ตอนที่ 488
บทที่ 490 กลหญิงงาม
October 22, 2026
“คุณไม่รู้หรอก ยังมีอีกมากมาย อันน่าเป็นคนกตัญญูมาก เธอทนทุกข์และเธอไม่เคยบอกครอบครัวของเธอเลย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าชีวิตข้างนอกของอ้นน่าจะสุขสบาย ทางตรงกันข้ามเธอได้มาถึงสิ่งนี้ ฉันและคุณขมขื่นแค่ไหน เชื่อว่าคุณในฐานะแม่ต้องรู้สึกเจ็บใจกัอันน่ามากๆ "
เสี่ยวอวี้หลินพูดตั้งมากมาย แม่เซี่ยไม่สามารถขอร้องต่อไปได้ ดังนั้นเธอจึงพูดได้เพียงว่า "ฉันเอง ... ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้”
“นอกจากนี้ เรื่องนี้ได้รับการรายงานแล้ว หากป้าและลูกพี่ลูกน้องได้รับการช่วยเหลือในเวลานี้ มันจะกระตุ้นความไม่พอใจของสาธารณชนอย่างแน่นอน จะเป็นอันตรายต่อพวกเขา"
คำพูดของเสี่ยวอวี้หลินมีเหตุผลมาก จนผู้คนไม่สามารถหักล้างได้
แม่เซี่ยรู้สึกกังวลเล็กน้อยและบ่นพึมพำ”แล้วฉันจะทำยังไง ให้พวกเขาอยู่ในคุกเหรอ?"
“ไม่เป็นไรที่จะอยู่ที่นั่น อย่างแรก คุณดัดนิสัยของพวกเขาได้ อย่างที่สอง คุณสามารถทำลายนิสัยที่ไม่ดีของพวกเขาได้ และอย่างที่สาม มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะชดใช้กรรม"
"แต่……"
“ฉันรู้ว่าป้าของฉันกังวลเรื่องอะไร ดังนั้น ฉันจะให้คนดูแลพวกเขาข้างใน อย่างน้อยก็จะไม่ลำบาก”
คำพูดของเสี่ยวอวี้หลิน นั้นสมบูรณ์แบบ ทั้งภายในและภายนอก ปิดกั้นคำพูดของแม่เซี่ยทั้งหมด
ริมฝีปากของเธอขยับแม่เซี่ย ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
“คุณเสี่ยว ไม่ว่าจะยีงไง ก็ขอบคุณนะ"
“กำลังจะเป็นครอบครัวเดียวในไม่ช้าแล้ว อย่าเกรงใจเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซี่ยอันน่าก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจและดุว่า “เสี่ยวอวี้หลิน เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไร!"
ยกมือขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติจับไหล่ของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลินพูดว่า “ทำไม เขินเหรอ?"
“เธอ……”
“ชายหนุ่ม ป้าคิดว่าคุณเป็นคนดีมาก แต่ถ้าต้องการแต่งงานกับอันน่าฉันยังต้องพิจารณา”
ดวงตาของแม่เซี่ย ยังคงซีดมากและเธอมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน และพูดอย่างรีบร้อน
เสี่ยวอวี้หลินพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันเข้าใจ เราเพิ่งพบกันครั้งแรกมันเป็นเรื่องยากมากที่จะขอให้คุณมอบความไว้วางใจให้ลูกสาวของคุณกับฉัน"
แม่เซี่ย ไม่ได้พูดอะไร เพียงมองไปที่แอนนาแล้วพูดว่า “โอเค อันน่าดูแลสุขภาพดีๆ และรอให้แม่มีเวลาว่าง แล้วฉันจะมาพบเธอ"
เซี่ยอันน่ากัดริมฝีปากล่างของเธอแล้วพูดว่า “ถ้าคุณไม่ว่าง อย่ามาเลย คุณก็ลำบากมากเช่นกัน"
“ ไม่เป็นไร แม่ชินแล้ว งั้น เธอพักก่อนก็ได้”
เมื่อพูดอย่างนั้น แม่เซี่ยก็หันจากไป
“คุณป้า ผมไปส่ง”
“ไม่ต้อง ดูแลอันน่าเถอะ”
พาส่งแม่เซี่ยไปส่งที่ประตู เสี่ยวอวี้หหลินหันกลับมาและมองไปที่เซี่ยอันน่า
ดวงตาของเซี่ยอันน่า ใจหายเล็กน้อย
แม่เซี่ยจากไปอย่างกะทันหัน เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา
เสี่ยวอวี้หลินเอื้อมมือไปปัดต่อหน้าเซี่ยอันน่า แล้วพูดว่า “สติกลับมา ๆ ”
หลังจากเซี่ยอันน่ากระพริบตา ก็ได้จ้องมองกับเสี่ยวอวี้หลิน และสติกลับมา
“เหมาะสมกับการเป็นนักธุรกิจ ฝีปากของเขามีความว่องไว สีดพูดจนำเป็นสีขาวได้”
“คุณใจร้าย รู้ทั้งรู้ฉันช่วยคุณพูดได้อย่างชัดเจน แต่คุณกำลังดูถูกฉัน อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแม่ของคุณดูเหมือนจะไม่กลมเกลียวกันมากนัก”
เซี่ยอันน่ามองด้วยความงุนงงและพูดว่า "มันไม่ใช่ไม่กลมเกลียว ก็แต่ ความสัมพันธ์นั้นจืดจางมาก มันเริ่มจางหายไปเมื่อไหร่ฉันจำไม่ได้"
เซี่ยอันน่าในตอนนี้ เหมือนเด็กที่ปรารถนาให้คนอื่นรักเธอ แต่เพราะเธอผิดหวังหลายครั้ง เธอจึงปล่อยไป
เมื่อมองไปที่เซี่ยอันน่าเช่นนี้ เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกเป็นทุกข์
แต่เขารู้ว่า เซี่ยอันน่าไม่ต้องการความรู้สึกเห็นใจจากคนอื่น
ดังนั้นเสี่ยวอวี้หลิน จึงพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น “แม่ของคุณยังคงต้องเป็นห่วงคุณ เพียงแค่ว่าคุณดีเกินไป เขารู้สึกโล่งใจ ทำให้เธอเข้าใจผิดจากนี้ไปฉันจะดูแลเธอ เขาต้องรู้สึกโล่งใจมากขึ้นแน่นอน”
แน่นอนว่า เซี่ยอันน่าหัวเราะกับเรื่องตลกดังกล่าว เลิกคิ้วมองเสี่ยวอวี้หลินและพูดว่า "เสี่วอวี้หลินคุณค่อนข้างหลงตัวเอง"
“ฉันพูดความจริง หรือไม่ใช่?”
เซี่ยอันน่ายิ้ม เมื่อรู้ว่าเสี่ยวอวี้หลินกำลังปลอบใจตัวเองดังนั้นเธอจึงไม่ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับอารมณ์ไม่ดีต่อไป
หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เซี่ยอันน่าพูดว่า “ยังไงก็ตาม เธฮก็อย่าใส่ใจคำพูดแม่มาก"
“จริงๆฉันไม่ได้คิดมาก ฉันไม่ใช่คนเลวคนที่ทำให้ฉันขุ่นเคือง ต้องชดใช้เป็นราคาไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”
“เสี่ยวอวี้หลิน ฉันขอโทษ"
เสี่ยวอวี้หลิน ต้องการพูดอะไรมากกว่านี้ แต่ได้ยินคำขอโทษของเซี่ยอันน่า
“อ่า ?"
เธอมองไปที่ เสี่ยวอวี้หลินอย่างจริงจังและเซี่ยอันน่าพูดว่า “ฉันขอโทษ ที่ฉันเคยใช้ทัศนคติแบบนี้กับคุณมาก่อน"
นี่เป็นครั้งแรกที่เซี่ยอันน่าขอโทษอย่างจริงใจ ซึ่งทำให้ เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
เสี่ยวอวี้หลินถูจมูกของเขากล่าวว่า “โดนตีหัว จนทำให้คุณฉลาดเลยเหรอ?"
“ ฉันจริงจังนะ”
“ฉันก็ตั้งใจฟังเหมือนกัน”
เซี่ยอันน่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และในที่สุดเธอก็พูด
“ฉันชอบคุณ ฉันชอบคุณมาก แต่ฉันไม่มั่นใจ ฉันไม่มั่นใจฉันรู้สึกว่าตัวเอง ฉันแบบนี้ไม่คู่ควรกับคุณ ดังนั้นก่อนที่ฉันจะส่งมอบความจริงใจทั้งหมด คุณให้เวลาฉันเพื่อปล่อยให้ฉันเติบโต และกลายเป็นคนดีพอที่จะเข้ากับคุณได้ "
“ครับ”
“อ่า?"
คราวนี้ถึงคราวของเซี่ยอันน่าตะลึง
เมื่อมองไปที่เซี่ยอันน่าที่ตกตะลึง เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกตลกมาก ยกมือขึ้นลูบผมของเธอและพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร"
“แต่ เธอไม่ควรขัดขืนหน่อยเหรอ พูดว่าฉันโง่ พูดว่าคิดมากเกินไปหรือเปล่า?”
“เธอเป็นคนแบบนี้ ฉันชอบเธอแบบนี้ ทำได้แค่อดทนไว้"
เสี่ยวอวี้หลินดูทำอะไรไม่ถูก แต่มีความรักมากเกินไปซ่อนอยู่ที่มุมคิ้วของเขา
และความรักครั้งนี้ทำให้ เซี่ยอันน่าร้อนรนใจ และหวานเหมือนน้ำตาล
“เสี่ยวอวี้หลิน……”
“เป็นยังไงบ้าง เธอรู้สึกตื้นตันใจมากไหม ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายเกินไปไหม? มาเถอะ ตอนนี้เธอสามารถจูบฉัน เพื่อแสดงความรู้สึกของเธอได้”
หลังจากนั้นสามวินาทีเสี่ยวอวี้หลิน ก็เปิดแขนของเขาและแสดงท่าทางที่จะกอดเซี่ยอันน่า
เซี่ยอันน่ายิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "อะไรกันเนี่ย!"
“ฮาย ไม่ต้องอายเรา ไม่ได้จูบกันนานแล้ว เธอไม่อยากเหรอ?”
ทันทีที่จับแขนได้ ก็ติดกับดัก เธอก็ถูกส่งไปที่แขนของเขา
เมื่อทั้งสองคนพัวพันกัน ก็มีคนผลักประตูเข้ามาก
“อันน่า ... เอ่อ ... ”
เย่ชูวเสวียเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อเธอเห็นทั้งสองคนในห้อง เธอก็ตะลึง
สีหน้าทำอะไรไม่ถูก และเย่ชูวเสวียพูดว่า “กลางวันแสกๆ คุณสองคนระวังหน่อยได้ไหม"
เซี่ยอันน่ายุ่งอยู่กับการแยกตัวออกจากห่วงของเสี่ยวอวี้หลินและ เสี่ยวอวี้หลินก็ไม่พอใจมาก เช่นกันรู้สึกว่าสิ่งดีๆของเขาถูกขัดจังหวะ
“เฮ คุณไม่รู้จักเคาะประตู?"
"คุณคิดว่าฉันอยากเห็นเหรอ" เย่ชูวเสวียพูดพร้อมกับแลบลิ้นของเธอใส่เสี่ยวอวี้หลิน "ฉันจะมาบอกคุณว่าพี่อีเหยาตื่นขึ้นมาแล้ว"
“พระเจ้า เรื่องจริงเหรอ！”
เซี่ยอันน่าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น โดยไม่พูดอะไร เธอรีบวิ่งไปที่ห้องผู้ป่วย
เสี่ยวอวี้หลินถูกทอดทิ้งเช่นนี้ และอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น
เมื่อเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย เซี่ยอันน่าก็รีบไปที่เตียงของต้วนอีเหยาทันที ดวงตาของเธอเป็นสีแดง
“พี่อีเหยา!”
“พวกเธออยู่ที่นี่กันหมดเลยเหรอ" ต้วนอีเหยาที่เพิ่งตื่นขึ้นมามีเสียงแหบ เธอมองไปที่ เซี่ยอันน่าที่หน้าตาซึมเศร้า “อันน่า เธอก็ได้รับบาดเจ็บหรือ?"
“ฉันแค่บาดเจ็บเล็กน้อย ฉันก็เกือบจะดีขึ้นแล้วล่ะ แต่คุณเองที่หลับมาหลายวัน ฉันกลัวแทบตาย คุณเป็นแบบนี้เพราะฉัน ในชีวิต ฉันไม่สามารถฉันให้อภัยตัวเองได้"
ขณะที่เธอพูด ตาของเซี่ยอันน่าเปลี่ยนเป็นสีแดง
ต้วนอีเหยาใจเย็นมากและพูดว่า “อย่าพูดเรื่องไร้สาระ คุณนั่งในรถของฉัน ฉันจะปกป้องคุณ นี่คือหลักการดำเนินชีวิตของฉัน"
อย่างไรก็ตามคำพูดดังกล่าว ทำให้ใครบางคนไม่พอใจ
เย่จิงเหยียนจับมือต้วนอีเหยา แล้วพูด”คุณมีกฎมากมายจริงๆ แล้วกฎของฉันล่ะ ถ้าคุณบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่ ถ้าคุณกล้าผิดสัญญา ฉันจะตามเธอไปทุกหนทุกแห่ง”
“คิดว่าฉันอยากเจ็บเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะ ... ”
เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ดวงตาของต้วนอีเหยาเป็นประกายด้วยความเศร้าโศก
จับมือของต้วนอีเหยาไว้แน่น เย่จิงเหยี่ยนพูด”ไม่ต้องกังวล ฉันดูแลเรื่องนี้แล้ว และฉันจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้น มีโอกาสได้ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีก"
ต้วนอีเหยาหลับตาลงเบาๆ พูดว่า "ฉันเหนื่อยจริงๆ"
“งั้นก็พักผ่อนให้เต็มที่ ฉันอยู่ที่นี่กับคุณ”
เมื่อเห็นท่าทางเจ็บปวดของต้วนอีเหยา เซี่ยอันน่าก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยในใจของเธอ
เย่ชูวเสวียดึงมือของเซี่ยอันน่า จากนั้นพูดกับต้วนอีเหยา “ถ้าอย่างนั้น พี่อีเหยา พักผ่อนก่อน แล้วเราจะมาหาคุณอีก"
หลังจากมีคนออกจากห้อวผู้ป่วย เย่ชูวเสวียก็ปวดท้องกระทันหัน และไปเข้าห้องน้ำ
เสี่ยวอวี้หลินพาเซี่ยอันน่ากลับไปที่ห้องผู้ป่วยและใบหน้าของเวี่ยอันน่า ก็ยังไม่สบายใจเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?”
เซี่ยอันน่าส่ายหัวและพูดว่า “นี่เป็นครั้งแรก ที่ฉันได้เห็นพี่อีเหยาแสดงท่าทางเหนื่อยล้าขนาดนี้"
“เธอก็เป็นคน แน่นอนว่าจะต้องมีความสุขความโกรธความเสียใจและความสุข เพียงครั้งนี้ฉันกลัวว่าเธอจะสัมผัสสิ่งที่น่าเศร้าของเธอ”
มองไปที่เสี่ยวอวี้หลินด้วยความประหลาดใจ เซี่ยอันน่าถามว่า "มีเรื่อน่าเศร้าอะไร?"
“อีเหยาเสียลูก ไปเพราะต้วนจื่ออิ๋ง”
“อ่า！？”
ครั้งนี้ เซี่ยอันน่ารู้สึกประหลาดใจจริงๆ
ไม่อยากให้อันน่าเหนื่อยกับเรื่องยุ่งยากเหล่านี้ เสี่ยวอวี้หลินพูดว่า “ลืมไปเถอะ มันเป็นอดีตไปแล้ว ถ้าคุณยังคงพัวพันต่อไปมันก็แค่ทำร้ายตัวเอง"
เซี่ยอันน่าขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “แต่ พี่อีเหยาเก่งมาก เธอไม่ควรรับความทรมานเหล่านี้จริงๆ"
“สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นแล้ว มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิด ควรคิดถึงอนาคตให้มากขึ้น ทุกคนก็ไม่ได้รับอันตราย รีบไปพักผ่อนเถอะ แล้วพบกันในโรงพยาบาล
“หันหน้าไปมองเสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่าเห็นสีฟ้าในดวงตาของผู้ชายคนนี้ และพูดอย่างรู้สึกผิด”เวลาที่ผ่านมาคุณมักจะมาที่โรงพยาบาล เพื่อดูแลฉันมันยากมากสินะ"
รอยยิ้มแล้วลูบบนไหล่ของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลินพูดว่า “รู้ว่าฉันเหนื่อย แค่รอให้คุณดีขึ้น ก็ให้รางวัลฉัน"
“เสี่ยวอวี้หลิน ฉันพูดจริงจังนะ"
“ ฉันก็จริงจังเหมือนกัน ไม่เห็นเหรอ?”
เสี่ยวอวี้หลิน พูดแล้วโน้มตัวไปข้างหน้าจ้องดวงตาของเซี่ยอันน่า และขอให้เธอมองไปที่ดวงตาที่จริงใจของเขา
แต่เซี่ยอันน่า ซื่อสัตย์มากส่ายหัวและพูดว่า "ไม่"
“งั้นฉันจะให้เธอดูดีๆ”
หลังจากพูดจบ เสี่ยวอวี้หลินก็โน้มตัวไปที่ริมฝีปากของเซี่ยอันน่าและในเวลาเดียวกันก็กอดเอวของเธอไว้แน่นราวกับว่าเขาต้องการรวมเธอเข้ากับร่างกายของเธอ
เสี่ยวอววี้หลินจูบหนักมากจนเซี่ยอันน่าเกือบจะหายใจไม่ออก
แต่เธอไม่ได้ต่อต้านเพราะเธอรู้ว่า เสี่ยวอวี้หลินแค่ดีใจที่ความรู้สึกของพวกเขา ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
แล้วทำไมเซี่ยอันน่า ถึงไม่เป็นแบบนั้นล่ะ?
……
การออกจากโรงพยาบาล คือสิ่งที่ผ่อนคลายมาก
แต่เซี่ยอันน่ารู้สึกกดดันมาก
เพราะว่าฉีฉีดูเหมือนปกป้องสัตว์ที่น่ารัก ปกป้องเซี่ยอันน่าและไม่ปล่อยให้เธอทำสิ่งนี้สัมผัสสิ่งนั้น
แม้แต่เรื่องเล็กน้อยในการล้างแอปเปิ้ล ก็ถูกห้าม
เมื่อมองไปที่ฉีฉีอย่างหมดหนทาง เซี่ยอันน่าว่า "ฉีฉี ฉันสบายดี อย่าทำเกินไปเลย"
“ฉันได้รับบาดเจ็บครั้งที่แล้ว หลังจากรักษามันมานานก็ยังไม่หายดี เธออยู่โรงพยาบาลเพียงไม่กี่วัน ให้เธอจะกลับมา ฉันไม่รู้จริงๆว่าหมอพวกนั้นคิดอย่างไร"
“เราอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เธอป่วยหนักในตอนนั้น แต่ฉันบาดเจ็บนิดหน่อยและตอนนี้ฉันก็ดีขึ้นแล้ว"
“งั้นก็ดูแลคุณดีๆ เธอเป็นดารา ถ้าคุณมีแผลเป็น เธอจะถ่ายรายการยังไง?”
อย่ามองว่าฉีฉีประมาทไปวันๆ ถึงเวลาดูแลคน ก็ละเอียดมาก
เซี่ยอันน่าโชคดีจริงๆที่มีเพื่อนที่ดีเช่นนี้
ด้วยความอบอุ่นและความหวานในใจของเธอ เซี่ยอันน่ายิ้มให้ฉีฉี ไม่พูดอะไร
ฉีฉีกอดอก ถอนหายใจ
“พูดจริงจัง เมื่อเร็วๆนี้มันโชคร้ายจริงๆ เราทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บและแทบไม่ได้หายใจ
อันที่จริง ในช่วงเดือนสั้นๆ มันน่าตื่นเต้นยิ่งช่วงครึ่งแรกของชีวิตของเขาเสียอีก
แต่ฉีฉีไม่รู้สึกเสียใจ ในทางกลับกัน เธอโชคดีมาก
"แม้ว่าจะมีด้านที่ไม่ดี แต่ก็มีโชคเช่นกัน เธอดู ฉันมีโอกาสถ่ายทำรายงานมากมายและยังเจรจากับปกนิตยสารและโฆษณาอีกด้วย อาชีพของฉันก็อยู่ในเส้นทางที่ถูกต้องทีละขั้นๆ เธอละ ฉันพบงานพาร์ทไทม์ที่ดี ฉันยังคงอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่มีสภาพแวดล้อมที่ดี และการสอบเข้าระดับปริญญาโทของฉันก็เป็นไปอย่างราบรื่น"
คำพูดของเซี่ยอันน่า ทำให้ฉีฉีเปลี่ยนอารมณ์ของเธอ
ฉีฉีหัวเราะและกระแทกไหล่ของเซี่ยอันน่าพูดว่า “สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคุณได้พบโชคชะตาที่แท้จริง ยังคงหวาน โรยอาหารสุนัขตลอดทั้งวัน"
เซี่ยอันน่าลดศีรษะลงด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของเธอ ฉีฉีก็ยิ้มและถามว่า "เธอกับเสี่ยวอวี้หลินคืนดีกันหรือยัง?"
"อื้ม"
“เฮ้ ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นก้างขวางคออีกอีกแล้วนะ"
แม้ว่าจะบ่น แต่ฉีฉีก็ทำเพื่อเซี่ยอันน่ามีความสุข
เธอรู้ความรู้สึกของเซี่ยอันน่า ที่มีต่อเสี่ยวอวี้หลิน และตอนนี้ทั้งสองสามารถกลับมาอยู่ด้วยกันได้โดยไม่ต้องทรมานซึ่งกันและกัน เธอไม่ต้องพยายามช่วยให้เซี่ยอันน่ามีความสุข
เซี่ยอันน่ายกมือวางบนไหล่ของฉีฉี พูดว่า “จนถึงตอนนี้ เธอไม่มีโอกาส"
ฉีฉีไม่ตอบสนองเลย และถามว่า"จะพูดยังไง?"
“เสี่ยวอวี้หลินกรุ๊ปต้องการขยายธุรกิจในต่างประเทศ เสี่ยวอวี้หลินจะยุ่งมากในช่วงนี้และไปต่างประเทศบ่อยๆ"
“เอ่อ แล้วคุณสองคน ต้องแยกจากกันเหรอ?”
“มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น นอกจากนี้ฉันก็ยุ่งมากๆ เมื่ออาการบาดเจ็บหายฉัน จะไปหาทีมงาน คราวนี้เป็นได้บทบาทดราม่า ฉันค่อนข้างหนักและฉันจะยุ่งมาก"
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉีฉีส่ายหัวบ่อยๆ พร้อมกับมองด้วยบนใบหน้าไม่เห็นด้วย
“คุณสองคนยุ่งมากจริงๆ แต่อันน่า ไม่ว่าคุณจะยุ่งแค่ไหนคุณต้องจำไว้ว่าเสี่ยวอวี้หลินเป็นแฟนของเธอ ดังนั้นควรใช้เวลาให้มากขึ้น เพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเธอและเขาไม่เช่นนั้น อยู่ห่างไกลกันมาก ระวังโดนคนอื่นฉกไปกิน”
แต่เซี่ยอันน่าไม่สนใจเรื่องนี้ เธอมั่นใจและพูดว่า”ถ้าคุณสามารถถูกลักพาตัวได้ก็พิสูจน์ได้ว่าไม่ใช่อาหารของฉัน ทำไมต้องเสียความรู้สึกกับเขา"
“อายหย่า ฉันพูดจริงจังนะ"
“โอเคๆ ฉันรู้แล้ว"
“อย่าเอามันมาให้ใจเธอ ดูเลือดเย็นจัง สาวๆต่างชาติกระตือรือร้น วิ่งเข้าหาอย่างคลั่งไคล้ ง่ายต่อการสูญเสียการควบคุม"
"อืม"
ฉีฉีขมขื่น แต่เซี่ยอันน่าก็ไม่ได้จริงจังกับมัน
เมื่อเห็นเธอเช่นนี้ ฉีฉีก็ทำอะไรไม่ถูก
กระดิ่งกริ๊ง--
โทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยอันน่าหยิบมันขึ้นมาและดูด้วยสีหน้าอ่อนโยน