บทที่ 480 เข้าบุกรุกที่อาศัยของผู้อื่น

“ป้า บิดเบือนข้อเท็จจริง!"

"บิดเบือนข้อเท็จจริงอะไร อย่าพูดใส่ร้ายฉัน มั่ว"

“เธอ ... ยังไง พวกเธอก็ไม่ยอมขอโทษ ใช่ไหม!”

ป้าพูดแบบไม่ต้องคิด "ใช่!"

“อืม ดี เพื่อไม่ให้ลูกพี่ลูกน้องของแกถูกรุกราน ดังนั้นโปรดย้ายออกไป!"

เมื่อมองไปที่เซี่นอันน่าอย่างเย็นชา ป้าพูดว่า “เซี่ยอันน่า คุณต้องการขับไล่เรามาตลอดไม่ใช่เพราะคุณมีความลับซ่อนอยู่ที่นี่?"

“ ไร้สาระ!”

“มีเรื่องไร้สาระหรือเปล่า เธอรู้อยู่แก่ใจ ตอนนี้พี่กำลังจะพักผ่อน รีบออกไป!”

“ไม่ไป ลูกพี่ลูกน้อง ยังไม่ขอโทษ!"

“ฮาย เซี่ยอันน่าเธอไม่ยอมจบใช่ไหม!"

“ใช่ ถ้าคุณไม่ขอโทษ เรื่องนี้จะไม่จบ!"

"เธอ……"

ขณะที่ป้ากำลังตะโกนใส่เธอ ลูกพี่ลูกน้องก็จับเธอไว้จากนั้นก็ยืนขึ้นแล้ว พูดอย่างลำบากใจ”อันน่า ฉันไม่ได้แอบดู ฉันแค่อยากถามเพื่อนร่วมชั้นของคุณเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง แต่บังเอิญพบว่าเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ ก็เลยเข้าใจผิด "

ป้าเชื่อในสิ่งนี้แล้วตะโกนว่า “ได้ยินไหมหรื่อยัง มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด โปรดออกไปจากที่นี่โดยเร็ว อย่าทำตัวน่ารำคาญ!

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่ายังคงยืนอยู่ที่นั่นจ้องมองพวกเขาด้วยสีหน้าดุร้าย ป้าของเธอขมวดคิ้วพูดว่า”ทำไม ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แกยังไม่พอใจเหรอ? เธอคิดไม่ออกจริงๆ เรื่องแบบนี้ถ้า เรื่องใหญ่ขึ้น มันเป็นเพื่อนของแกที่เสียเปรียบ คิดดีเกี่ยวกับเรื่องนี้! "

“อันน่า ... ”

ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ฉีฉีเดินไปที่ประตู และกระซิบกับเซี่ยอันน่า

เมื่อมองไปที่ป้าและลูกพี่ลูกน้องของเธอ อย่างระมัดระวัง เซี่ยอันน่าเดินออกมาและถามว่า "ฉีฉี มีอะไร?"

ใบหน้าของฉีฉ๊ ยังคงเกลียดแค้นและเธอก็ขมวดคิ้วพูดว่า “อันน่าอย่าทะเลาะกับพวกเขา ไม่มีผล"

เซี่ยอันน่าดูละอายใจและกล่าวว่า "ฉันขอโทษฉีฉี"

"มันอะไรเกี่ยวข้องกับเธอ แต่ ก่อนที่พวกเขาจะจากไป ฉันจะกลับไปอาศัยที่หอพักในโรงเรียนสักพัก"

“ฉีฉี ... ”

ฉีฉียิ้มและพูดว่า “อย่าแสดงสีหน้าแบบนี้ ฉันรู้ว่าคุณลำบากใจ แต่ อย่าเป็นเพราะคนแบบนี้มันไม่คุ้มค่า ฉันจะกลับไปพักผ่อนก่อน และเธอควรรีบเข้านอนนะ”

ฉีฉีพูดจบ ก็กลับไปที่ห้อง

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของ ฉีฉี เซี่ยอันน่าก็อารมณ์ไม่ดี

ฉีฉีมักจะช่วยเธอมาตลอด แต่เธอไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องเธอได้ นี่เป็นเพื่อนแบบไหนกันนะ?

ไม่ได้ คุณจะปล่อยให้ฉีฉีทุกข์ใจเช่นนี้ไม่ได้ ต้องปล่อยให้ป้าและลูกพี่ลูกน้องจากไปโดยเร็วที่สุด!

……

เซี่ยอันน่าไปที่สตูดิโอถ่ายทำในตอนเช้าและกลับบ้านดึกมาก

ฉีฉีกลับไปโรงเรียนแล้ว ในเวลานี้ มีเพียงป้าและลูกพี่ลูกน้องที่บ้าน

เซี่ยอันน่าไม่ได้คาดหวังว่าทั้งสองคนจะเก็บอาหารมื้อเย็นไว้ให้เธอ เมื่อกลับถึงบ้าน

ทันทีที่ฉันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นก็ว่างเปล่า แต่ไฟในห้องของลูกพี่ลูกน้องเปิดอยู่

หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าเซี่ยอันน่า กำลังถือมื้อดึก เตรียมอาบน้ำก่อน

แต่เมื่อเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่น เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เซี่ยอันน่าหยุด มองไปรอบ ๆ

ในที่สุดเธอก็เดินไปที่ตู้ทีวีและหรี่ตาลง

เมื่อหันไปรอบๆ และเดินไปที่ประตูห้องของลูกพี่ลูกน้องของเธอ เซี่ยอันน่าผลักเปิดประตูและจ้องมองคนที่อยู่ข้างในด้วยสีหน้าไม่ดี

เสียงดังของป้าเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้ทั้งสองคนที่อยู่ในนั้นตกใจ

ป้ากำลังจะดุด่า เซี่ยอันน่าพูดก่อน

“โทรทัศน์ละ？”

ป้าของฉันตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว พูดอย่างมั่นใจว่า “ลูกพี่ลูกน้องคิดว่าทีวีไม่ค่อยดี จึงขายไป"

“แล้วเงินล่ะ”

“เงินน้อยแค่นั้น คุณต้องคำนวณกับเราด้วยหรือ?”

“ฉันจะถามอีกครั้งว่าเงินอยู่ไหน!”

เซี่ยอันน่าก้าวร้าว และป้าของเธอรู้สึกรำคาญมาก เธอตบโต๊ะและตะโกนว่า “ใช้ไปหมดแล้ว ยังไง!"

“ชดใช้หนี้พนันสินะ!”

"ถึงจะจ่ายหนี้การพนัน แต่ก็เป็นเพราะเธอ ถ้าเธอช่วยลูกพี่ลูกน้อง แต่เนิ่นๆและปล่อยให้ลูกพี่ลูกน้องทำงานเพื่อรับเงินเดือน เขาจะขายทีวีที่พังนั้นหรือไม่ เพียงเพราะการย้ายทีวีมือของลูกพี่ลูกน้องต้องมีบาดแผล!"

การแสดงออกของเซี่ยอันน่านั้นดุร้าย ลูกพี่ลูกน้องของเธอก็จับมือป้าของเธอ เพื่อส่งสัญญาณให้ไม่ต้องตะโกนอีก

แต่ป้าไม่สนใจ รู้สึกว่าเธอเป็นคนชอบธรรม เซี่ยอันน่าคนนี้เป็นหนี้พวกเขา

เซี่ยอันน่ากวาดมุมปากของเธอแล้วพยักหน้าและพูดว่า “เงินก้อนนี้ ฉันจำไว้ เมื่อลูกพี่ลูกน้องจ่ายเงินเดือน จะหักออกจากเงินเดือนของเขา"

คำพูดเซี่ยอันน่า ดูเหมือนจะเหยียบหางป้าของเธอและเธอก็ตะโกนอีกคร้ง “เซี่ยอันน่า กล้าคุณ!"

“ ก็ดูเอาสิ ฉันจะกล้าหรือไม่กล้า!”

“มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ พึ่งพาไม่ได้

เซี่ยอันน่า ไม่สนใจคำพูดถากถางของป้า เซี่ยอันน่ากล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “ฉันเตือนพวกเธอ ถ้ามีอะไรที่นี้หายไปอีก ฉันจะโทรแจ้งตำรวจ! เธอคงไม่คิดให้ลูกพี่ลูกน้องไปที่คุกและถามเขาสำหรับจ่ายหนี้จากในคุก! "

หลังจากพูดจบ เซี่ยอันน่าก็หันกลับมาและจากไป โดยทิ้งการทารุณกรรมที่ไม่อาจต้านทานได้ของป้าไว้ข้างหลัง

กลับไปที่ห้อง เซี่ยอันน่านั่งลงบนพื้นกอดอก

นั่งอยู่ที่นั่นคนเดียว ก็อยากจะร้องไห้

แต่เธอไม่สามารถอ่อนแอ เหมือนอย่างป้าของเธอ เมื่อพวกเขาเห็นว่าเธออ่อนแอพวกเขาจะกินแม้กระทั่งกระดูก

ไม่ใช่สาเหตุที่แม่ของฉันถูกป้าเกาะกิน เหมือนตายทั้งเป็นเหรอ?

เธอจะไม่มีวันเป็นเหมือนแม่ของเธอ!

หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เซี่ยอันน้าก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาเลือกทีวีที่เหมือนเดิม และส่งให้เธอที่บ้านในวันพรุ่งนี้

เสี่ยวอวี้หลินไม่ค่อยดูทีวี ดังนั้น หากทีวีใหม่กว่าและเก่ากว่า เขาก็ไม่น่าจะดูออก

เซี่ยอันน่าแก้ไขเสร็จสิ้นในเวลาที่เหมาะสม

เมื่อทีวีมาถึงในวันรุ่งขึ้น เสี่ยวอวี้หลินก็โทรหาเซี่ยอันน่า

“ฉันกลับมาแล้ว คิดถึงฉันไหม?"

โดยปกติแล้วคิดถึง แต่สำหรับเซี่ยอันน่า เธอมีสิ่งอื่นที่ต้องจัดการในตอนนี้

มีความเงียบในโทรศัพท์ เสี่ยวอวี้หลินยิ้มและพูดว่า “กำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมไม่พูด?"

“อ้า การถ่ายทำในวันนี้ฉันเหนื่อยมาก และสมองฉันก็ว่างเปล่าไปชั่วขณะ"

“คุณอะ ฉันบอกคุณแล้ว ว่าอย่าหักโหมแบบนั้น ให้ฉันเลี้ยงดูเธอก็ดีแล้ว"

“ฉัน……"

“โอเค โอเค ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย รู้ว่าคุณไม่ฟัง”ก่อนที่เซี่ยอันน่าจะพูด เสี่ยวอวี้หลินก็หัวเราะเยาะเย้ยและพูดว่า “ฉันซื้อของขวัญให้คุณ เย็นนี้พวกเราจะทานอาหารด้วยกัน ไปได้ใช่ไหม”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ เซี่ยอันน่าก็เริ่มคิดหนักว่าจะป้องกันไม่ให้ เสี่ยวอวี้หลินไปที่อพาร์ตเมนต์ของเธอได้อย่างไร

ในระหว่างมื้อเย็น บรรยากาศก็หวานมาก เสี่ยวอวี้หลินเอาใจเซี่ยอันน่าในทุกวิถีทางจนทำให้เซี่ยอันน่าลืมปัญหาของเธอไปชั่วขณะ

แต่มีบางสิ่งที่ ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยการหลีกเลี่ยง มันต้องเผชิญอยู่เสมอ