บทที่ 520 โรคหัวใจ

แต่เย่ชูวเสวียพอใจกับการแสดงออกของเขามาก และพูดว่าว่า “รู้จักกันมาหลายปีแล้วและคุณคนเดียวที่คำพูดน่าเชื่อถือที่สุด อย่าเมตตา คุณต้องทรมานเขา !"

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะทำ"

“แล้วฉันจะทำยังไงได้ล่ะ?”

เมื่อพูดถึงฉีฉีดวงตาของมู่ยู่วฉีก็อ่อนโยนขึ้นอีกครั้ง

เขามองไปที่หญิงสาวตรงหน้า เธอที่ดูเหมือนตุ๊กตา สายตาที่ซับซ้อน

“หมอบอกว่า เธอเป็นโรคหัวใจและต้องการการแทรกแซงทางจิตใจ จะมีหมอในโรงพยาบาลคอยให้คำปรึกษาและรักษา และจะมีการสั่งยารับประทาน เราต้องอยู่กับเธอมากขึ้น พูดคุยกับเธอและเปิดปม”

เย่ชูวเสวียพยักหน้าซ้ำๆ และพูดว่า“เมื่อฉันมีเวลา ฉันจะมาหาฉีฉี ฉีฉียังวัยรุ่นมากมันเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่อย่างหัวหมุนงมงาย เธอจะดีขึ้นอย่างแน่นอน"

ขณะที่พูดเย่ชูวเสวียแสดงท่าทางตำหนิตัวเองและบ่นพึมพำ “จริงๆ ฉีฉี แสดงอะไรแปลก ๆ แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจกับมัน ผู้หญิงคนนี้อยู่ในสภาพที่ไม่ดี ถ้าฉันสามารถถามคำถามอีกสองสามข้อ ให้ความกระจ่างแก่เธอได้ มันคงไม่ใช่อย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้ “

เย่ชูวเสวียเป็นคนเดียวที่โทษตัวเอง?

มู่ยู่วฉีก็เสียใจมากเช่นกัน เพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย เขาไม่ได้ติดต่อกับฉีฉีอีก เขาให้เธอ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ เผชิญกับความเลวร้ายเพียงคนเดียว

หากเวลาย้อนกลับไปได้ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้เธออยู่คนเดียว

มู่ยู่วฉีจับฝ่ามือไว้แน่นพูดว่า”เนื่องจากเหตุการณ์ได้เกิดขึ้นแล้ว จึงไม่มีประโยชน์ที่จะบ่นดังนั้นเราควรดำเนินการรักษาอย่างแข็งขัน เพื่อให้ฉีฉีดีขึ้นและชดเชยในอนาคต"

หลังจากได้ยินเช่นนี้ เย่ชูวเสวียก็พยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก

ในความเงียบโทรศัพท์มือถือของมู่ยู่วฉีก็ดังขึ้น

มู่ยู่วฉีต้องการปฏิเสธที่จะฟัง แต่เมื่อเขาเห็นชื่อด้านบนเขาก็ลังเล และเดินออกจากที่ห้องผู้ป่วย

มู่ยู่วฉีรับโทรศัพท์ถามว่า"ทำไมคุณโทรหาฉันในเวลานี้?"

เสียงทุ้มต่ำของมู่ยู่วฉีทำให้เซียวหยู่หลินตกตะลึงแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่าคุณยุ่งหรือเปล่า ถ้าคุณไม่ยุ่งก็คุยกันสักหน่อยเถอะ"

"คุณต้องการคุยกับฉันเกี่ยวกับฉีฉี อันที่จริงฉันอยากคุยกับคุณเมื่อสองวันก่อน แต่ตอนนั้นฉันไม่มีคำตอบในใจ และไม่รู้จะตอบคุณยังไง"

นี่คือการพูดคุยระหว่างพี่น้อง มันตรงไปตรงมาโดยไม่ปิดบัง

เมื่อเห็นมู่ยู่วฉีเต็มใจที่จะพูดคุยเกี่ยวกับปัญหานี้โดยตรง เสี่ยวอวี้หลินรู้ว่ามู่ยู่วฉีต้องมีสื่งที่ตัดสินใจแล้ว

“ตอนนี้ คุณเข้าใจหรือไม่?”

“อื้ม” มู่ยู่วฉีครุ่นคิดสักพักและพูดว่า "ฉันต้องการได้ฉีฉีเป็นแฟนของฉัน"

เสี่ยวอวี้หลินยังคงจำน้ำเสียงที่สับสนและคลุมเครือของมู่ยู่วฉีได้ เมื่อสองวันก่อนทำไมเขาถึงเปลี่ยนท่าที?

“เกิดอะไรขึ้นในสองวันนี้ที่แล้ว ทำให้คุณตัดสินใจกะทันหัน?”

มู่ยู่วฉีพูดว่า “ฉันรู้สึกเป็นทุกข์เมื่อเธอถูกเข้าใจผิด เมื่อเห็นเธอเหงาและทำอะไรไม่ถูกฉันอยากปกป้องเธอจริงๆ ฉันไม่อยากให้เธอเผชิญเรื่องนี้ พียงลำพังฉันต้องการให้เธอเป็นแฟนของฉัน"

“นั่นคือความชอบ หรือเป็นเพียงความปรารถนาที่จะปกป้องจากความกล้าหาญ?”

ไม่ต้องพูดอะไรมาก เสี่ยวอวี้หลินเป็นคนที่รู้จักมู่ยู่วฉีดีที่สุด มันใช้เวลาในการลบข้ออ้างทั้งหมดและเข้าสู่แกนกลางของปัญหา

มู่ยู่วฉีเงียบ เขาไม่ได้คิดเรื่องนี้เขาแค่ทำในสิ่งที่เขาต้องการจะทำ และปกป้องคนที่เขาต้องการปกป้อง

แต่คำถามของเสี่ยวอวี้หลิน ทำให้มู่ยู่วฉีสับสนเล็กน้อย

ความเงียบของมู่ยู่วฉีทำให้เสี่ยวอวี้หลินเข้าใจ การต่อสู้ของเขาดังนั้นเขาจึงไม่ถามต่อ

หลังจากนั้นไม่นาน มู่ยู่วฉีก็พูดอีกครั้ง และเขาก็พูดว่า”ฉันคิดว่า ฉันยังมีบางอย่างที่ชอบเกี่ยวกับฉีฉี ทั้งสองคนยังคงต้องพยายามติดต่อกันก่อนการพูดคุยที่ไม่สมเหตุสมผล ”

“นี่คือเรื่องของคุณเอง คุณตัดสินใจเองได้"

การสนับสนุนของเสี่ยวอวี้หลิน ทำให้มู่ยู่วฉีรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

“ยังไงก็ตาม อย่าให้เซี่ยอันน่ารู้เรื่องนี้ก่อน"

เสี่ยวอวี้หลิน พยักหน้าและพูดว่า “ฉันรู้ คุณควรจัดการเรื่องทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนที่พวกเราจะกลับมา มิฉะนั้นอันน่าอาจจะโกกินคน"

เมื่อพูดถึงเซี่ยอันน่า มู่ยู่วฉีรู้สึกมีความคิดขึ้นมา

“ฉันเดาว่า เธอต้องเหมือนกับชูวเสวีย ตรงข้ามกับการติดต่อของฉันและฉีฉี"

“อย่าสนใจทัศนคติของคนอื่น แค่ทำในสิ่งที่คุณต้องการ อย่าเสียใจภายหลัง"

หลังจากได้ยินสิ่งที่ เสี่ยวอวี้หลินพูด มู่ยู่วฉีก็ยิ้มและพูดว่า "ขอบคุณ"

“ฉันบอกได้ไหมว่าคำพูดสองคำของคุณ เสแสร้ง ?”

“ความเจ้าเล่ห์ คือเจ้าเล่ห์ไปหน่อย แต่สองคำนี้สามารถแสดงความรู้สึกในปัจจุบันของฉันได้ โอ้ มีบางสิ่งที่เกิดขึ้นในฉีฉี ไม่สะดวกที่จะรับโทรศัพท์ตอนนี้ คุณคิดหาวิธี อย่าปล่อยให้เซี่ยอันน่าและฉีฉีติดต่อกัน เพื่อไม่ให้ความลับเผย"

“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว”

ทั้งสองวางสายโทรศัพท์ มู่ยู่วฉีหันเดินกลับไปที่ห้องผู้ป่วย แต่ที่ประตูเขาเห็นเย่ชูวเสวีย

“ออกมาได้ยังไง?”

เย่ชูวเสวีย ลดตาของเธอและพูดเบาๆ “นักจิตวิทยากำลังรักษาอยู่ข้างใน ฉันรู้สึกเศร้ากับฉากนั้น ฉันไม่ต้องการรบกวนการทำงานของพวกเขา ดังนั้นฉันจึงออกมา"

การมองดูเด็กผู้หญิงที่มีชีวิตชีวานั่งอยู่ที่นั่นและรับจิตบำบัดนั้นเป็นเรื่องที่ทรมานมาก

มู่ยู่วฉีก็อารมณ์หนักเช่นกัน เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงและมองลงไปที่พื้น

ทันใดนั้น เย่ชูวเสวียก็เอื้อมมือมาตบแก้มเธอ บังคับให้ตัวเองออกมาจากอารมณ์เศร้านี้

"ไม่สามารถเป็นแบบนี้ได้ ฉีฉีกำลังต่อสู้กับปีศาจที่อยู่ข้างใน เราควรให้กำลังใจเธอ ฉีฉี ไม่เป็นไรและเราต้องมองโลกในแง่ดี"

เมื่อมองไปด้านข้างที่เย่ชูวเสวีย มู่ยู่วฉียิ้ม

"เป็นคุณที่พูดทุกอย่าง"

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสกับเรื่องแบบนี้ มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ฉันจะโคลงเคลงโดยวิธีการที่ฉันเพิ่งคุยกับหมอ เขาแนะนำให้ฉีฉีกลับบ้านและพักฟื้น สภาพแวดล้อมในโรงพยาบาล ค่อนข้างไม่คุ้นเคยกับฉีฉี ควรไปพักที่ที่คุ้นเคยจะดีกว่า "

มู่ยู่วฉีพยักหน้าและกล่าวว่า “งั้น ไปที่ของฉันเถอะ"

“ ทำไมต้องไปที่ของคุณ?”

“ก่อนอื่น ฉีฉีไม่สามารถกลับไปโรงเรียนได้ สำหรับเธอมีความทรงจำที่ไม่พึงประสงค์"

ในการตอบสนอง เย่ชูวเสวียพยักหน้าและเห็นด้วย

“ประการที่สอง ฉีฉีเคยอยู่ที่นั่นกับฉันสองครั้ง และมันก็ค่อนข้างคุ้นเคย"

"สองครั้ง!?" เย่ชูวเสวียหรี่ตาของเธอคว้ามู่หยูฉีที่คอเสื้อและถามว่า "ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวเหรอมู่ยู่วฉี คุณทำอะไรกับฉีฉี?"

มู่ยู่วฉีดึงคอเสื้อของเขากลับมาพูดเบาๆ “ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ฉีฉีแค่พักผ่อนกับฉัน เราไม่ได้ทำอะไรระหว่างนั้น

เย่ชูวเสวียมองไปที่มู่ยู่วฉีอย่างสงสัยและพูดว่า "สิ่งนี้ออกจากปากมู่ยู่วฉี ค่อนข้างประชด"

มู่ยู่วฉีตบหน้าอกของเธอและพูดอย่างจริงจัง “นั่นเป็นเพราะคุณมีอคติกับฉัน ในความเป็นจริงโลกของเกมเป็นเพียงรูปลักษณ์ ตัวจริงฉันเป็นที่รักใคร่มาก

แม้ว่าท่าทีของมู่ยู่วฉีจะเป็นเรื่องปกติ แต่เย่ชูวเสวียก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ

“มู่ยู่วฉี อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ไม่งั้นฉันจะไปพบหมอในดวงใจ แต่ฉันขอเตือนเธออย่าทำร้ายฉีฉีดีกว่าไม่งั้นฉันจะไม่ดูแลหน้าและจัดการแน่นอน กับคุณอย่างโหดเหี้ยม.”

“ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่ให้โอกาสคุณ”

“ยังไงก็ตาม คุณต้องทำงานคนเดียว และคุณต้องดูแลฉีฉี ฉันกังวลว่าคุณจะดูแลไม่ทั่วถึง"

มู่ยู่วฉี ยกขากรรไกรขึ้นมองมาที่เย่ชูวเสวียและพูดว่า “ก็ยังมีเธอไง แทนที่จะวิ่งไปโรงพยาบาลไปที่บ้านของฉันจะสบายใจกว่า"