บทที่ 538 สิ่งล่อใจนักกิน

คำพูดตรงๆของมู่ยู่วฉี ทำให้อารมณ์ที่มั่งคงของฉีฉีกลับยุ่งเหยิงอีกครั้ง

เธอไม่กล้ามองไปที่แววตาที่รักใคร่ของมู่ยู่วฉี เธอหันศีรษะมองไปทางอื่น และไม่รู้จะพูดอะไร

มู่ยู่วฉียอมรับว่า เขาจงใจแกล้งฉีฉี เขาแค่ชอบมองดูเธอใจเต้นและท่าทางที่ดูขี้อายมากแบบนี้

แต่มู่ยูวฉีก็รู้ว่าอะไรเพียงพอที่หยุดเธอได้ แกล้งเธอจนสุดๆแล้ว ก็จะทำให้เธอกลายเป็นนกกระจอกเทศ

กดศีรษะให้ลงลึกขึ้น

เขาถอนสายตา มู่ยู่วฉีพูดว่า:“ เป็นห่วงว่าคุณอยู่ที่นี่จะทานไม่อร่อย ดังนั้นผมจึงเอาของกินมาให้คุณ”

ของกิน ! ?

สองคำนี้ทำให้ดวงตาของฉีฉีเป็นประกาย

สภาพแวดล้อมที่นี่เป็นแบบปิด แน่นอนว่าเพื่อไม่ให้คนออกไปซื้อขนม

อาหารที่นี่เรียบง่ายและจำเจ ก็แค่กินให้อิ่มเท่านั้น หญิงสาวที่ชอบกินอย่างฉีฉี ไม่มีน้ำมันและน้ำอยู่ในกระเพาะเป็นเวลา นอกจากรอคอยการเรียนรู้เพื่อเพิ่มคะแนนแล้ว เธอก็หวังว่าจะได้ทานอาหารอร่อยที่ตัวเองชอบ

ดังนั้น เมื่อได้ยินคำพูดของมู่ยู่วฉี ฉีฉีก็เปลี่ยนไปเธอไม่ถ่อมตัวแล้วถามว่า：“ งั้นของกินล่ะ ?”

“เยอะมาก เกรงว่าผมถือมาคนเดียวจะกลายเป็นจุดสนใจ และมันจะไม่ดีกับคุณ เลยวางไว้ในรถ ใช้ประโยชน์จากการที่คนอื่นทบทบทวนบทเรียน คุณกับผมไปหยิบมากัน”

“ฟังความหมายของคุณ ยังมีของอีกมากเหรอ ?”

ใช่แล้ว มันฝรั่งเอย เนื้ออบแห้ง เกี๊ยว บะหมี่ ถั่วลิสง........โอ้ย เยอะแยะ ผมก็จำแทบไม่ค่อยได้แล้วว่ายังมีอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ๆมีหนึ่งกล่อง

ฉีฉีกลืนน้ำลายของเธอ เธอรู้สึกเหมือนว่าวิญญาณของตัวเองแทบจะบินแล้ว

สองวันที่ผ่านมาเธอรู้สึกหดหู่ใจมาก และอารมณ์ไม่ดีของเธอก็ส่งผลต่อความอยากอาหารของเธอ บวกกับอาหารของที่นี่ไม่มีอะไรอร่อย ก็เลยไม่ค่อยได้ทานข้าว

แต่ตอนนี้เมื่อมู่ยู่วฉีแจ้งมา อารมณ์ของเธอก็ดีขึ้นไม่น้อย และความอยากอาหารของเธอก็เพิ่มขึ้น เมื่อได้ยินว่ามีของอร่อย

เธอก็รีบแสดงท่าทางน้ำลายสอทันที

เมื่อเห็นท่าทางตะกละของฉีฉี มู่ยู่วฉีก็ตบเบาๆไปที่ศีรษะของเธอและพูดว่า：“ ไปเถอะ รถของผมจอดอยู่ตรงนั้น”

คำพูดของมู่ยู่วฉีเป็นสิ่งนำทาง และฉีฉีก็ไม่มีเวลามากังวลกับความคลุมเครือใดๆ เพื่อของกินแล้ว จึงไม่สนระเบียบวินัย

รถของมู่ยู่วฉีจอดอยู่ตรงข้างล่างต้นไม้เก่า เงาของต้นไม้บังไว้และมีคนเดินผ่านเพียงไม่กี่คน

ในใจของฉีฉีเต็มไปด้วยความคิดเกี่ยวกับอาหารอร่อย ดังนั้น เธอจึงไม่ทันสังเกตว่ามู่ยู่วฉีกำลังจ้องมองเธออยู่

“ขอบ......”

ฉีฉำลังจะพูดขอบคุณ แต่ก็ถูกมู่ยู่วฉีก็คว้าตัวเธอไป แล้วกอดเธอไว้แน่นในอ้อมกอด

อ้อมกอดนี้กะทันหันเกินไป ทำให้ฉีฉีตกตะลึง และลืมที่จะต่อต้าน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งว่า เธอเต็มใจที่จะไม่ต่อต้าน

อ้อมกอดของมู่ยู่วฉีนั้นอบอุ่นมาก เธอมุดเข้าไปข้างใน ทำให้ฉีฉีรู้สึกว่าที่นี่เป็นเหมือนท่าเรือที่มั่งคงสำหรับเธอ สามารถทำให้เธอหลบฝนได้ และไม่ต้องกลัวคนภายนอกที่พูดจาไม่ดี

ที่นี่ ฉีฉีไม่ต้องแสร้งเป็นเข้มแข็ง เธออยากร้องไห้ก็ร้อง อยากยิ้มก็ยิ้ม ไม่ต้องเสแสร้ง และเป็นตัวของตัวเองได้แท้จริงที่สุด

แบบนี้มันเยี่ยมมาก ถ้าเป็นไปได้ ฉีฉีอยากจะหลบซ่อนตัวแบบนี้ไป ตลอดชีวิต

แต่เธอก็รู้ว่า ความอ่อนโยนแบบนี้ เป็นเพียงภาพลวงตา

ความรักของมู่ยู่วฉี สามารถมอบให้ใครหลายๆคนได้ และตัวเธอเองก็เป็นเศษเสี้ยวของความรักนั้นเช่นกัน

แต่ฉีฉีก็ไม่เต็มใจที่จะเป็นหนึ่งในนั้น เพื่อความรักแล้ว เธออยากจะเป็นคนเดียวที่ได้รับความรักแบบ 100%

ดังนั้น เมื่อรู้ว่ามู่ยู่วฉีไม่สามารถให้ได้ งั้นเธอก็อย่าเอาตัวเองเข้าไปตกอยู่ในนั้น

เธอหลับตาลง ทันใดนั้นฉีฉีก็ผลักมู่ยู่วฉีออก เธอก้มศีรษะลง ดวงตาของเธอดูเศร้าเล็กน้อย

ความอบอุ่นในอ้อมแขนหายไป มุ่ยู่วฉีหลงทางมาก ราวกับว่าสูญเสียบางอย่างไป เหมือนกับการถูกทอดทิ้ง

ริมฝีปากของเธอขยับ มู่ยู่วฉีต้องการที่จะถามฉีฉี แต่เมื่อมองเห็นท่าทางสิ้นหวังของฉีฉี มู่ยู่วฉีก็ขมวดคิ้ว และถอนหายใจ

จากนั้น เขาก็กลับมาเป็นปกติ และพูดติดตลกว่า：“ ถามน้ำหนักกับผู้หญิงมันไม่ค่อยสุภาพนัก ผมจึงใช้วิธีนี้เพื่อจำว่าคุณอ้วนขึ้นหรือว่าผอมลง”

เนื่องจากมู่ยู่วฉีต้องการผ่อนคลายบรรยากาศที่น่าลำบากใจ ฉีฉีก็ยิ้มให้ความร่วมมือและถามว่า：“ ถ้างั้นฉันอ้วนหรือว่าผอมล่ะ ?”

มู่ยู่วฉีใช้สองมือลูบใบหน้ารูปไข่ของฉีฉีและพูดว่า：“ ผอมแล้ว ดังนั้นก่อนที่คุณจะกวดวิชาเสร็จ คุณต้องทำให้ตัวเองอ้วนขึ้น ไม่อย่างนั้นจะไม่สวย”

ด้วยคำพูดของมู่ยู่วฉี ฉีฉีขมวดคิ้วแล้วพูดว่า：“ พูดไร้สาระ มีคนบอกว่าผู้หญิงห้ามเกินร้อย ดังนั้นผอมลงหน่อยถึงจะสวย”

“คุณไม่เคยได้ยินประโยคหลังเหรอ ผู้หญิงไม่เกินร้อย ไม่เป็นสาวอกแบนก็เตี้ย แต่ผมคิดว่า คุณจะต้องไม่ใช่แบบแรกแน่”

คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉีฉีหน้าแดง ขมวดคิ้วและคร่ำครวญ：“ มู่ยู่วฉี คุณร้ายจริงๆ”

“เดิมทีผมก็เลวอยู่แล้ว แต่คุณเป็นกระต่ายขาวตัวเล็ก และผมไม่กล้าที่จะแปลงร่าง เพราะกลัวคุณจะกลัว”

“งั้นตอนนี้ล่ะ เต็มใจที่จะแสดงออกมาแล้วเหรอ ?”

“มันไม่ได้ผลหรอก มีเซี่ยอันน่าอยู่ ผมต้องแสร้งเป็นสุภาพบุรุษ และเธอก็ต้องการที่จะฉีกตัวปลอมของผมออก ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมฉีกมันออกด้วยตัวเองไปเลยดีกว่า”

“อืม งั้นตอนนี้คุณประสบความสำเร็จแล้ว คุณได้ปลดปล่อยตัวเองแล้ว”

มู่ยู่วฉียิ้ม และหันหลังไปเปิดกระโปรงรถ และหยิบกล่องขนมออกมาหนึ่งกล่อง

“เดิมทีอยากเอามาให้คุณมากกว่านี้ แต่กล่องมันใหญ่เกินไป และมันซ่อนไม่ได้ คุณกินก่อนเถอะ คุณกินหมดแล้ว เดี๋ยวผมอามาให้อีก”

เมื่อเห็นของอร่อย ฉีฉีก็ไม่อารมณ์เสีย เธอยิ้มและพยักหน้า

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนี้ มู่ยู่วฉีก็ยิ้มที่มุมปากและพูดว่า：“ รีบกลับไปเถอะ ผมไม่ไปส่งนะ”

“ไม่ต้องไม่ต้อง ระยะทางสั้นแค่นี้เอง ไม่จำเป็นต้องไปส่ง ถ้างั้นฉันไปก่อนนะ คุณก็ระวังตัวด้วยนะ”

“อืม”

ฉีฉีถือกล่องด้วยความเต็มใจ

แต่มู่ยู่วฉีที่เฝ้ามองเธออยู่ไกลๆ รอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆหายไป

เมื่อครู่ เขาอยากจะพาฉีฉีไปจริงๆ เอาเธอใส่เข้าไปในรถ โดยไม่คำนึงถึงการสอบของเธอ ถึงเซี่ยอันน่า หรืออะไรก็แล้วแต่บนโลก เขาชอบเธอ และต้องการอยู่กับเธอเพียงสองคน

ความคิดนี้มันบ้าเกินไป และมันจะทำให้ฉีฉีหวาดกลัว ดังนั้น มู่ยู่วฉีจึงต้องระงับความคิดนี้อย่างหมดหวัง และไม่กล้าเข้าใกล้ฉีฉี เพราะกังวลว่าการกระทำของเขาจะทำลายความตั้งใจของเขา และในที่สุดจะทำให้ความสัมพันธ์ของเขาและฉีฉีแย่ลงไปอีก

ดังนั้น เขาจึงให้ฉีฉีจากไป และปล่อยให้ความคิดที่ควบคุมไม่ได้ของตัวเองเย็นลง

แต่ฉีฉีไม่รู้เรื่องการต่อสู้ของมู่ยู่วฉี ในขณะนี้เธอยิ้มอย่างมีความสุขบนใบหน้าของเธอ

แต่เธอยังไม่ทันกลับไปถึงหอ จู่ๆเธอก็เห็นอาจารย์ที่เฝ้ายาม เธอตกใจจนรีบหลบซ่อนตัวทันที

ถ้าให้พวกอาจารย์มาเห็น เธอจะต้องโดนยึดขนมแน่ๆ

ฉีฉียังไม่ทันได้กินอะไร ก็ถูกยึดไปแบบนี้ เธอจะต้องร้องไห้ออกมาแน่ๆ

ดังนั้น เธอจะต้องปกป้องขนมของตัวเอง ！

เธอเม้มริมฝีปาก ฉีฉีถอยหลังไปสองสามก้าว และตั้งใจที่จะอ้อมออกไปอีกทาง

ถนนตรงนั้นไม่มีไฟที่ถนน ดังนั้นในวันธรรมดาจึงไม่ค่อยมีคนเดิน ฉีฉีเดินไป ก้าวเท้าอย่างกล้าๆกลัวๆ

ภายใต้แสงจันทร์ เงาของต้นไม้ ลมพัดไสว และเงาที่เปลี่ยนตลอดเวลา มันทำให้คนคิดถึงสิ่งที่ไม่อยากจะคิดได้ง่ายมาก

ถือกล่องไว้แน่น ฉีฉีเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ และรีบเร่งความเร็วโดยไม่รู้ตัว

แต่ยิ่งเดินเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งเดินสะดุดมากเท่านั้น และหลายต่อหลายครั้ง ฉีฉีก็เกือบจะสะดุด

แต่ก็ยังดี เมื่อเดินผ่านทางแยกข้างหน้า ฉีฉีก็สามารถกลับหอพักได้แล้ว

ฉีฉีรีบเร่งฝีเท้า

แต่เมื่อยิ่งเร็วเท่าไหร่ สิ่งที่ต่อต้านก็ยิ่งมากขึ้น

“ใครอยู่ตรงนั้น ?”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังชัดเจนมาจากข้างหลัง ทั้งไพเราะและอ่อนโยน

แต่เมื่อได้ยินไปที่ข้างในหูของฉีฉี มันกลับเป็นเหมือนสายฟ้าผ่า

！