไง ?

เซี่ยอันน่าอยากที่จะเข้าไปดู แต่ก็ถูกเสี่ยวอวี้หลินขวางเธอไว้

“อย่าไปดูเลย รีบทานเถอะ หรือว่า ของที่ซื้อมาจะไม่อร่อย ?”

“ไม่ ไม่ว่าจะเป็นที่คุณทำเอง หรือว่าคุณซื้อมา ทั้งหมดนี้ก็ล้วนเป็นความจริงใจของคุณ ฉันชอบมันมาก”

รอยยิ้มของเซี่ยอันน่านุ่มนวลและสวยงาม ทำให้เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกสบายใจ

อืม เสี่ยวอวี้หลินตัดสินใจแล้ว ด้วยการสนับสนุนของเซี่ยอันน่า เขาจะต้องฝึกทำอาหาร เพื่อให้เซี่ยอันน่าค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นอ้วนน้อยที่มีความสุข ！

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เซี่ยอันน่าก็ตัดสินใจที่จะกลับโรงเรียน

หลังจากหายไปสองสามวัน ก็ไม่รู้ว่าโรงเรียนจะลงโทษเธอยังไง

ด้วยความวิตกกังวล เซี่ยอันน่าจึงกลับไปโรงเรียน

เมื่อเห็นท่าทางกังวลของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลินจึงถามว่า “นี่คุณกลับโรงเรียน หรือขุมนรกกันแน่ ? ดูท่าทางของคุณนั้น ราวกับเป็นวีรบุรุษยังไงยังนั้น ”

เซี่ยอันน่าถอนหายใจยาวๆและพูดว่า ฉันหายไปสองสามวัน และก็ไม่ได้ลาด้วย อาจารย์ก็ติดต่อฉันไม่ได้ และยังไม่กลับในตอนกลางคืนอีก อาจารย์จะต้องลงโทษฉันแน่

“ไม่ต้องห่วง ผมได้ช่วยคุณลาอาจารย์แล้ว สองสามวันนี้คุณไม่สบาย อยู่โรงพยาบาล และใบลาก็ส่งไปแล้ว”

เธอกระพริบตา เซี่ยอันน่ามองไปที่ชายข้างๆ ด้วยความอบอุ่นในใจเธอ

เขาคิดกระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยๆนี้แทนตัวเอง เขาช่างห่วงใยจริงๆ

อย่ามองไปที่การดูถูกเหยียดหยามของเสี่ยวอวี้หลิน แต่เมื่อเขาจริงจังขึ้นมา เขาแทบจะทำให้ทุกคนตกใจ

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าจ้องมองตัวเอง โดยไม่พูดอะไร เสี่ยวอวี้หลินก็ยิ้มโบกมือต่อหน้าเธอ และถามว่า “คุณกำลังคิดอะไรอยู่ ?”

เธอดึงสายตากลับ เซี่ยอันน่าพูดอย่างจริงใจว่า “ขอบคุณคุณนะ”

“จะขอบคุณผม มันไม่ง่ายขนาดแค่พูดอย่างเดียวหรอกนะ”

หลังจากที่ชื่นชมเขาอยู่ในใจ ในพริบตา ชายคนนี้ก็ยิ้มอย่างโจ่งแจ้ง จนเซี่ยอันน่าอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง

เธอไม่อยากยุ่งอยู่กับเสี่ยวอวี้หลินอีกต่อไป เซี่ยอันน่าเลยเปิดประตูรถและลงเดินจากไป

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลินก็ยิ้มที่มุมปาก

……

ถึงแม้ว่าเสี่ยวอวี้หลินจะช่วยลาให้ แต่ข่าวลือได้แพร่กระจายไปในหมู่เพื่อนร่วมชั้นแล้ว

หญิงสาวพูดคุยกันเสียงดังมากขึ้น จนทำให้คนรอบๆ เริ่มมองเซี่ยอันน่าด้วยความรังเกียจมากขึ้น

ฉีฉีทนฟังต่อไปไม่ได้ เธอตบโต๊ะ หันไปรอบๆและตะโกนว่า “เฮ้ พวกเธอสองสามคนจะจบได้รึยัง นินทาคนอื่นลับหลัง มันสนุกมากเลยรึไง ！”

ด้วยเสียงตะโกนของฉีฉี เธอกลายเป็นจุดสนใจไปโดยปริยาย

เซี่ยอันน่าดึงมุมเสื้อของฉีฉีเบาๆ และกระซิบว่า：“ ช่างเถอะฉีฉี”

“จะปล่อยให้พวกเขาพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้ต่อไปไม่ได้หรอก ！”

ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้างสองสามคนก็ตอบอย่างไม่เกรงกลัวว่า “ถ้าหากว่ามันเป็นเรื่องที่กุขึ้นมาจริง ถ้างั้นแล้วทำไมถึงมีคนจำนวนมากกระจายข่าวล่ะ ? ถ้าไม่มีมูลมันก็ไม่เกิดขึ้นหรอกนะ ！”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ทำไมเราถึงไม่พูดถึงคนอื่น และพูดถึงแต่เซี่ยอันน่า แทนที่จะหาเหตุผลจากตัวเอง ดันมาบอกให้คนอื่นหุบปาก ช่างน่าขันซะจริงๆ ！”

“พวกเธอ......”

ฉีฉีโกรธจนตาแดงไปหมด แต่เพราะปากโง่ๆนี้ เลยไม่รู้จะพูดกลับไปยังไง

เซี่ยอันน่าสงบลงมาก เธอดึงฉีฉีกลับไปข้างๆตัวเอง และก้มศีรษะลงอ่านหนังสือต่อ

เมื่อเผชิญกับข่าวลือแบบนี้ ทางที่ดีที่สุดคือการเพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้

พวกเขากระจายข่าวไปมา ล้วนไปเรื่องพวกนั้น เมื่อเบื่อแล้ว ข่าวมันก็จะเงียบหายไปเอง

เธอเดินตัวตรงไปนั่ง เมื่อเวลาผ่านไปนานแล้ว ทุกคนก็จะรู้เอง

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าไม่ขยับ วู่จิ่งอดไม่ได้ที่จะพูดว่า：“ ผู้หญิงคนนี้หน้าด้านจริงๆ โดนด่าขนาดนี้แล้ว ยังทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีก”

ซู่เฉียวเฉียวพูดอย่างรีบร้อนว่า：“ ทุกคนล้วนมีความภูมิใจในตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นยิ่งแย่ สิ่งที่เธอแสดงออกมาตอนนี้ เป็นเพียงจุดสิ้นสุดของเธอ ในไม่ช้า เธอก็จะล่มสลายไปเอง”

ดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองไปที่เซี่ยอันน่าอย่างชั่วร้าย วู่จิ่งพูดว่า “พูดจริงๆนะ ฉันตั้งหน้าตั้งตารอคอยวันนั้นเลยล่ะ ！”

หลังเลิกเรียน เดิมทีฉีฉีอยากจะไปโรงอาหารทานข้าวกับเซี่ยอันน่า

แต่ว่าอาจารย์เรียกเธอไปพบ เซี่ยอันน่าจึงไปโรงอาหารคนเดียว

ที่โรงอาหารนั้นมีผู้คนมากมาย เซี่ยอันน่าสามารถจินตนาการได้ว่า ตัวเองกินข้าวอยู่ที่นั่น เธอจะต้องกลายเป็นที่พูดถึงของทุกคนอย่างแน่นอน และแม้ว่าอาหารจะอร่อยแค่ไหนมันก็ยากที่จะกลืนลง

ดังนั้น เซี่ยอันน่าจึงตัดสินใจกลับไปกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ห้อง

แต่เมื่อเธอเดินผ่านป่าเล็กๆที่ทางไปหอ ก็มีคนออกมาขวางทางเธอไว้

เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องชาย ใบหน้าของเซี่ยอันน่าก็ซีดเซียวลง

เธอไม่อยากสนใจเขา จึงเดินอ้อมตัวเขาไป

แต่อีกฝ่ายก็คว้าเซี่ยอันน่าไว้ และลากเธอไปยังสถานที่ห่างไกล

เธอสะบัดมือลูกพี่ลูกน้องชาย เซี่ยอันน่าตะโกนว่า “คุณยังกล้ามาหาฉันอีกเหรอ ?”