บทที่ 544 ฉันคิดถึงเธอมาก

เขาหยิบถ้วยขึ้นมาอีกครั้งและจิบน้ำ เพื่อให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา เซี่ยอันน่าถามด้วยน้ำเสียงขี้เล่น "ยังไงก็ตามมู่ยู่วฉี ร้องเพลงได้ดีไหม?"

ฉีฉียิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า "ฉันประหม่าและไม่ได้ฟังเพลงของเขาอย่างละเอียด"

“เฮ้ มู่ยู่วฉีเศร้าจริงๆ หลังจากเรียนกีตาร์ในที่สุดเขาก็ถูกปฏิเสธ"

“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ คุณชอบกินอะไร พ่อกับแม่ของฉันทำอาหารอร่อยๆ ฉันจะให้พวกเขาทำอาหารให้คุณ"

เซี่ยอันน่ารู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยและพูดว่า “ฉันยังต้องรักษารูปร่าง และฉันจะกินอะไรได้ ตอนนี้ฉันจะให้โอกาสอันมีค่าแก่คุณ ในการสั่งอาหารสิ่งที่คุณอยากกิน สามารถพูดได้ในนามของฉัน"

หากเป็นวันธรรมดา ฉีฉีจะเปล่งประกายอย่างแน่นอน หวังว่าจะสั่งงานเลี้ยงฉลองได้

แต่ในขณะนี้ เธอส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น “ฉันไม่รู้จะกินอะไร ฉันไม่รู้"

ฉีฉีคือใคร แม้ว่าเธอจะไม่มีความสุข แต่ก็จะไม่ส่งผลต่อความอยากอาหารของเธอ

แต่ตอนนี้ เซี่ยอันน่าสูญเสียความอยากอาหารของฉีฉีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ จะเห็นได้ว่าฉีฉียังคงให้ความสำคัญกับมู่ยู่วฉี และไม่ยอมทำตามความประสงค์ของตัวเอง ไม่เพียงแต่มู่ยู่วฉีจะเสียใจ แต่ฉีฉีก็จะไม่รู้สึกดีเช่นกัน

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของฉีฉี เซี่ยอันน่าถอนหายใจอย่างเงียบๆ

ทั้งสองคุยกันสักพักก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก

“ดูเหมือนว่าคุณป้าและคุณลุงจะกลับมาแล้ว ไปช่วยกันเถอะ"

“ค่ะ”

ทั้งสองเดินออกจากห้อง และรีบช่วยหยิบของจากมือพ่อแม่

แม่ของฉีฉีพูดอย่างรีบร้อน”โอ้ คุณไม่จำเป็นต้องช่วย กลับไปที่ห้องและพูดคุยกัน

เซี่ยอันน่ายิ้มและพูดว่า”ฉีฉีกับฉัน เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้ว มาช่วยลุงและป้าเตรียมอาหารกันเถอะ"

“คุณเป็นดาราดัง ทำแบบนี้ได้ที่ไหน อย่าเข้าไปยุ่งเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซี่ยอันน่าก็รีบพูดว่า”คุณป้าก่อนที่ฉันจะมีชื่อเสียง ฉันทำงานหาเงินและดูแลตัวเอง ฉันทำได้ทั้งหมดนี้และที่นี่ฉันไม่ใช่ดาราดัง เพื่อนร่วมชั้นของฉีฉีลุงและป้าคุณไม่ต้องระมัดระวังตัวเกินไป”

แม้ว่ามันจะถูกลบล้าง แต่คุณแม่ฉีฉีก็ยิ้มและพูดว่า “ฮาย ยิ่งฉันมองเธอมากเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งชอบคุณมากขึ้น มีชื่อเสียง ฉันใจดีมากคุณจะประสบความสำเร็จมากขึ้นในอนาคต"

“ขอบคุณค่ะคุณป้า งั้นเรื่องเลือกผักฝากไว้กับฉันและฉีฉี"

"ได้"

หลังจากรับตะกร้าผักแล้ว เซี่ยอันน่าก็ซ่อนตัวอยู่ที่ระเบียงกับฉีฉีสองคนคนหนึ่ง มีม้านั่งขนาดเล็กนั่งหันหน้าเข้าหากัน

เซี่ยอันน่าหยิบผักและพูดอะไรบางอย่างเป็นครั้งคราว แต่ฉีฉีไม่ตอบสนอง

อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองฉีฉี พบว่าเธอกำลังเอียงศีรษะมองเธออย่างครุ่นคิด

เซี่ยอันน่ายิ้มและถาม"ทำไมคุณมองฉันแบบนี้?"

ฉีฉีหรี่ตาของเธอและพูดว่า “ทำไมฉันไม่พบมา ก่อนปากของคุณหวานมาก"

“ฮาย คุณแค่กลัวว่าพ่อแม่เป็นห่วงคุณ ฉันกำลังช่วยคุณทำให้พ่อแม่มีความสุขทำไมคุณถึงพูดแบบนี้ล่ะ?"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉีฉีก็รู้สึกผิดทันที

ปรากฎว่าเซี่ยอันน่ากำลังคิดเกี่ยวกับตัวเอง

ฉีฉีก้มศีรษะลงและพูดเบาๆว่า "ขอโทษ"

เซี่ยอันน่ายิ้มและตบไหล่ของฉีฉีและพูดอย่างเฉยเมย “โอเค ฉันแกล้งเธอ จริงจังเหรอ ระหว่างเรายังคิดอะไรมากอีก"

“ยังไงก็ขอบคุณอันน่า คุณสนับสนุนฉันเสมอโดยไม่มีเงื่อนไขเมื่อฉันต้องการเธอ”

ทันใดนั้นฉีฉีก็รู้สึกตื่นเต้นทำให้ เซี่ยอันน่ายังคงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เซี่ยอันน่ายิ้มและพูดว่า "นี่เป็นน้องสาวที่ดี ไม่ได้เป็นเพียงแค่พูดล้อเล่น นอกจากนี้คุณจะเป็นตัวแทนของฉันในอนาคต เพื่อให้คุณเป็นคนเก่ง ฉันต้องดูแลคุณให้ดี"

หลังจากใช้ประโยคเพียงไม่กี่ประโยค เซี่ยอันน่าก็ทำลายบรรยากาศ ฉีฉีพูดอย่างช่วยไม่ได้”จริงๆฉันแค่ขยับตัวนิดหน่อย ฉันกำลังจะร้องไห้และอารมณ์ของฉันก็ถูกทำลายโดยคุณ"

“อย่า อย่าร้องไห้นะ ไม่งั้นพ่อกับแม่จะเป็นห่วง"

“ ฉันรู้ว่าฉันจะตั้งใจ ไม่ปล่อยให้พวกเขาเป็นห่วงฉัน ฉันก็อยากจะโตขึ้นเหมือนคุณกลายเป็นความภาคภูมิใจของแม่และพ่อ”

เมื่อฉีฉีพูดแบบนี้ใบหน้าของเธอก็มั่นคง ราวกับว่าเธอได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง

เมื่อเห็นท่าทีของเธอ เซี่ยอันน่าจึง"กระหน่ำ"ที่ก้นบึ้งของหัวใจของเธอ

“เลือกผักเสร็จหรือยัง ได้เวลาเตรียมผัดแล้ว"

ด้านหลังของเธอมีเสียงแม่ของฉีฉี เซี่ยอันน่าก็เอียงหัวของเธอและพูดว่า “อา ได้แล้วได้แล้ว ฉันจะส่งมาที่นี่"

เซี่ยอันน่าลืมความไม่สบายใจในใจไปชั่วคราวและช่วยพ่อแม่ ฉีฉีเตรียมส่วนผสมด้วยกัน

ห้องครัวขนาดเล็กแทบจะไม่เพียงพอสำหรับสี่คน แต่ทุกคนต่างพูดคุยและหัวเราะด้วยกันและพวกเขาก็มีความสุขมากเช่นกัน

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารห้าจานและซุปหนึ่งถ้วยก็พร้อมวางบนโต๊ะ

ฉันต้องชมว่าฝีมือของพ่อแม่ของฉีฉีนั้นดีมาก สีกลิ่นและรสชาติดีจนคนมองต้องยกนิ้วโป้งของพวกเขา

ยิ่งไปกว่านั้น คุณแม่ฉีฉียังเจียมเนื้อเจียมตัวมาก เธอยังพูดถึงอาหารที่ทำเองที่บ้าน แต่ดูที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะนั่นคืออาหารที่ปรุงเองที่บ้านที่ไหน?

“คุณเซี่ย ไม่ต้องเกรงใจ ทานเยอะๆ เราไม่รู้ว่าคุณชอบรสอะไร แต่เนื่องจากคุณเป็นเพื่อนกับฉีฉี รสชาติคุณน่าจะคล้ายกับเธอ ดังนั้นเราจึงเตรียมสิ่งที่ ฉีฉีชอบ"

“คุณป้าคุณเดาออกจริงๆ ฉันกับฉีฉีฉันชอบอะไรที่คล้ายกันมากฉัน เคยไปร้านอาหารเล็กๆใกล้โรงเรียนเพื่อทานอาหารด้วยกัน เป็นซี่โครง, ซาลาเปาเนื้อ, ขนมจีบ สู้กับอะไรพวกนี้ ”

“ถ้าอย่างนั้นฉันเดาว่าคุณไม่ชนะฉีฉีของเราแน่นอน”

เซี่ยอันน่ากระพริบตาด้วยรอยยิ้มและถามว่า "คุณรู้ได้อย่างไร?"

“เพราะคุณไม่อ้วนเหมือนของฉีฉี”

ทันทีที่พูดสิ่งนี้ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างรู้ใจ

ฉีฉียังหัวเราะและพูดอย่างประหลาดใจ “แม่ สรุปฉันเป็นลูกของคุณไหม?"

“เป็นสิ เพราะฉันเกิดเอง ชอบเลี้ยงดูเธอให้ขาวและอ้วน”

บรรยากาศการรับประทานอาหารเป็นไปอย่างคึกคักและเซี่ยอันน่าอารมณ์ดีและก่อนที่เธอจะรู้ตัวเธอกินเยอะมาก

เฮ้เนื่องจากวันนี้แคลอรี่เกินมาตรฐาน แผนเหล่านั้นจึงตกนรก!

เซี่ยอันน่าไม่มีอาการหงุดหงิดอีกต่อไปและเริ่มปล่อยตัวเอง ถือแก้วไวน์ชนกับพ่อฉีฉี

ได้ชนแก้วกับคนดังที่มีชื่อเสียง เป็นสิ่งที่ได้หน้าสำหรับพ่อฉีฉี พ่แไม่กล้าที่จะละเลย จึงหยิบไวน์ชั้นดีของเขาออกมาและชิมกัน

หลังจากดื่มไปสามรอบ แม่ฉีฉีก็เปิดปากของเธอพร้อมกับคำเชิญที่ไม่ลดละ

“คุณเซี่ย ฉันขอถ่ายรูปกับคุณหน่อยได้ไหม?”

“ได้สิ”

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าตกลง แม่ของฉีฉีก็ใช้ให้พ่อของฉีฉีช่วยถ่ายรูปให้ทันที จากนั้นเธอก็นั่งข้างๆเซี่ยอันน่าและยิ้มอย่างมีความสุข

หลังจากถ่ายรูปสวยแล้วแม่ของฉีฉี ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและชื่นชมรูปถ่ายและพูดด้วยอารมณ์ว่า“ด้วยรูปถ่ายเหล่านี้ ฉันสามารถพิชิตลิงตัวน้อยในชั้นเรียนได้ เมื่อพวกเขาเห็นรูปถ่ายเหล่านี้รั บรองว่าพวกเขาจะเชื่อฟัง”

ปรากฎว่า คุณป้าถ่ายรูปกับเธอด้วยเหตุนี้

เซี่ยอันน่าอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า “ฉันไม่สามารถบอกได้ ใบหน้าของฉันยังคงขัดขืนอยู่มาก"

เนื่องจากมีรูปถ่ายที่มีค่าอยู่ในโทรศัพท์แม่ฉีฉี จึงระมัดระวังในการถือโทรศัพท์มากขึ้น

หลังจากได้ยินคำพูดของเซี่ยอันน่า เธอก็โบกมือแล้วพูดอย่างช่วยไม่ได้"คุณไม่รู้หรอกว่าการจัดการเด็กๆ สมัยนี้ยากแค่ไหน เบาหน่อย ความพยายามก็ไม่เพียงพอ หนักเกินไปและฉันกลัวว่าพวกเขาจะทนไม่ไหว เฮ้ย มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ”

พ่อฉีฉียังสะท้อนอยู่ข้างๆเขาว่า “ไม่ใช่เหรอเด็กสมัยนี้แตกต่างจากของคุณ ถ้าเด็กทุกคนประพฤติตัวดีเหมือนฉีฉีของเรา ผมของฉันก็จะไม่เปลี่ยนเป็นสีขาวเร็วขนาดนี้"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉีฉีก็ก้มหน้าลง โดยไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เซี่ยอันน่ามองไปที่ฉีฉี จากนั้นก็หัวเราะและพูดว่า"ฉีฉี ยอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าจะก่อนหน้านี้หรือตอนนี้ เมื่อผลสอบออกมาเราทุกคนต้องให้การเฉลิมฉลองที่ดีกับเธอ อย่างไรก็ตาม ฉีฉี เธอลืมไปว่ายังเป็นหนี้ค่าอาหารพวกเราอยู่”

ด้วยเหตุนี้เซี่ยอันน่า จึงมองไปที่ฉีฉีและดูเหมือนว่าจะรอการตอบสนองของเธอ

ฉีฉีก็ดื่มแอลกอฮอล์เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้ดื่มมากนัก หลังจากดื่มเพียงเล็กน้อยเธอก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

หลังจากกระพริบตาฉีฉีก็ตอบสนองอย่างช้าๆและพูดว่า “อ่า ฉันลืมไปแล้วจริงๆ"

ผู้หญิงคนนี้ ...

เซี่ยอันน่ารู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยและพูดว่า “ไม่ต้องกังวลจะชดเชยให้ หลังจากกลับไปที่เมืองหลวงแล้ว"

“แต่ ฉันไม่น่าจะกลับไปสักพัก”

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เซี่ยอันน่าถึงกับผงะและถามว่า"คุณจะทำอะไร?"

ฉีฉีจับคางด้วยแขนเอียงศีรษะและพูดช้าๆ “รุ่นพี่ติดต่อให้ฉันฝึกงาน หลังตรุษจีนฉันจะไปฝึกงาน"

ข่าวนี้มาอย่างกะทันหัน เซี่ยอันน่านั่งตัวตรงมองไปที่ฉีฉี และพูดว่า “ตัดสินใจอย่างกะทันหันได้อย่างไร ฉันไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด"

“ฉันเพิ่งตัดสินใจแค่สองวันนี้เท่านั้น เนื่องจากฉันมีโอกาสที่ดี ฉันจะลองทำดู ฉันจะได้รับประสบการณ์และได้รับเงินเข้ากระเป๋าฉัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"

“เธอจะไม่กลับไปเรียนเหรอ?”

ฉีฉียักไหล่และพูดว่า “ยังไงก็จะไม่มีเรียนสำหรับภาคเรียนหน้า ฉันแค่ทำงานฉันจะกลับช้าไปแค่1เดือนด้วยวิธีนี้บวกกับวันหยุดฉันจะมีเวลาสองเดือน ช่วงฝึกงานฉันจะได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง "

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซี่ยอันน่าก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า “คุณต้องการโอกาสในการฝึกงาน เราสามารถหาโอกาสที่เหมาะกับคุณได้มากกว่านี้ ดีกว่าที่รุ่นพี่ของคุณมอบให้คุณ ทำไมคุณไม่ไปหาพวกเรา?"

ฉีฉีเงียบอยู่ครู่หนึ่งเงยหน้าขึ้นมอง เซี่ยอันน่าด้วยความพากเพียรและแน่วแน่ในดวงตาของเขาและพูดว่า"อันน่า ฉันคิดว่าเธอรู้ว่าทำไมฉันไม่พบเธอ ตอนนี้ฉันต้องการไปที่สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและเติบโตด้วยตัวเองแทนที่จะพึ่งพาเธอ "

บางทีฉันคิดว่าน้ำเสียงของฉันจริงจังเกินไป ฉีฉีเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็วอีกครั้งยิ้มและยกมือขึ้นวางบนไหล่ของเซี่ยอันน่า และพูดด้วยรอยยิ้ม “อย่าลืม ฉันจะเป็นตัวแทนของเธอในอนาคต ใช่ตัวแทนต้องยืนอยู่ด้วยตัวเอง เติบโตขึ้นภายใต้ปีกของคนอื่นนั่นไม่ดีดังนั้นปล่อยฉันไป ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง”

ฉีฉีไม่ต้องพูด เซี่ยอันน่าก็รู้ว่าเธออาจจะตัดสินใจครั้งนี้ เพียงเพื่อขีดเส้นแบ่งที่ชัดเจนระหว่างมู่ยู่วฉี

ฮาย อย่ามองฉีฉีที่บางครั้งไม่เด็ดขาด แต่เขาตัดสินใจจริงๆมันรวดเร็วและโหดเหี้ยมมาก จนเขาไม่สามารถดึงรั้งกลับมาได้

ดูเหมือนว่า ครั้งนี้เธอและมู่ยู่วฉีท่าจะไม่ดี

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เซี่ยอันน่าก็ถอนหายใจ

เซี่ยอันน่าเดามานานแล้ว ว่าฉีฉีและมู่ยู่วฉีไม่สามารถใจดีได้ แต่เมื่อฉีฉีเลือกได้ เธอก็เริ่มรู้สึกเสียใจกับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอ

ฉีฉีชอบมู่ยู่วฉี บางทีอาจจะมากกว่าที่เธอคิด

แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นกลายเป็นคมมีดที่แหลมคม ที่ตัดด้ายแห่งความรักออกไป ฉีฉีเองก็เต็มไปด้วยรูพรุน

เซี่ยอันน่าเคยประสบกับความเจ็บปวดและรู้ว่าการไม่รักมันเป็นเรื่องยากแค่ไหน ให้เธอรู้จักกับมู่ยู่วฉี มันเป็นความโชคร้ายไม่ใช่พร!

เซี่ยอันน่าถอนหายใจอีกครั้งด้วยความขมขื่นเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทุกข์ “คุณ หนักแน่นมากพอจริงๆ"

ฉีฉีดื่มไวน์สีหน้าของเธอบูดบึ้งเล็กน้อย และเธอพูดว่า “เมื่อตัดสินใจแล้ว อย่าทำเลอะเทอะ"

"เธอไปฝึกงานที่ไหน"

ฉีฉีพูดอย่างคลุมเครือ “เป็นสถาบันฝึกอบรม ที่มีการสอบเข้าวิทยาลัยและการฝึกอบรมการทดสอบ เช่นกัน

การสอบTOEFL ปรึกษาในการเรียนต่างประเทศและอื่น ๆ ที่รู้จักกันดีในระดับนานาชาติ ฉันอยู่ที่นั่นทำงานเป็นครูผู้ช่วย หลังจากสอบเข้าปริญญาโทจบแล้วจึงสามารถเข้าทำงานที่นั่นได้"

“โอ้ ดีๆ คุณสามารถใช้ประโยชน์จากเวลานี้และคิดอย่างหนักว่าคุณต้องการเลือกเส้นทางใดในอนาคต"

ฉีฉีพยักหน้าและไม่พูดอะไร

ทั้งสองเงียบลง และพ่อแม่ของฉีฉีมองหน้ากัน

พ่อแม่ของฉีฉียังคงยื่นหูของพวกเขาและฟังบทสนทนาระหว่างคนสองคน แต่ดูเหมือนพวกเขาจะไม่สนใจ พวกเขาบอกถึงอาหารจานนั้นทอดและอีกช่วงหนึ่งเนื้อมีราคาแพง มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย

แต่ตราบใดที่ตั้งใจฟังคุณจะรู้ว่าสองคนนี้ไม่ได้ตอบคำถามและพวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะตอบคำถามอีกฝ่าย สายตาพวกเขามองไปที่ฉีฉีและเซี่ยอันน่า

เมื่อเห็นว่าทั้งสองหยุดคุยกัน พ่อแม่ของฉีฉีมองหน้ากันแล้วพูด

“ได้ไปการฝึกงาน เป็นโอกาสที่หาได้ยาก คุณต้องทำผลงานได้ดี แต่ฉีฉีทำไมฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน รุ่นพี่คนนี้เขาเป็นคนแบบไหน น่าเชื่อถือไหม?"

ฉีฉีก้มศีรษะลงและพูดว่า “ฉันเจอกันในชั้นเรียน คนนั้นดีมากและดูแลฉันเป็นอย่างดี ครั้งนี้ฉันได้รับการแนะนำให้รู้จักกับโรงเรียนฝึกอบรมที่เขาเคยฝึกงานที่นั่นมาก่อน เขาบอกว่าที่นั้นให้การต้อนรับคนใหม่ดี สามารถจะสอนสิ่งที่มีประโยชน์ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่ออนาคต ดังนั้นแม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปเพียงเล็กน้อย แต่ฉันก็ตัดสินใจที่จะลองดู

แม่ของฉีฉีพยักหน้าและพูดว่า “ก็ดี ได้เป็นครูฝึกหัดไม่เลว ได้เรียนรู้เพิ่มเติมในช่วงวันหยุด รุ่นพี่ของคุณ ฟังดูน่าเชื่อถือ เมื่อไหร่จะให้แม่ดูได้ว่าเขาเป็นอยู่ยังไง ?"

ฉีฉีรู้จักแม่ของเธอเมื่อได้ยินคำพูดก็เข้าใจว่าแม่หมายถึงอะไร

ฮาย คุณเป็นคนไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ ตราบใดที่คุณได้ยินคนในวัยที่เหมาะสมและเพศชาย คุณควรสอบถามเกี่ยวกับพวกเขา

ฉีฉี แอบบ่นในใจแล้วพูดอย่างอ่อนแรง “เขาก็แค่ให้โอกาสฉัน ฉันไม่สนิทกับเขา ฉันไม่มีภาพถ่ายเขา"

"ไม่มีรูปถ่ายบนวีแชทเหรอ"

"รุ่นพี่ไม่ชอบโพสต์รูปภาพบนวีแชท"

"งั้น……"

“ฮายหยา ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไร เขามีแฟนแล้ว"

ฉีฉีขัดจังหวะคำถามของแม่เล็กน้อยอย่างไม่อดทน

“อ้อ อย่างนี้เหรอ"

แม่ของฉีฉี มองอย่างลึกซึ้งถึงความสูญเสียบนใบหน้าของเธอ

แม่ของฉีฉีถอนหายใจก่อนแล้วพูดว่า “คุณก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังไม่พบกับคนที่เหมาะสมเหรอ? เพ่อและแม่เป็นคนที่เปิดใจ ตราบใดที่คนดี เราจะไม่หยุดพวกคุณ”