บทที่ 475 ฉันไม่ใช่คนโง่

เฮ้ พูดกันว่าผู้หญิงล้วนกลัวผู้ชาย ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายที่ยอดเยี่ยมจนไม่มีที่ติแบบเสี่ยวอวี้หลิน เมื่อถึงเวลานั้นจะต้องถูกจับได้อย่างแน่นอน

พวกคุณหวานกันขนาดนี้ ออกมาด้วยกัน ตัวเองก็กลายเป็นคนขี้เหงา

ฉีฉีถอนหายใจและพูดว่า “เฮ้ คิดว่าย้ายออกมาแล้ว ฉันก็ไม่ต้องมาอิจฉาตาร้อนแล้ว ไม่คิดเลยว่า ฉันคงต้องอัพเกรดความอิจฉานี้ขึ้นไปอีกแล้วมั้ง”

เซี่ยอันน่าดูอึดอัดเล็กน้อย เธอจับมือฉีฉีและพูดว่า：“ อย่าฟังเรื่องไร้สาระของเขาเลย ฉีฉี พวกเรากลับไปเก็บของกันเถอะ”

“อ่อ ตกลง เสี่ยวเซ่า ลาก่อนนะ !”

ฉีฉีหันกลับมาโบกมือให้เสี่ยวอวี้หลิน แต่เซี่ยอันน่าก็ลากเธอออกไปโดยไม่หันกลับมามอง

เซี่ยอันน่ามีความรู้สึกเหมือนโดนคิดบัญชี

พูดชัดแล้ว ว่าจะไม่อยู่ที่เดียวกับเสี่ยวอวี้หลิน

แต่ตอนนี้ล่ะ มันไม่ได้ต่างไปจากการอยู่ร่วมกันเลย ?

ดังนั้น เธอจะต้องป้องกันอย่างเคร่งครัด จะให้เสี่ยวอวี้หลินมีโอกาสลงมือไม่ได้ เมื่อถึงเวลานั้น ดูว่าเขาจะแสดงออกยังไง ！

……

เดิมทีเสี่ยวอวี้หลินคิดว่า สิ่งของของผู้หญิงทั้งสอง จะมีไม่มากนัก

แต่เมื่อเขาเห็นกระเป๋าเดินทางของเซี่ยอันน่าและฉีฉี ดวงตาเขาก็กลมโตอย่างช่วยไม่ได้

เขาขับรถเชิงพาณิชย์มาแล้ว แต่ก็ยังใส่ของของผู้หญิงทั้งสองคนไม่หมด

ไม่มีทางเลือก เสี่ยวอวี้หลินโทรศัพท์เรียกรถบรรทุกมา พาทั้งคนทั้งของ ไปที่อพาร์ทเม้นท์ด้วยกัน

พูดตา,จริง นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวอวี้หลินนั่งรถบรรทุก เขารู้สึกแปลกใหม่มาก

และแน่นอนว่า นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาช่วยคนย้ายบ้าน ไม่คิดเลยว่าการย้ายบ้านจะเหนื่อยขนาดนี้

เฮ้ ถ้ารู้อย่างนี้ ก็คงจะเรียกบริษัทย้ายบ้านมา เป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองแล้ว

เสี่ยวอวี้หลินแอบเสียใจเงียบๆ แต่สีหน้าเขาก็ยังดูเฉยเมย และพยายามที่จะก้าวไปข้างหน้า

ในเมื่อมีคนสร้างกุศโลบาย แน่นอนว่าเซี่ยอันน่ามีความสุข และยังแบ่งส่วนของฉีฉีให้เสี่ยวอวี้หลินช่วยย้ายอีกด้วย

เซี่ยอันน่าและฉีฉีรับผิดชอบในการชี้สั่ง เมื่อชี้สั่งเหนื่อยแล้ว ก็นั่งลงดื่มน้ำชา

เมื่อเห็นผู้หญิงทั้งสองคนนั้นดูพอใจและสบายๆ เสี่ยวอวี้หลินอยากยิ้มแต่ก็ไม่มีแรงที่จะทำเลย

หากมีคนเห็นภาพดังกล่าวนี้ จะต้องอ้าปากค้างอย่างแน่นอน

เซี่ยอันน่ารู้สึกมีความสุขและสบายใจ

แต่ฉีฉีเหมือนนั่งอยู่บนเข็มและหมุด

เธอขยับไปไกลหูของอันน่า ฉีฉีกระซิบถามว่า：“อันน่า พวกเราใช้ชายผู้เป็นอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแบบนี้ จะดีจริงๆเหรอ ?”

“นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสั่ง แต่เขามีจิตสำนึกที่ดี เขาขอร้องด้วยตัวเอง”

“เซี่ยอันน่า เธอรู้ไหมว่าการแสดงออกของเธอในตอนนี้ดูอึดอัดมาก ? แม้ว่าแฟนของเธอจะดีขนาดนี้ ปฎิบัติต่อเธอดีขนาดนี้ เธอนี่โชคดีจริงๆ ！”

โชคดีเหรอ ?

มุมปากของเซี่ยอันน่ากระตุกขึ้นยิ้มหวาน

แม้แต่ตอนนี้ เซี่ยอันน่าก็ยังรู้สึกว่าไม่จริง

เธอได้มาพบกับเสี่ยวอวี้หลินโดยไม่คาดคิด นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน

พูดตามเหตุผล มีแฟนแบบนี้ เซี่ยอันน่าสามารถลดการเดินทาง โดยอาศัยทางลัดเพื่อไปถึงจุดสูงสุด

แต่เซี่ยอันน่ากลับรู้สึกเบื่อหน่ายกับการอยู่ติดกับเสี่ยวอวี้หลิน ดูเหมือนว่าถ้าทำเช่นนั้น เธอจะเงยมองหน้าเขาไม่ได้

เซี่ยอันน่าไม่ชอบความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกัน เธอค่อนข้างที่จะอดทน และเติบโตอย่างรวดเร็ว และไม่อยากถูกเสี่ยวอวี้หลินดูถูก

บางที นี่อาจจะเป็นความภูมิใจในใจสุดท้ายของเซี่ยอันน่าก็ได้

เธอลดสายตาและขนตาที่เรียวยาวลง เซี่ยอันน่าวางแก้วชาลง เดินไปข้างๆเสี่ยวอวี้หลินและพูดกับเขาว่า：“ วางลงเถอะ ฉันทำเอง”

“ไม่ต้อง ของเล็กน้อยพวกนี้สำหรับผมแล้ว เป็นเพียงของเด็กเล็กเท่านั้น”

แต่คุณไม่รู้ว่าจะต้องเอาของพวกนี้ไปวางไว้ที่ไหน ถ้าทำเลอะเทอะแล้ว ฉันก็ต้องมาทำความสะอาดด้วยตัวเองอยู่ดี

หลังจากเสี่ยวอวี้หลินได้ยิน ก็คิดว่ามีเหตุผลมาก จึงไม่ได้ดื้อดึงต่อไป

เขาเดินไปข้างๆ นั่งลงพักผ่อน เสี่ยวอวี้หลินหันไปยิ้มให้ฉีฉีที่อยู่ข้างๆ

รอยยิ้มนั้น ค่อนข้างจะคุกคามน่ากลัว

ฉีฉีรู้สึกหวาดกลัว รีบลุกขึ้นไปช่วยเซี่ยอันน่า

ที่แท้ ก็มีเพียงเซี่ยอันน่าที่สามารถควบคุมเสี่ยวอวี้หลินได้ เธอกลายเป็นขยะในทันทีเมื่ออยู่ใกล้ๆพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้นความกดอากาศยังต่ำมาก ฉีฉีค่อนข้างจะทุกข์ทรมาน และก็ไม่อยากที่จะนั่งข้างเสี่ยวอวี้หลิน

เมื่อเก็บของเกือบเสร็จแล้ว เซี่ยอันน่ากับฉีฉีก็กลับไปที่โรงเรียน เพื่อเตรียมเข้าเรียน

เสี่ยวอวี้หลินยังคิดว่าเซี่ยอันน่าจะทานข้าวเย็นกับตัวเอง เพื่อเป็นการขอบคุณ

แต่เธอก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย ซึ่งมันทำให้เสี่ยวอวี้หลินเสียใจมาก

อะไรที่เรียกว่าการฆ่าเวลา วันนี้เขาได้เห็นมันแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขาเป็นพรานเฒ่าเจ้าเล่ห์ เซี่ยอันน่าคงคิดว่าจะหลุดจากมือเขาไปได้ แต่มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก

วันรุ่งขึ้น——

บ่ายวันนี้ไม่มีคลาสเรียน ตอนบ่ายเซี่ยอันน่าก็ไม่ได้บอก เป็นไปได้ยากมากที่เธอกับฉีฉีจะมีเวลาหลังตอนบ่ายร่วมกัน

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันว่า จะใช้เวลาตอนบ่ายทำอะไรดี จู่ๆก็มีคนมาเคาะห้อง

ฉีฉีดึงรองเท้าออกเพื่อเปิดประตู

“ ฮาย！”

เมื่อเห็นคนที่อยู่ข้างนอก ฉีฉีก็ตกตะลึงไป

เย่ชูวเสวียยิ้มให้ฉีฉี และถามว่า:“ ทำไม ไม่ให้ฉันเข้าไปนั่งข้างในเหรอ ?”

“ห๊ะ ที่ไหนกัน แค่ปฎิกิริยาของฉันช้าไปหน่อย พวกคุณรีบเข้ามาเถอะ”

เมื่อได้ยินเสียงของเย่ชูวเสวีย เซี่ยอันน่าก็รีบเดินไป ก็มองเห็นเย่ชูวเสวียกับหนานกงเจา ต้วนอีเหยาและเย่จิงเหยียนยืนอยู่ข้างนอกประตู

“ทำไมถึงเป็นพวกคุณ ?”

“ได้ยินว่าเธอย้ายมาอยู่ที่ใหม่ เลยตั้งใจเอาของมาทำหม้อไฟ อ่อ พวกเรายังเอาของขวัญมาให้พวกเธอด้วยล่ะ”

ด้วยเหตุนี้ เย่ชูวเสวียจึงยกถุงในมือขึ้นโชว์

เซี่ยอันน่ารีบให้คนข้างนอกเข้ามาในห้อง และพูดว่า:“ พวกคุณสุภาพเกินไปแล้ว ทำจนฉันรู้สึกอายไปหมดเลย”

เย่จิงเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า：“ ที่จริงแล้ว ช่วงนี้พวกเรารู้สึกเบื่อมาก จึงหาเหตุผล มาก่อกวนและสร้างความวุ่นวายให้กับพวกเธอที่นี่ ”

“จะเป็นไปได้ยังไง พวกคุณอย่าทำบ้านของพวกเรารกก็พอ”

เซี่ยอันน่าพูดพลางมองไปที่ประตูอีกครั้ง

แปลกจัง พวกนี้มาถึงกันแล้ว แต่ทำไมยังไม่เห็นเสี่ยวอวี้หลินล่ะ ?

“อันน่า มองอะไรอยู่ รีบปิดประตูสิ”

“อ๊ะ อ่อ”

หลังจากรินชาและของว่างให้กับทุกคนแล้ว เซี่ยอันน่าก็นั่งอยู่ข้างๆ ฟังฉีฉีที่พูดอย่างกระฉับกระเฉง แต่ตัวเองใจเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด

เสี่ยวอวี้หลินชอบความคึกคักมากที่สุดในกลุ่มคนพวกนี้ เขาจะไม่มาได้อย่างไรกันล่ะ ?

เขากำลังยุ่งอยู่ หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ?

เย่ชูวเสวียพูดอย่างมีความสุข เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าจ้องมองไปที่แก้วชาอย่างงุนงง เธอก็ยื่นมือไปโบกตรงหน้าเซี่ยอันน่าและถามว่า：“ อันน่า เป็นอะไรรึเปล่า ?”

เมื่อสติกลับมา เซี่ยอันน่าก็รีบยิ้มส่ายหัวและพูดว่า：“ ไม่มีอะไร”

ทำไมวันนี้คุณเหมือนเหม่อลอยตลอดเวลาเลยล่ะ ?