ตอนที่ 496
บทที่ 498 เซี่ยอันน่าหายตัวไป
October 22, 2026
เซี่ยอันน่าหายใจเข้าลึกๆ และหันไปมองดวงตาที่มีเสน่ห์คู่นั้น
“คุณ....”
ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ เธอก็เป็นลมไป
ท่าเรือเหิงสุ่ย
เย่จิงเหยียนมองเวลาผ่านไปเรื่อยๆด้วยความรู้สึกกังวลเมื่อไม่ได้รับข่าวจากเสี่ยวอวี้หลิน
หนานกงเจาที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดใช้เครื่องมือสื่อสารติดต่อกับเย่จิงเหยียน
“ถึงเวลาแล้ว ทำไมไอ้สาระเลวนั่นยังไม่ออกมา แถมทางฝั่งมู่ยู่วฉีก็ไม่มีข่าวอะไรด้วย จะไม่เกิดอะไรขึ้นใช่ไหม”
เย่จิงเหยียนหรี่ตาพูด “รออีกสักหน่อย พวกเธอสองคนส่วนตัวให้ดี อย่าให้มันจับได้”
“โอเค”
เข็มนาฬิกาชี้ไปที่แปดโมงห้านาที ท่าเรือยังคงคึกคักไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เย่จิงเหยียนที่กำลังรอคนอยู่ ก็เริ่มอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ
และในที่สุดภายใต้ความหวังของทุกคน เสียงโทรศัพท์ของเสี่ยวอวี้หลินก็ดังขึ้น
มู่ยู่วฉีโทรมา
เย่จิงเหยียนรับโทรศัพท์แล้วถามว่า “ทำไมเพิ่งจะโทรมา หาชูวเสวี่ยเจอรึยัง”
เสียงโทรศัพท์ทางฝั่งนั้นยังคงวุ่นวาย และน้ำเสียงของมู่ยู่วฉีก็ยังมีความร้อนรนอยู่
เขาพูดกับเย่จิงเหยียน “ชูวเสวี่ยไม่เป็นไร ทุกคนรีบออกจากท่าเรือเร็ว ชูวเสวี่ยบอกว่าเธอแอบฟังคนอื่นคุยกัน ที่ท่าเรือมีระเบิดซ่อนอยู่ มันต้องการให้ทุกคนโดนระเบิดตาย”
สายตาของเขาเปลี่ยนไป เขารีบวิ่งไปทางต้วนอีเหยา และพูดผ่านเครื่องสื่อสารว่า “รีบออกไปเร็ว”
“เกิดอะไรขึ้น”
“ที่นี่มีระเบิดอันตรายมาก”
ตอนนั้นเย่จิงเหยียนมาถึงตัวต้วนอีเหยาแล้ว เมื่อได้ยินเสียงเย่จิงเหยียน เสี่ยวอวี้หลินก็ขมวดคิ้วทันที
“ระเบิดหรอ แต่ที่นี่มีคนบริสุทธิ์เยอะมาก พวกเขาทำได้ยังไง”
“ไม่ต้องไปสนใจ ชีวิตสำคัญที่สุด”
เย่จิงเหยียนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เขาจับมือต้วนอีเหยาวิ่งออกไป
แต่ต้วนอีเหยาทำเป็นไม่สนใจอะไรไม่ได้
ไม่ได้ จะให้คนจำนวนมากตายอย่างนี้ไม่ได้
ดวงตาของต้วนอีเหยาดำมืดลง เธอหยิบปืนขึ้นมายิงขึ้นฟ้า
“นี่คือการขู่โจมตี รีบวิ่งเร็ว”
เสียงของต้วนอีเหยาทำให้คนบริสุทธิ์รีบวิ่งออกไปจากท่าเรืออย่างบ้าคลั่ง
เย่จิงเหยียนมองผู้หญิงข้างกายด้วยความรู้สึกชื่นชม
เพราะเตือนได้ทันเวลาทำให้ผู้คนออกมาจากท่าเรือได้ทันก่อนจะระเบิด
แม้จะไม่ได้เจอคนที่ลึกลับ แต่การช่วยเย่ชูวเสวี่ยก็ถือว่าสำเร็จ
เมื่อนั่งในรถเย่จิงเหยียนก็โทรหาเสี่ยวอวี้หลิน เพื่อถามรายละเอียด
เสี่ยวอวี้หลินพูดอย่างอ่อนล้า “ชูวเสวี่ยอยู่ที่ฟาร์มม้าแถวนั้นจริง เราเสียแรงไปนิดหน่อยกว่าจะช่วยเธอออกมาได้”
ถึงเสี่ยวอวี้หลินจะไม่ได้พูดอย่างละเอียด แต่เย่จิงเหยียนก็รู้ดีว่าขั้นตอนนี้เต็มไปด้วยความอันตราย
เรื่องราวทั้งหมดค่อยคุยกันตอนเจอหน้าแล้วกัน
“ชูวเสวี่ยล่ะ เป็นยังไงบ้าง”
“เธอสบายดี แค่ตกใจเล็กน้อยเท่านั้น ตอนนี้หลับไปแล้ว”
“งั้นก็ดี”
“ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง”
เย่จิงเหยียนหรี่ตาตอบ “ไม่เป็นอะไร แต่ไม่ได้เจอผู้ชายคนนั้น”
“ถ้าไม่มีมูลจะทำเรื่องพวกนี้ทำไม”
“ไม่สนใจแล้ว กลับไปค่อยว่ากัน”
หลังจากวางสาย ทุกคนก็ขับรถไปที่บ้านพักของเสี่ยวอวี้หลิน ก่อนจะเห็นว่าพวกเสี่ยวอวี้หลินขับรถมาถึงบ้านแล้ว
เมื่อเห็นเย่ชูวเสวี่ย เย่จิงเหยียนก็ตั้งใจว่าจะปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน
แต่เย่ชูวเสวี่ยก็วิ่งไปหาหนานกงเจาด้วยดวงตาแดงก่ำ
หนานกงเจากอดเย่ชูวเสวี่ยแน่น ราวกับกำลังกอดสิ่งของที่ล้ำค่า
ต้วนอีเหยาที่ยืนอยู่ข้างเย่จิงเหยียนตบไหล่ยิ้มให้เขาบางๆ
เย่จิงเหยียนแทบทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกนั้นเหมือนลูกสาวกำลังแต่งงานไม่มีผิด หัวใจของเธอไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว
เมื่อเธอสงบขึ้นมา ถึงเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองยังมีพี่
เธอเงยหน้าไปมองเย่จิงเหยียน เดินไป และพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “พี่”
เขาตบไหล่เธอและพูด “เธอทำดีมาก พี่หาเธอเจอแล้ว ตอนนี้เธอไม่เป็นอะไรแล้ว”
“ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอทุกคนแล้วสะอีก”
ตอนที่เย่ชูวเสวี่ยพูดประโยคนี้น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาอีก
ต้วนอีเหยาโอบไหล่เย่ชูวเสวี่ย พร้อมลูบเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ
เย่ชูวเสวี่ยยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาและถาม “จับตัวมันได้ไหม มันกล้าลักพาตัวฉัน พวกเราต้องเอาคืนมัน”
“มันหนีไปได้ ตอนเธอถูกขังรู้อะไรบ้างไหม”
เย่ชูวเสวี่ยคิด “ฉันถูกขังอยู่ในห้องไม้เล็กๆ มีแค่ผู้หญิงสองคนเข้ามาหาฉัน พวกเธอเอาอาหารมาให้ แล้วก็มาเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนซักให้”
“อาหารรสชาติไม่เลวเลยใช่ไหม”
เย่ชูวเสวี่ยมองไปที่มู่ยู่วฉีและถามอย่างแปลกใจ “ทำไมถึงถามแบบนี้”
“เพราะฉันรู้สึกว่าเธออ้วนขึ้นมาหน่อยแล้ว”
เย่ชูวเสวี่ยอายจึงรีบพูดแย้ง “เพราะว่าฉันร้องไห้เลยตัวบวมต่างหาก”
“นี่เธอจะยอมรับก็ไม่เป็นไรนะ คนที่อยู่ใต้ความกดดัน ความอยากอาหารก็มักจะมากขึ้น ไม่เห็นเป็นไรเลย”
“แต่มันไม่ใช่นี่นา”
เมื่อเห็นเย่ชูวเสวี่ยโดนแกล้ง หนานกงเจาจึงผู้ช่วยว่า “ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้ทำอะไรเธอ แถมยังดูแลเธออย่างดีด้วย”
“จริง”
มู่ยู่วฉีกอดอกพูดอย่างสงสัย “ไม่เข้าใจว่าผู้ชายคนนี้มีปัญหาอะไรกับตระกูลเย่กันแน่”
“ไม่ว่าความรู้สึกของมันจะเป็นยังไง แต่ถ้ามันกล้าแตะต้องคนของตระกูลเรา มันก็ต้องชดใช้”
สีหน้าของเย่จิงเหยียนเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ราวกับจะฟันคนนั้นเป็นพันๆครั้ง
“ไม่ใช่แค่นายเสี่ยวอวี้หลินก็เกลียดมันเข้ากระดูกดำเช่นกัน ใช่สิ เสี่ยว....”
มู่ยู่วฉีกำลังจะหันไปพูดกับเสี่ยวอวี้หลิน แต่เมื่อหันไปก็ไม่เจอเขาแล้ว
“เสี่ยวอวี้หลิน”
ทันทีที่พูดจบไปอีกก็เดินออกมา
สีหน้าของเขาไม่ได้สงบอย่างทุกคน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“เสี่ยวอวี้หลินเป็นอะไร”
“อันน่าหายไป”
“อะไรนะ”