บทที่ 449 เป็นลมแล้ว

หัวใจสั่น เซี่ยอันน่ากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมา

แต่เมื่อเธอนึกถึงสร้อยคอนิ้วนั้น นิ้วเธอก็หดกลับอีกครั้ง

เนื่องจากเสี่ยวอวี้หลินไม่ชอบเขา ทำไมเขาต้องพัวพัน?

ช่างเถอะ ไม่ติดต่อ พวกเขาไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน ปล่อยให้ทุกอย่างค่อยๆเลือนหายไป

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เซี่ยอันน่าก็ใช้หนังสือปิดโทรศัพท์ของเธอ มองไม่เห็นใจก็ไม่วุ่ยวาย

หลังจากนั้นไม่นาน

ในขณะที่ เซี่ยอันน่าสงบลงอย่างช้าๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงออร่าแห่งการฆาตกรรมที่รุนแรงมาจากด้านหลังของเธอ

ร่างกายของเธอหดตัว เซี่ยอันน่ารู้สึกหนาวขึ้น

ดูเหมือน ว่าอาการจะแย่ลง

เซี่ยอันน่ารีบแต่งตัวและไปที่โรงพยาบาล

แต่ในขณะที่ร่างกายของเขาขยับ เงาดำก็เคลื่อนลงมา

“เซี่ยอันน่า ใครเป็นผู้มอบความกล้าหาญให้เธอ ที่จะไม่รับสายของฉัน!”

เสี่ยวอวี้หลิน！？

เมื่อเห็นผู้ชายที่กำลังจะพ่นไฟต่อหน้าเขา เซี่ยอันน่าก็รู้สึกงุนงง

ใช่เขาจริงๆเหรอ？

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่ามองไม่เป็นรูปเป็นร่าง เสี่ยวอวี้หลินก็โกรธมากขึ้น และตะโกน”กำลังงุนงงอะไร ฉันกำลังคุยกับเธอ!"

“อ่า เธอหาฉันเจอได้ยังไง?"

“ก็จะหายังไงอีก ถามใครต่อใครสิ! “

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวอวี้หลินโกรธมาก

เมื่อเสี่ยวอวี้หลินกลับไปและโกรธมาก

แต่ยิ่งฉันคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ฉันมักจะรู้สึกว่าเซี่ยอันน่าไม่ปกติ

ดังนั้นวันนี้ฉันต้องการคุยกับผู้หญิงตัวแสบคนนี้

โดยไม่คาดคิดว่า เธอไม่รับสายโทรศัพท์ เขาโทรมากกว่า 20 สายแต่ไม่รับสาย

กังวลเซี่ยอันน่าเกิดเรื่อง เขาจึงไปโรงเรียนเพื่อสอบถาม

หลังจากสอบถาม พบว่าสาวคนนี้นั่งเป่าเครื่องปรับอากาศอยู่ในห้องสมุด!

อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะโกรธ แต่ก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นเซี่นอันน่าไม่เป็นไร

ไม่กล้าที่จะมองไปที่ดวงตาไฟของเสี่ยวอวี้หลิน เซี่นอันน่าก้มศีรษะลงและพูดว่า: "ฉัน ... ฉันเอาจริงเอาจังเกินไป ฉันไม่ได้ยิน"

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงดึงโทรศัพท์ออกจากกองหนังสือ แสดงว่าเธอไม่ได้โกหก

เสี่ยวอวี้หลินเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ก็ยังรู้สึกเสียใจมาก ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างมีความสุข “ตอนนี้ฉันต้องการให้เธอไปทานอาหารเย็นกับฉัน ออกไปเดี๋ยวนี้!"

“แต่ฉันยังอ่านหนังสือไม่จบ”

“หนังสือสำคัญหรือฉันสำคัญ?”

“……หนังสือสำคัญ”

“ เซี่นอันน่า！！”

เสี่ยวอวี้หลินตะโกนดัง เซี่นอันน่าปิดหูของเธอ

“อย่าตะโกนดังมาก ฉันได้ยิน"

“ฉันคิดว่าคุณเป็นสมองหมู ดังนั้นฉันจึงโกรธจริงๆ”

ด้วยเหตุนี้เสี่ยวอวี้หลินไม่สนใจ ความไม่เห็นด้วยของเซี่ยอันน่า ลากเธอเดินออกไปข้างนอก

เซี่ยอันน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน “อืม ฉันรู้สึกไม่สบาย ฉันไม่อยากไป”

“เธอคิดข้ออ้างทองคำนี่ มันเลวร้ายเกินไป!”

“ฉัน……”

เฮ้ ช่างเถอะ ไม่ว่าจะพูดยังไง เขาก็ไม่เชื่อหรอก

เซี่ยอันน่าปิดปากของเธอ ยอมโดนเสี่ยวอวี้หลินลากออกจากห้องสมุดไป

นักเรียนในห้องสมุดเห็นฉากนี้อย่างชัดเจน จนกลายเป็นเรื่องพูดคุยสำหรับทุกคน

“ว้าว ช่างโรแมนติกจริงๆ ประธานอำนาจเหนือจริงๆ!”

"ใช่แล้ว เซี่ยอันน่าคงมีความสุขมาก ฉันก็อยากหาผู้ชายแบบนั้นด้วย”

“เธอ? ลืมมันไป มองดูเด็กผู้ชายรอบๆ ตัวเรา ฉันทนไม่ได้ที่จะมอง”

“ฮาย มันไม่ใช่อะ”

เด็กผู้หญิงสองคนกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนลุกขึ้นมาตะโกนใส่พวกเธอว่า “นี่คือห้องสมุดโปรดออกไปคุยข้างนอก!"

ทำให้ผู้หญิงทั้งสองไม่พอใจเป็นอย่างมาก

แต่มันเป็นความจริงที่พวกเขาทำไม่ถูก แม้ว่าพวกเขาจะโกรธ พวกเขาสองคนก็ทำได้เพียงแค่ปิดปากของพวกเขา

ค่อยๆนั่งลง และนั่งอ่านหนังสือต่อ

และวู่จิ่งที่อยู่ข้างๆเธอ ตกใจ

“เฉียวเฉี่ยว，เธอ……”

พลิกหนังสือไปหนึ่งหน้า ซู่เฉียวเฉี่ยวกล่าวอย่างสบายๆ ว่า“ ฉันแค่อยากมีสมาธิในการอ่านหนังสือ ไม่ต้องการถูกรบกวน”

แน่นอนว่าวู่จิ่งรู้สิ่งต่างๆไม่ง่ายอย่างนั้น แต่เนื่องจากซู่เฉียวเฉี่ยวพูดอย่างนั้น เธอจึงไม่กล้าที่จะหักล้างอะไร ฉวนตางก็ไม่รู้

นอกโรงเรียน ดวงอาทิตย์กำลังพอดี แต่เซี่ยอันน่ารู้สึกแสบตา

เธอบีบฝ่ามือของเธอ เซี่ยอันน่าปล่อยให้ตัวเองมีพลังมากขึ้น ถ้าเธอไม่รับใช้คุณชายท่าน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นแมงเม่าอยู่ไหน?

มองไปรอบๆ ร้านอาหารเล็กๆ ข้างถนน เสี่ยวอวี้หลินถามว่า “แถวนี้มีอะไรอร่อยบ้าง?”

“ที่นี่มีแต่ของทานเล่น ไม่มีร้านอาหารใหญ่ๆ แน่ใจหรือว่าจะกินที่นี่?”

“วุ่นวาย ฉันเพิ่งพูดไม่ใช่เหรอ อยากให้ฉันพูดซ้ำอีกไหม?”

“งั้นดี เธออยากเอารสไหนดี?”

“อะไรก็ได้ ขอแค่อร่อย”

“งั้นมากับฉัน”

เซี่ยอันน่าพาเสี่ยวอวี้หลินไปที่ร้านบาร์บีคิว

เนื่องจากไม่ใช่มื้ออาหารหลัก จึงมีลูกค้าไม่มากนัก ในร้านบาร์บีคิว นั่งสองสามคนเป็นเด็กทั้งหมด

การตกแต่งในร้านเรียบง่าย แสงไฟก็ไม่ค่อยดี ซึ่งไม่เข้ากับชุดสูทแบรนด์เนมของเสี่ยวอวี้หลิน

ทันทีที่ทั้งสองเข้ามา พวกเขาก็กลายเป็นจุดสนใจของที่นี่

ทุกคนกำลังดูพวกเขา เจ้าของร้านก็กำลังเฝ้าดูพวกเขา

โชคดีที่เซี่ยอันน่าคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ไม่มีใครทักทายเธอ เธอนั่งลงและหยิบเมนูขึ้นมาและพูดว่า”บาร์บีคิวที่นี่มีชื่อเสียงมาก ก่อนหน้านี้ไม่มียุ่งมาก ฉันและเพื่อนจะมากินอยู่ครั้งหนึ่ง”

“ถ้ายังอยากกินอีก ก็เรียกฉันได้ ฉันว่างมาก"

เมื่อมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่าตอบ “ใช่ ฉันก็ว่างั้นแหละ”

โบกมือให้เจ้าของร้าน เซี่ยอันน่าคุ้นเคยกับอาหารข้างทาง

เพราะเป็นลูกค้าประจำ เจ้าของร้านและ เซี่ยอันน่าคุ้นเคยกันดี เมื่อเซี่ยอันน่าสั่งอาหารเสร็จ เจ้าของร้านก็หัวเราะและพูดว่า “อันน่าแฟนของเธอหล่อมาก ฉันนึกว่าเป็นบอสใหญ่ของบริษัทไหนสักแห่ง จะมากวาดซื้อร้านเล็กๆของฉัน “

เซี่ยอันน่ายิ้มและพูดว่า “เขาไม่ใช่ ... “

“ขอโทษนะได้โปรดรีบไปเสิร์ฟเถอะ พวกเราหิวแล้ว”

เซี่ยอันน่ายังพูดไม่จบ เสี่ยวอวี้หลินก็ขัดจังหวะเธอ และมองไปที่เจ้าของร้าน

“ได้ๆ ฉันไปตอนนี้。”

หลังจากที่เจ้าของร้านพูดจบ เขาก็หันหลังจากไปในขณะที่ เซี่ยอันน่ากุมขมับของเธอด้วยมือข้างเดียว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ฮัลโหล เธอกำลังคิดอะไร？”

ไอ้นี่ เสียงเอะอะโวยวาย อยากจะเสียบปากเขาจริงๆ!