บทที่ 542 มู่ยู่วฉีเหมือนจะได้พบกับคู่แข่งในความรักแล้ว

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ดื่มกาแฟและกินขนมจนหมดแล้ว ก็ยังไม่ได้ข่าวของฉีฉี

เย่ชูวเสวียนั่งไม่ติด เธอพูดว่า "เวลาแล้ว ฉีฉีควรจะเปิดเครื่องโทรศัพท์ได้แล้ว"

"ฉันจะโทรหาเธออีกครั้ง"เซี่ยอันน่าพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาและโทรหาฉีฉีอีกครั้ง

เสียงโทรศัพท์ครั้งนี้เซี่ยอันน่าเลิกคิ้วและพูดกับเย่ชูวเสวีย "โทรติดแล้ว"

คำพูดเหล่านี้ทำให้ เย่ชูวเสวียผ่อนคลายเบา ๆ

หากครั้งนี้ไม่มีใครสามารถติดต่อได้ เธอจะโทรหาตำรวจ

หลังจากสอบเสร็จฉันก็ปิดเครื่องและเล่นหายไป ฉีฉีมักทำเรื่องที่จะเตือนผู้คนให้รู้ในแง่มุมที่ไม่ดีบางอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้นฉีฉีเคยถูกโจมตีมาก่อน และไม่มีใครรู้ว่าเธอจะทนได้แค่ไหนและหากเกิดปัญหาอีกครั้ง จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เมื่อเย่ชูวเสวียกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ฉีฉีที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ก็พูดอย่างกระตือรือร้น

“ฮัลโหล อันน่า"

“ยินดีด้วย ในที่สุดก็สอบเสร็จแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?”

“เฮ้ย ก็ดีนะ”

“ฟังน้ำเสียงที่ผ่อนคลายคุณ ต้องอยู่ในสภาพที่ดี ใช่แล้ว ชูวเสวียกำลังจะจัดงานเลี้ยงเชิญ พวกเราทานอาหารมื้อใหญ่ มาเถอะ"

หลังจากได้ยินเรื่องนี้เสียงของฉีฉีก็เริ่มยากขึ้นเล็กน้อย เธอพูดว่า “อ่า ตอนนี้ไปไม่ได้ เปลี่ยนวันเถอะ"

“คุณไม่รู้สิว่าชูวเสวียจะเลี้ยงอะไรคุณ นั่นคือหม้อไฟชาบูที่คุณโปรดปราน!"

เซี่ยอันน่าวางแผนที่จะหลอกล่อเธอด้วยอาหารชั้นเลิศ แต่ฉีฉียิ้มอย่างเต็มใจและพูดว่า "ฮ่าๆ บังเอิญ ฉันกินหม้อไฟอยู่ตอนนี้"

ขณะที่เธอกำลังพูดฉีฉี ยังคงถูกล้อมรอบด้วยเสียงของคนอื่น

“เพื่อนร่วมชั้น นี่คือลิ้นวัวและผ้าม่านที่คุณสั่ง"

“อ่า วางไว้ๆ ขอบคุณ"

เสียงคุ้นเคยทำให้เซี่ยอันน่า ตกตะลึงจากนั้นก็รีบพูดว่า “เสียงเมื่อกี้นั้น ทำไมฟังดูคุ้นเคยจัง”

“ฉันกำลังกินชาบูหม้อไฟอยู่ใกล้โรงเรียนของเรา คนที่เพิ่งเดินผ่านไปคือ เจ้าของร้านผู้หญิงที่นี่"

“อ่า ทำไมไม่โทรหาฉัน ตอนที่ไปหม้อไฟ!"

หม้อไฟนั้นเป็นที่โปรดปรานของฉีฉีและเซี่ยอันน่า และพวกเขาล้วนเป็นลูกค้าประจำ

ไม่บอกก็จบ ให้ฉีฉีพูดแบบนี้น้ำลายของเซี่ยอันน่าแทบจะไหลออกมาแล้ว

ฉีฉีอยู่ที่นั่น ลวกเนื้อแกะและพูดว่า “ตอนนี้คุณเป็นดาราดังแล้ว ถ้าคุณมา ฉันกลัวว่าฉันจะไม่ได้กินแล้ว"

“ ฉีฉี คุณดูถูกฉันหรือเปล่า?”

“ไม่ไม่ ฉันกำลังชมคุณ"

แม้ว่าจะปากเสียเล็กน้อย แต่การฟังน้ำเสียงของฉีฉีที่ผ่อนคลาย เซี่ยอันน่าก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเธอรู้ว่าไม่มีอะไรร้ายแรง

“หึ ไม่สนใจว่าจะพูดอะไร คุณติดหนี้ฉันค่าอาหารแล้ว"

ฉีฉีตลกและทำอะไรไม่ถูก และพูดว่า “ฉันกำลังยั่วโมโหใครบางคน จนทำไมฉันถึงเป็นหนี้ค่าอาหารคนอื่นอยู่เสมอ"

“หมายความว่ายังไง คุณไม่ได้กินข้าวคนเดียว?”

“ไม่แน่นอน มันน่าเบื่อที่จะกินหม้อไฟคนเดียว"

“แล้วตอนนี้คุณกินข้าวกับใคร?”

เมื่อมองไปที่เสียงผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามฉีฉีก็ยิ้มและพูดว่า “เป็นรุ่นพี่ในชั้นเรียนฉันต้องขอบคุณที่ความช่วยเหลือทำให้ฉันทำได้ดีในการสอบครั้งนี้"

เซี่ยอันน่าไม่เคยได้ยินฉีฉีพูดถึง อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสงสัย “รุ่นพี่ ฉันรู้หรือไม่?”

“ไม่น่าจะรู้จัก เขาอายุมากกว่าเราสองสามปี ตอนที่เราลงทะเบียนเรียน เขาสอบเข้านักศึกษาปริญญาโทแล้ว"

“ปริญญาโทเหรอ? เป็นนักเรียนที่มีความสำเร็จสูง"

“ใช่ ใช่ รุ่นพี่เก่งมาก เขาเป็นเพียงนักวรรณกรรมและศิลปะการต่อสู้และเป็นแบบอย่างให้ฉันในการเรียน!"

น้ำเสียงที่เกินจริงของฉีฉีทำให้รุ่นพี่ ทำตัวไม่ถูก และพูดว่า "ฉีฉี ... "

รุ่นพี่ต้องการหยุดฉีฉี ให้เธอหยุดพูดเกินจริง ที่ทำให้เขาอึดอัดใจ

แต่โดยไม่ได้ตั้งใจเสียงของรุ่นพี่ ก็เผยให้เซี่ยอันน่าได้ยินมันอย่างชัดเจนผ่านทางโทรศัพท์

ฉีฉีสังเกตเห็นมันและพูดกับเซี่ยอันน่า “โอเค ไม่ต้องพูดแล้ว เปลี่ยนวันขอนัดอีกครั้ง ฉันวางสายก่อนนะ"

“โอ้ เธอกินช้าๆ"

หลังจากพูดจบ ก็วางสายโทรศัพท์

เมื่อเทียบกับความผ่อนคลาย ในขณะนี้เซี่ยอันน่ามีความประหลาดใจ จนเกิดความเคร่งขรึมบนใบหน้าของเธอ

เมื่อเห็นเช่นนี้เย่ชูวเสวียและต้วนอีเหยา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

“อันน่า คุณเป็นอะไร?”

เซี่ยอันน่าขมวดคิ้วและพึมพำ "ฉันมีลางสังหรณ์"

"อะไร?"

“มู่ยู่วฉีดูเหมือนจะได้พบกับคู่แข่งแล้ว”

"อะไร!?"

ประโยคนี้ทำให้เย่ชูวเสวียและต้วนอีเหยา ประหลาดใจมากพวกเขาไม่เข้าใจในสายโทรศัพท์ พวกเขาจะเป็นคู่แข่งกับมู่ยู่วฉีได้อย่างไร?

เซี่ยอันน่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่คนทั้งสองที่จากฝั่งตรงข้ามและพูดว่า “พวกคุณต้องการไปดูไหม ว่าคู่ต่อสู้ของมู่ยู่วฉีเป็นอย่างไร?"

"ได้ไหม?"

“ฉันรู้ว่า สถานที่ที่พวกเขาทานข้าวที่ไหน ฉันคุ่นเคย ถ้าไปตอนนี้ ควรจะได้พบพวกเขา"

เย่ชูวเสวียรู้สึกน่าตื่นเต้นมากและพยักหน้าซ้ำๆ

แต่ต้วนอีเหยาหยุดพวกเขา

เซี่ยอันน่าดูเหมือนจะรู้ว่า ต้วนอีเหยาจะพูดอะไร เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า "พี่อีเหยา ฉันรู้ว่าคุณจะคิดว่าเราน่าเบื่อมาก แต่ฉันกังวลเกี่ยวกับฉีฉี และกังวลว่าเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อหนีมู่ยู่วฉีจนเลือกไม่ถูกทาง”

ต้วนอีเหยาส่ายหัว พูดด้วยน้ำเสียงสงบว่า “ฉันไม่ได้ต้องการหยุดเธอ เพียงแค่จะเตือนว่า คุณต้องแสร้งทำเป็นเพื่อไม่ให้คนอื่นจำเธอได้"

เอ่อ……

คำพูดเหล่านี้ทำให้ เซี่ยอันน่าและเย่ชูวเสวีย ยิ้มให้กัน

จากนั้นเซี่ยอันน่า ก็พยักหน้าและพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันเก่งเรื่องนี้มาก"

ในเวลาเดียวกันในร้านอาหารหม้อชาบูไฟเล็ก ฉีฉีก็วางโทรศัพท์มือถือลงและยังคงต่อสู้กับการม้วนเนื้อแกะต่อไป

ฮาย ไม่ได้กินนานเกินไป ฉีฉีอยากจะฆ่าให้กับรสชาติที่นี่ ทุกคำที่ฉันกินฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณของฉันกำลังโบยบิน

รุ่นพี่ยิ้มมองไปที่ฉีฉี และพูดว่า "เมื่อกี้นี้คุณโทรหาใคร"

“คุณอาจไม่เชื่อ เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉันและเป็นดาราดัง เซี่ยอันน่า!"

"โอ้."

“อ๋อ? มีอะไรจะพูดอีกแล้วไหม?”

“มีอะไรอีกไหมที่ฉันต้องพูด? ขอโทษ ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยกับเซี่ยอันน่า"

ฉีฉีเอียงศีรษะด้วยท่าทีที่อธิบายไม่ถูกและพูดว่า “คุณไม่ควรเป็นปฏิกิริยานี้ คนอื่นได้ยินว่าฉันกับดาราดังเป็นเพื่อนกัน พวกเขาต่างก็หัวเราะเยาะฉันที่พูดโม้"

มองไปที่เซี่ยอันน่าด้วยสายตาที่อ่อนโยน รุ่นพี่พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “นั่นคือคนอื่น ฉันรู้จักคุณดี รู้ว่าคุณไม่สามารถพูดโม้ได้ ฉันเชื่อคุณ

ฉันเชื่อคุณ……

คำสามคำที่เรียบง่ายๆ ทำให้ฉีฉีตกตะลึงและไม่ฟื้นขึ้นมาเป็นเวลานาน

ปฏิกิริยาของฉีฉี ทำให้รุ่นพี่ยิ้มและถามว่า "ฉีฉี คุณเป็นอะไรไปฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า?"