ตอนที่ 475
บทที่ 477 เพื่อนบ้านที่แสนงุนงง
October 22, 2026
หันศีรษะไป แสดงรอยยิ้มและเซี่ยอันน่าพูดว่า：“ ท้องฟ้ามืดแล้ว พวกเราก็ควรที่จะกลับไปแล้ว”
“ตกลง”
เมื่อเสียงเงียบลง เซี่ยอันน่าก็จับมือฉีฉีแล้วเดินจากไป
ฉีฉีประทับใจอวี๋เวย รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ทัศนคติจิตใจดีและยังสวยงามอีกด้วย เป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ
เมื่อจะจากไป ยังไปโบกมือให้เธอและพูดว่า：“ คุณอวี๋เวย ครั้งหน้ามีโอกาสมาเป็นแขกของบ้านพวกเรานะ”
เมื่อสบสายตาที่เป็นประกายของฉีฉี อวี๋เวยก็ค่อยๆพยักหน้า
แต่ในตอนที่ฉีฉีไม่เห็น รอยยิ้มนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ขณะขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เซี่ยอันน่าก็ไม่ได้พูดอะไร รอยยิ้มบนใบหน้าก็ไม่มีและยังดูจริงจังมาก
ในตอนแรกฉีฉียังไม่สังเกตเห็น และยังคงอยู่ในโลกของตัวเอง พูดพล่อยๆเกี่ยวกับความดีของอวี๋เวย
“จึงพูดได้ว่า ถ้าหากว่าฉันสามารถสง่างามเหมือนคุณอวี๋ได้ ฉันก็คงจะยิ้มจนตื่นจากความฝัน.........”
ปัง——
ฉีฉียังไม่ทันพูดจบ เซี่ยอันน่าก็วางแก้วในมือลงบนโต๊ะอย่างเสียงดัง และส่งเสียงที่น่าเบื่อออกมา
ฉีฉีตกใจกับเสียงนี้ และมองไปที่อันน่าอย่างระวัง จากนั้นถึงเข้าใจและถามเธอไปว่า：“ อันน่า เธอกำลังโกรธเหรอ ?”
“ใช่”
“ทำไมเธอถึงโกรธเหรอ ?”
เซี่ยอันน่าหยุดอยู่ครู่หนึ่งและถามกลับไปว่า：“ เธอรู้ไหมว่าอวี๋เวยคนนั้นเป็นใคร ?”
“ใครเหรอ ?”
“แฟนเก่าของเสี่ยวอวี้หลิน คนที่ยังอยู่ในใจของเขา”
“ห๊ะ ！？”
ฉีฉีตาขาวโพลน
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ！?
เธอนั่งอยู่บนโซฟา เซี่ยอันน่าพูดอย่างหงุดหงิดว่า：“ ฉันรู้ว่าเรื่องของเธอกับเสี่ยวอวี้หลินมันจบลงแล้ว แต่ในใจของฉันมันก็ยังแคร์อยู่ ฉันหวังว่ามันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ แต่เธอก็ยังเชิญเขามาเป็นแขกที่บ้านอีก”
ไม่คาดคิดเลยว่าอวี๋เวยยังจะมีสถานะแบบนี้ด้วย ฉีฉีเสียใจมากจึงพูดว่า：“ ฉันก็ไม่คาดคิดว่าเธอจะเป็นอวี๋เวยคนนั้น เห้อ ถ้าเจอครั้งหน้า ก็แค่ทำเป็นเหมือนไม่เห็นพอแล้ว”
“อย่างนั้นก็ไม่ได้ เธอไม่สามารถทำเป็นไม่เห็นได้หรอก อย่าทำอะไรน่าเกลียดแบบนั้น และอีกอย่าง เธอก็จะแต่งงานแล้ว หลังจากแต่งงานก็คงจะไม่อยู่ที่นี่แน่นอน อดทนอีกหน่อยเถอะ”
เซี่ยอันน่ายกมือขึ้นก่ายหน้าผาก เซี่ยอันน่ารู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดเกินไปแล้ว
ฉีฉีค่อยๆนั่งข้างๆเซี่ยอันน่า ฉีฉีพูดตำหนิตัวเองว่า：“ อันน่า ฉันขอโทษจริงๆนะ”
“ขอโทษทำไม ฉันนี่สิที่ผิด ฉันใจแคบเกินไป จนเห็นต้นหญ้าเป็นศัตรู”
“นี่ไม่ใช่ความใจแคบของเธอ คนก่อนสวยงามสง่าขนาดนั้น เปลี่ยนเป็นใครก็คงจะแคร์ เมื่อเธอรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองไม่เหมาะสม ฉีฉีก็รีบโบกมือและพูดว่า เอ๊ะ ฉันไม่ใช่ว่าเธอไม่สวยนะ เพียงแต่อวี๋เวยสวยกว่านิดหน่อย”
โอ้พระเจ้า ฉันกำลังพูดล้อเล่นไร้สาระบ้าอะไรอยู่เนี่ย ！
ฉีฉีแทบจะหมดหวัง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ตัวเองจะโง่ขนาดนี้
เมื่อเห็นท่าทางที่หดหู่ของฉีฉ๊ เซี่ยอันน่าก็หัวเราะออกมา
หลังจากหายใจเข้าลึกๆเพื่อปรับอารมณ์แล้ว เซี่ยอันน่าก็ยกมือขึ้นไปวางบนไหล่ของฉีฉีและพูดว่า：“ พอแล้ว ฉันรู้ว่าเธอคิดจะพูดอะไร ช่างเถอะ ไม่ต้องไปคิดเรื่องของอวี๋เวยเลย อย่างไรซะมันก็ไม่
เกี่ยวข้องกับพวกเรา มาทำเรื่องของตัวเองให้ดีเถอะ”
“อืม ไม่ว่าอวี๋เวยจะดีแค่ไหน ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว เพียงแต่ เธอก็จะแต่งงานแล้ว ทำไมถึงมาหาเรื่องให้เธอไม่สบายใจด้วยล่ะ”
ประโยคนี้ ดูเป็นเรื่องราวมาก
แต่เซี่ยอันน่าไม่อยากจะคิดมาก และไม่กล้าที่จะคิดมากด้วย
เธอคิดว่าตัวเองจะหลบเลี่ยงไม่เห็นได้ ก็สามารถเป็นนกกระจอกเทศได้
แต่อวี๋เวยไม่ได้พูดเรื่องแต่งงานกับเซี่ยอันน่า วันรุ่งขึ้น เธอจึงมาหาถึงห้อง
เมื่อมองไปนอกประตู ก็เห็นอวี๋เวยในชุดนอน เซี่ยอันน่าไม่สามารถพูดได้ว่าในใจของเธอตอนนี้เป็นยังไง
เธอกอดอก อวี๋เวยแสดงสีหน้าขอโทษและพูดว่า：“ เอ่อ กุญแจบ้านของฉันถูกล็อคไว้ในบ้าน โทรศัพท์ก็ไม่ได้เอาออกมา ตอนนี้ก็ไม่มีที่ไปด้วย จึงมาหาพวกคุณ พวกคุณ คงไม่รู้สึกว่าฉันวู่วามไปใช่ไหม ?”
เซี่ยอันน่ายิ้มจางๆและพูดว่า：“ ที่ไหนกัน พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันสิ รีบเข้ามาเถอะ คุณอยากดื่มอะไรหน่อยไหม น้ำผลไม้ ?”
“โอเค”
อวี๋เวยนั่งอยู่บนโซฟามองไปรอบๆและพูดว่า：“ ทิวทัศน์ของคุณที่นี่ไม่เลวเลย มันถูกออกแบบมาด้วยความใส่ใจ”
เทน้ำผลไม้วางไว้หน้าอวี๋เวย เซี่ยอันน่าพูดว่า：“ ฉันก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้ เสี่ยวอวี้หลินเป็นคนจัดการ”
“จริงเหรอ เมื่อก่อนเขาไม่ใช่คนละเอียดอ่อน ดูเหมือนว่าเพื่อคุณแล้ว เขาเปลี่ยนไปมาก”
“แต่ฉันก็มองไม่ออก ยังเหมือนคนที่ยังชอบแกล้งคนนั้นอยู่เลย”
รอยยิ้มระหว่างคิ้วดูลึกขึ้น อวี๋เวยพูดว่า：“ จริงๆแล้ว ฉันอิจฉาคุณมาก สามารถอยู่ด้วยกันกับคนที่ชอบ และทำในสิ่งที่ชอบได้”
“คุณอวี๋เวยก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ?”
อวี๋เวยถอนหายใจเบาๆด้วยอารมณ์เล็กน้อยและพูดว่า：“ ฉันไม่เหมือนกัน ถึงแม้ว่าฉันจะมีภูมิหลังโดดเด่น แต่ด้วยเหตุนี้ฉันจึงสูญเสียอิสระภาพไป แม้กระทั่งคนที่จะแต่งงานด้วย ฉันยังควบคุมไม่ได้เลย ไม่อย่างนั้น ฉันกับเสี่ยวอวี้หลินก็คงจะไม่.......”
อวี๋เวยจงใจลากน้ำเสียงของธอ จากนั้นก็โบกมือและพูดว่า：“ ช่างเถอะช่างเถอะ มันเป็นเรื่องในอดีต ไม่พูดแล้ว ตอนนี้ดูพวกคุณมีความสุขมาก ฉันก็ดีใจแทนพวกคุณ”
เซี่ยอันน่าดูออกว่า อวี๋เวยมาที่นี่เพื่อจะมาป้องกัน
การมีอยู่ของเธอ ก็คือทำให้เซี่ยอันน่ารู้ว่าระหว่างพวกเธอมีช่องว่าง รู้ว่า เธอเทียบกับอดีตของพวกเขาไม่ได้
เซี่ยอันน่าเหมือนบอกตัวเองอยู่ว่า อย่าสนใจ
แต่เธอทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ
เซี่ยอันน่าเงียบไป อวี๋เวยก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
อย่างไรก็ตาม เป้าหมายของเธอสำเร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดมาก และทำให้ความมั่นใจของเซี่ยอันน่าลดลง
ในความเงียบ ฉีฉีก็วิ่งเข้ามาและพูดว่า：“ คุณอวี๋ ฉันโทรไปหาศูนย์ดูแลมา พวกเขาบอกว่า อีกเดี๋ยวจะส่งคนจากบริษัทปลดล็อคมา รอสักครู่ก็เสร็จแล้ว”
“อืม ขอบคุณมากค่ะ”
สิ้นเสียง ฉีฉีก็ไม่รู้จะพูดอะไร ฉากในนั้นจึงเงียบลงอีกครั้ง
เมื่อมองไปที่ผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงข้าม อวี๋เวยก็ยิ้มและพูดว่า：“ พวกคุณทั้งสองเหมือนจะอดกลั้นมาก”
ฉีฉีส่ายหัวและพูดว่า：“ ไม่นะ เป็นคุณที่ส่องสว่างเกินไป พวกเราไม่รู้ว่าจะจัดการกับตัวเองยังไงดี”
อวี๋เวยอดไม่ได้ที่จะพูดว่า：“ คุณนี่ก็แปลกนะ อยู่ด้วยกันกับคุณจะต้องสนุกมากแน่ๆ”
“ฮ่าฮ่า ที่ไหนกัน ฉันก็แค่พูดพล่อยๆไปวันๆ มีแค่อันน่าที่ทนฉันได้”
“คุณเจียมเนื้อเจียมตัวเกินไปแล้ว ฉันหวังว่าจะมีเพื่อนร่วมห้องอย่างคุณอยู่กับฉันนะ แบบนี้ ชีวิตในทุกๆวันก็จะยิ่งน่าสนใจขึ้น”
หลังจากพูดแบบนี้ อวี๋เวยก็เหมือนจะคิดอะไรได้ แววตาเป็นประกายและพูดว่า：“ ใช่แล้ว ฉันตรงนั้นสามารถหาเพื่อนร่วมห้องได้ ฉีฉี ย้ายมาอยู่กับฉัน เป็นไง ?”
“เอ่อ........”
คำพูดที่ครึ่งๆกลางของอวี๋เวย ทำให้ฉีฉีรู้สึกแย่ และก็ยังทำให้สีหน้าของเซี่ยอันน่าเปลี่ยนไป
เก่งมาก ดูท่านี้ คงไม่เพียงแต่จะแย่งแฟน แม้แต่เพื่อนก็จะแย่งไป
ผู้หญิงคนนี้ อยากจะรีบฆ่าทิ้งไปจริงๆ
เซี่ยอันน่าลดคิ้วลง ใบหน้าของเธอดูเหมือนจะยิ้ม
ฉีฉีโบกมือและพูดกับอวี๋เวยว่า：“ อย่าล้อเล่นเลย ฉันมีเรื่องแย่ตั้งมากมาย ที่คุณอวี๋ยังไม่เคยเจอ เมื่อคุณเจอแล้ว คุณไม่สามารถทนได้แน่นอน”
“คุณเซี่ยสามารถทนได้ ฉันก็ต้องทำได้”
ในขณะที่อวี๋เวยพูดคำนี้ออกมา น้ำเสียงก็ดูภูมิใจและแฝงไปด้วยความรู้สึก
เซี่ยอันน่าและฉีฉีหันไปสบตากัน และทั้งคู่ก็เห็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้ในดวงตาของกันและกัน