บทที่ 541 ความฉุนเฉียวของมู่ยู่วฉี

เมื่อเห็นฉีฉีปกป้องผู้ชายคนนั้น ซ้ำแล้วซ้ำอีกมู่ยู่วฉีโกรธมากและน้ำเสียงของเธอก็เย็นชาโดยไม่ได้ตั้งใจ พูดว่า “ฉันมีความคิดสับสนวุ่นวายหรือไม่ ในไม่ช้าเธอจะสามารถดูออก แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้สิ่งนี้เกิดขึ้น"

เมื่อรู้สึกถึงกลิ่นอายการฆาตกรรมที่ซ่อนอยู่ในเสียงของมู่ยู่วฉี ฉีฉีถามอย่างประหม่า“ คุณจะทำอะไร?”

“ฉันไม่คิดว่าผู้ชายคนนั้นจะถูกใจคุณ และฉันก็ไม่ชอบให้เขาตอแยเรียกคุณในชื่อต่างๆ เขาไม่มีโอกาสอยู่ที่นี่ ห่างไกลจากคุณ

ความไม่สมเหตุสมผลของมู่ยู่วฉี ทำให้ฉีฉีสั่นสะท้านไปทั่วและพูดอย่างโกรธว่า“ มู่ยู่วฉี ถ้าคุณ กล้าจัดการกับผู้อาวุโสด้วยการด่าทอแบบนี้ ฉันจะไม่มีวันยกโทษให้คุณตลอดชีวิต! "

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีฉีพูดกับมู่ยู่วฉี ด้วยท่าทีเช่นนี้ซึ่งทำให้เขาตกใจและจากนั้นสายตาของเขาก็เย็นชาและน่ากลัว

“คุณพูดกับผู้ชายด้วยน้ำเสียงแบบนี้เหรอ?”

ฉีฉีตกใจกับมู่ยู่วฉีเช่นนี้ แต่เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองทำผิด ดังนั้นเธอจึงไม่อยากทำตัวนิ่มนวลต่อหน้ามู่ยู่วฉี เธอขยับคางของเธอขึ้นและพูดว่า “มันไม่มีอะไรเกี่ยวกับอีกฝ่าย เป็นฉันไม่ชอบให้คุณดื้อรั้นและกลั่นแกล้ง อย่าคิดว่าตัวเองร่ำรวยและมีอำนาจดังนั้นคุณจะทำตัวบ้าบิ่น! "

เมื่อเสียงนั้นลดลงมู่ยู่วฉีก็ยกกำปั้นขึ้นและกระแทกมันเข้าไป

ฉีฉีตกใจมาก คิดว่ามู่ยู่วฉีกำลังจะสอนตัวเองเธอหลับตาแน่นด้วยความตกใจ

แต่หมัดนั้นไม่ได้โดนร่างกายของฉีฉี

ลืมตาขึ้นอย่างเงียบๆ ดวงตาสีเพลิงของฉีฉีและมู่ยู่วฉีหันหน้าเข้าหากัน

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ฉีฉีสามารถมองเห็นตัวตนที่น่ากลัวของเธอ ผ่านดวงตาของมู่ยู่วฉี

ในดวงตาของมู่ยู่วฉีความโกรธผสมกับความเสียใจ ซึ่งทำให้ฉีฉีหายใจไม่ออก

มู่ยู่วฉีจับมือทั้งสองข้างของร่างกายฉีฉีขึงเธอไว้ ดวงตาของเธอมีบาดแผลดั่งสิงโตโกรธและคำราม “ฉันแค่ชอบยุ่งวุ่นวายกลั่นแกล้งประมาท และแก้ปัญหาได้ด้วยเงิน ฉันชนะแล้วไม่เปลืองสมองส่วนอื่นอีกต่อไป!”

คำพูดของมู่ยู่วฉี ทำให้ฉีฉีรู้สึกเจ็บปวดและถามว่า "แล้วคุณใช้วิธีนี้กับฉันหรือไม่?"

“ฉันให้ใจคุณรู้ดี แต่คุณไม่เคยต้องการมัน จนทำให้ฉันเป็นคนดื้อรั้นกลั่นแกล้งและบ้าบิ่น”

ฉีฉีน่าจะโกรธ แต่เมื่อมู่ยู่วฉีบอกถึงความในใจ ทำอะไรไม่ถูกและความไม่พอใจด้วยน้ำเสียงที่โกรธทันใดนั้นเธอก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยสำหรับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

จริงๆแล้ว เขารู้ ...

เมื่อเห็นฉีฉีไม่พูด มู่ยู่วฉีก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ๆ ทำหน้าบึ้งและถาม “ทำไมคุณไม่พูด เมื่อกี้คุณมีคำพูดมากมาย คุณไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับฉัน ฉันอยู่ในใจของคุณฉันเป็นคนไม่ดี! "

"ไม่ค่ะ"

“ไม่อะไร ไม่คิดว่าฉันไม่ดีหรือว่าฉันชอบคุณไม่พอ?"

เมื่อมู่ยู่วฉีพูด ลมหายใจของเขาก็พ่นลงบนใบหน้าทำให้เธออึดอัดมาก

ช่วยไม่ได้ที่จะเอนหลังฉีฉี สอดส่ายสายตาและพูดว่า "คุณ ... จะพูดก็พูด อย่าอยู่ใกล้ฉันมันร้อนมาก"

"ตอบคำถามของฉันก่อน"

“โอ้ ตอบคืออะไร!" ฉีฉีผลักมู่ยู่วฉีออกไปพร้อมกับขมวดคิ้วและพูดว่า “มู่ยู่วฉี แกล้งฉัน มันสนุกดีใช่ไม่ใช่!”

เมื่อเห็นว่าฉีฉียังคงหน้าแดง เพราะคำพูดของเธอเอง ก็เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สนใจตัวเอง

การรับรู้นี้ ทำให้อารมณ์ไม่ดีของมู่ยู่วฉีดีขึ้นเล็กน้อย

มู่ยู่วฉีมองฉีฉีด้วยความทำอะไรไม่ถูกและเคร่งขรึมมากขึ้น

เขาพูดว่า “ฉันจริงจังและฉันจริงจังกับคุณ ดังนั้นฉันจึงทนไม่ได้ที่ผู้ชายคนอื่นๆ มาวนเวียนรอบตัวคุณ

ฉีฉีอ่อนลงเล็กน้อยและกล่าวว่า “แต่ฉันไม่ชอบเขา ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใดกับฉัน ก็ไม่สามารถล่อลวงฉันได้"

"จริงๆเหรอ?"

“โกหกคุณทำไม.”

“แต่ผู้หญิงอย่างคุณเธอจะไม่ชอบผู้ชายที่ดูสะอาดสะอ้าน เรียนเก่งและปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างสุภาพและมีมารยาทมากๆ เหรอ?”

หลังจากฟังคำพูดของมู่ยู่วฉี ฉีฉีก็เงียบไปครู่หนึ่ง

ในขณะที่รอคำตอบของฉีฉี มู่ยู่วฉีอดกลั้นหายใจไม่ได้

กลายเป็นว่า เมื่อมู่ยู่วฉีไม่มั่นใจ เธอก็คิดถูกแล้วถ้าฉีฉีกล้ายอมรับว่าเธอตกหลุมพลางจะทำให้เขาสำลักตายอย่างแน่นอน!

ฉีฉีอ้าปากค้างและพูดว่า “ในสายตาของฉัน เขาเป็นเพียงรุ่นพี่ผู้ชายที่ดีมาก สมควรได้รับความเคารพ การศึกษา และไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น"

มู่ยู่วฉีอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นกับคำตอบ และถามว่า "มันไม่น่าตื่นเต้นใช่ไหม"

"ไม่เลย."

"ทำไม?"

ฉันปฏิเสธคำพูดของมู่ยู่วฉีไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงถามต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งมันน่ารำคาญจริงๆ

ฉีฉีขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่อดทน “โอ้ ทำไมคุณมีคำถามมากมาย ทีละคำถามยังคงไม่มีที่สิ้นสุด"

“แน่นอน ฉันต้องถามให้ชัดเจนเพื่อตัดสินว่าคุณพูดความจริงหรือไม่”

“ประสาทเหรอ ทำไมต้องเสียเวลาพูดโกหก”

“จริงหรือไม่ ฉันต้องตัดสินด้วยตัวเองตอบฉันเร็วๆ ทำไมคุณถึงไม่ตกหลุมพลางนั้น"

“ ไม่อยากพูด!”

“ไม่พูด มันแสดงว่าคุณมีความรู้สึกผิดและทำให้ฉันไม่พอใจ"

“ ไม่มี!”

“ งั้นก็บอกความจริงกับฉันสิ”

“ความจริงอะไรกัน ไม่ใช่เพราะฉันชอบเธอ !!”

ฉีฉีรู้สึกรำคาญกับคำถามนี้มาก และเขาก็โพล่งประโยคที่กดทับส่วนลึกที่สุดในใจของฉันอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ถึงตอนนี้ทั้งสองคนก็อึ้ง

หนึ่งรอยยิ้มเริ่มขยายขึ้นเรื่อยๆ และอีกคนหนึ่งเกือบจะร้องไห้โง่ๆกับตัวเอง

ในขณะนี้อารมณ์ไม่ดีของมู่ยู่วฉีถูกกำจัดออกไป เขายึดติดกับฉีฉีอีกครั้งและถามด้วยรอยยิ้ม “ฉีฉี คุณเพิ่งจะพูดอะไร?"

ฉีฉีรู้สึกอารมณ์เสียมากและอยากจะกลืนลิ้นของตัวเอง

เธอจะโง่กว่านี้ได้อีกไหม? รับสารภาพออกมาเองตัวเอง คือเธอนี่แหละ!

ตอนนี้ดีแล้ว ฉันถูกมู่ยู่วฉีจับได้ด้วยตัวเองแล้ว ดังนั้นฉันจึงชูคอได้สูงกว่านี้ และตอนนี้เธอได้เปิดเผยจุดอ่อนของเธอแล้ว ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งจริงๆ

ฉีฉีรู้สึกรำคาญจนจะอาเจียนเป็นเลือด แต่บนความเป็นจริงเธอยังคงแข็งและพูดว่า "มันไม่มีอะไรคุณเข้าใจผิดแล้ว"

“ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม คุณพูดว่าคนที่คุณชอบคือฉัน นี่หมายความว่าคุณยอมรับการจีบของฉันหรือเปล่า?”

“ฉันไม่เห็นด้วย ฉันแค่เรียนอะไรโง่ๆ และฉันก็พูดเรื่องไร้สาระ อย่าจริงจัง ฉันจะกลับแล้ว คุณไม่มาหาฉันในช่วงก่อนสอบ มันเสียเวลามัน และยังรบกวนฉัน!

หลังจากพูดจบ ฉีฉีก็หันกลับและวิ่งไปที่หอพัก

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของฉีฉี มู่ยู่วฉีก็ขดปากของเธอ คิดว่าในที่สุดผู้หญิงคนนี้เปิดใจและเธอก็สามารถมองเห็นแสงสว่างได้!

มู่ยู่วฉีสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา และตะโกนว่า”ฉีฉี หลังจากการสอบคุณต้องให้คำตอบกับฉัน!"

ใครอยากให้คำตอบคุณ!

ฉีฉียิ้มเยาะในใจ จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในอาคารหอพัก

……