บทที่ 557 คู่แข่งคู่แค้น

เจ้านายสามารถมองออก แม้ว่าฉีฉีมักจะพูดกับมู่ยู่วฉีอย่างเย็นชา แต่เธอก็ต้องมีความรู้สึกต่อมู่ยู่วฉี

เจ้านายข้องใจทำไมต้องสร้างความน่ารำคาญขนาดนี้ อยู่ด้วยกันก็จบแล้ว?

เจ้านายไม่เข้าใจ แต่เขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แค่มีเงินก็ยังดีแล้ว จะสนใจอะไรมาก

ฉันได้ยินมาว่ามีแขกคนอื่นมาในบ่ายวันนี้ ได้เงินเพิ่มอีกแล้ว!

เมื่อนึกถึงการหาเงิน เจ้านายอารมณ์ดี เอามือไพล่หลังเริ่มร้องเพลงเล็กน้อย

ในช่วงบ่าย แสงแดดด้านนอกกำลังดี นกบนต้นไม้กำลังนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ซึ่งทำให้นกแตกตื่นและบินหนีไป

เห็นได้จากโลโก้รถ ก็รู้ได้ว่าแขกในวันนี้ ล้วนเป็นคนรวย

รถค่อนข้างได้มาตรฐาน สาวๆสวยๆหลายคนลงจากรถและมองไปที่โรงแรม

สาวผมแดง “ยี่ ยี่" พูดอย่างไม่พอใจ “ ฉันถาม ทำไมครั้งนี้เจอสถานที่ซอมซ่อแบบนี้"

“ก็คือ ในภูเขาป่าลึก จะมีอะไรสนุก ยังต้องขับรถมาไกลขนาดนี้ พวกเราไปทะเลยังสนุกว่าอีก"

สาวผมยาวสุภาพและมีคิ้วที่อ่อนโยน ยิ่งมองยิ่งดูเข้ากันมาก

สาวสวย ไม่ก้าวร้าวเธอรับฟังข้อร้องเรียนของคู่หู ยื่นมือออกไปลูบผมยาวของเธอและพูดช้าๆว่า “ชื่อเสียงบนโลกออนไลน์นั้นดีมาก ดังนั้นคุณควรลองดู อะไรก็ไปทะเลจะสนุกตรงไหน”

“โอเค โอเค เธอชอบก็โอเค ว่าแต่พนักงานบริการที่นี่ละ ทำไมไม่มีใครมายกกระเป๋า?”

“สถานที่แบบนี้ จะมีพนักงานบริการที่ไหน พวกเราขนกระเป๋าไปเองเถอะ”

“ไม่จริง ต้องยกกระเป๋าด้วยตัวเอง? พระเจ้า สถานที่นี้ล้าหลังเหลือเกิน พวกเรา....... "

คนๆนี้ยังคงต้องการพูดอะไรอีก คนข้างๆเธอผลักเธอเงียบๆ กวักมือเตือนเธอว่าอย่าพูดมากเกินไป

หญิงสาวกลืนคำพูดกลับไป แต่ใบหน้าของเธอก็ยังไม่มีความสุข

หญิงสาวคนแรกยกกระเป๋าขึ้น ก่อนเดินไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “เมื่อถึงที่นี่แล้ว อย่าบ่นผ่อนคลายหน่อย มีความสุขกับชีวิตที่แตกต่างบ้าง"

แม้ว่าหญิงสาวจะดูหมิ่นมาก แต่คนข้างๆเธอก็ไม่กล้าคัดค้าน หญิงสาวไม่เแสดงความรังเกียจออกมา

เมื่อเธอเดินไปที่แผนกต้อนรับ เด็กสาวที่เพิ่งได้รับการว่าจ้าง มองไปที่ผู้เข้าพัก ยิ้มอย่างสุภาพและถามว่า “สวัสดีค่ะ คุณจองห้องพักไว้สำหรับกี่ท่านค่ะ?"

“ได้จองไว้แล้ว คือ ห้อง 301 และ 302"

"กรุณารอสักครู่" เด็กสาวมองลงตรวจสอบและถาม “ใช้ชื่อคุณเวินจองห้องพักหรือไม่?”

"ใช่"

“ค่ะ นี่คือกุญแจ โปรดเก็บไว้ดีๆ หากคุณมีความต้องการใดๆ คุณสามารถโทรติดต่อแผนกต้อนรับ"

"ขอขอบคุณ"

คุณเวินรับกุญแจและหันไปพาเพื่อนของเธอไป

แต่สาวผมแดงหยุดอยู่ตรงนั้นและถามญิงสาวว่า “ลิฟท์อยู่ไหน?"

“ขออภัยค่ะ เราไม่มีลิฟท์"

“ไม่มีลิฟท์ แล้วจะขนกระเป๋ายังไง"

"ยกด้วยมือค่ะ"

"เธอ……"

หญิงสาวตัวเล็กๆ พูดทีเล่นที่เผลอและจนทำให้สาวผมแดงโกรธ

แต่คุณเวินหยุดเธอไว้และพูดว่า “เธอพูดถูก ต้องยกด้วยตัวเอจริงๆ พวกเราไปกันเถอะ"

หลังจากพูดจบ เธอก็ถือกระเป๋าเดินทางด้วยตัวเองและเดินขึ้นบันไดแคบ ๆ

เพื่อนของนางเหวินมองหน้ากันแล้วก็ไม่พูดอะไร และเดินขึ้นบันไดไปทีละคน

หลังจากไปถึงห้องพัก ทุกคนก็หยุดพัก แล้วไปที่ล็อบบี้เพื่อสั่งอะไรกิน

เด็กผู้หญิงหลายๆคน คุ้นเคยกับอาหารอันโอชะในป่าเขาและทะเล เมื่อมองไปที่เมนูง่ายๆตรงหน้าพวกเขาก็ไม่รู้สึกอยากอาหาร

เมื่อเห็นว่าทุกคนนิ่งเงียบไม่พูดจา คุณเวินก็เลือกสั่งเครื่องดื่มและพร้อมที่จะไปที่ภูเขาหลังจากดื่ม

ระหว่างรอสาวๆ ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพเซลฟี่ที่น่าเบื่อ

ทันใดนั้น หญิงสาวผมแดง ก็จ้องไปที่โทรศัพท์ดวงตาของเธอก็เบิกกว้าง

“ฉันดูไม่ผิดใช่ไหม คนนั้นคือ มู่ยู่วฉี!?"

“คุณกำลังพูดถึงอะไร?"

เด็กสาวผมแดงหันศีรษะและมองไปที่สถานที่ข้างหลัง เธอยื่นมือออกมาและพูดว่า “อยู่ตรงนั้น พวกเธอรีบไปดูสิ!"

เมื่อมองอย่างตั้งใจ ก็กลายเป็นมู่ยู่วฉีจริงๆ

“พระเจ้า เป็นเขาจริงๆ ว่าแต่มู่ยู่วฉีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนว่า ตระกูลมู่ มีที่ดินอยู่ที่นี่"

สาวๆต่างประหลาดใจและตื่นเต้นไปพร้อมๆกัน ด้วยใบหน้าที่ไม่สามารถปกปิดความประหลาดใจได้

คุณเวินใจเย็นมาก ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ยังไงก็ได้เจอแล้ว ก็เข้าไปทักทายกันสักหน่อย"

เดินไปที่มู่ยู่วฉี คุณเวินทักทายเขาและกล่าวว่า “ฮาย เซ่ามู่ ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้พบคุณที่นี่"

มู่ยู่วฉีกำลังเคลื่อนย้ายสิ่งของ และทันใดนั้นก็มีคนมายืนตรงหน้าเขา ซึ่งเป็นอุปสรรค

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองไปที่คุณเวิน อย่างน่ารำคาญมู่ยู่วฉีถามว่า "คุณคือ ...”

"ฉันเป็นผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ของบริษัท ฉันชื่อเวิน เราเคยเจอกันที่งานก่อนหน้านี้ คุณลืมไปแล้วเหรอ?

มู่ยู่วฉียกมือขึ้นเช็ดเหงื่อจากหน้าผาก “ลืมแล้ว ได้โปรดหลีกทางให้ฉันหน่อย ฉันไม่ว่าง"

เมื่อพูดเช่นนั้นมู่ยู่วฉี จึงโบกมือและเคลื่อนไหวให้คุณเวินและคนอื่นๆ หลีกทางไปด้านข้าง

คำพูดของมู่ยู่วฉีทำให้คุณเวินเสียหน้า แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงยืนอยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าที่หดหู่

เมื่อวางกล่องลงเรียบร้อย มู่ยู่วฉียกมือขึ้นเพื่อพัดลมและพักผ่อน

ในขณะนี้ฉีฉีเดินผ่านไปและเห็นมู่ยู่วฉียืนอยู่ตรงหน้า กลุ่มสาวงามไม่ได้ทำอะไรเลยเธอจึงขมวดคิ้วและตะโกน “มู่ยู่วฉี ด้านหลังยุ่งมาก ทำไมคุณยังขี้เกียจอยู่ที่นี่!

เมื่อเห็นฉีฉี มู่ยู่วฉีก็เปลี่ยนสีหน้าทันที “ฉันไม่ได้ขี้เกียจ ฉันเพิ่งย้ายกล่องเสร็จ แล้วกล่องพวกนี้หนักมาก ฉันย้ายกล่องทั้งหมดด้วยตัวเอง เก่งใช่ไหม"

“ฉันเห็นมันมันเล็กมาก ไม่เห็นมีอะไรที่น่าทึ่ง รีบไป ตอนนี่ไปตากผ้าปูที่นอน"

ฉีฉีพูดแล้ว เข้ามาดึงมือของมู่ยู่วฉี

“เฮ้ คุณพูดอ่อนโยนกับฉันหน่อย"

“ไม่รู้จะไปทางไหนดีแล้ว ยังจะอ่อนโยน รีบหน่อย!”

ทั้งสองเดินตีคู่กันไปและใบหน้าของคุณเวินก็คล้ำขึ้นเรื่อย ๆ

คนข้างๆต่างพากันพูดคุยกันอย่างสับสน

“ผู้หญิงมีตัวตนอะไร ทำไมเธอถึงตะโกนใส่มู่เซ่าแบบนี้"

“นอกจากนี้ มู่เซ่ายังไม่ขัดข้องและยังเชื่อฟัง หรือจะเป็นไปได้ไหม ที่สถานะของหญิงสาวนั้นสูงส่งจนเขาต้องเชื่อฟัง?”

“เรื่องตลกอะไรกัน ตัวตนของมู่เซ่าถูกใช้เพื่อโค้งงอกับคนอื่นสำหรับฉันพวกเขาอาจจะเป็นคู่รักกัน"

ผู้หญิงแค่ล้อเล่น ทุกคนล้วนดูออก ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนชั้นสูงอะไร การพูดแบบนี้ไม่มีอะไรมากไปกว่าการสร้างความสนุกสนานให้กับฉีฉี

อย่างไรก็ตาม คุณเวินจำใจ พวกเขาที่พูดเช่นนี้และใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันทีขมวดคิ้วและพูดว่า “เป็นไปได้ยังไง ผู้หญิงคนนั้นมีหน้าตาจนๆ เธอจะคู่ควรกับมู่เซ่าได้อย่างไร

เด็กสาวผมแดงมองไม่เห็นความแปลกของคุณเวิน และยังคงพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก “นั่นอาจเป็นเพราะมู่เซ่ามีวิสัยทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์อยู่เสมอ บางทีเขาอาจจะชอบแบบนี้"

คุณเวินขมวดคิ้วแน่นขึ้น หญิงสาวข้างๆเธอรีบสะกิดสาวผมแดงแล้วพูดว่า “โอเค ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้ามู่เซ่ารู้ว่า พวกเราพูดถึงเขาแบบนี้ เขาจะต้องถูกไม่ถูกใจ ไปไปไป ตอนนี้ เดินไปเที่ยวรอบๆ ภูเขา"

ในมือคุณเวินถือกล้องถ่ายรูปและเดินๆหยุดๆ ไปรอบๆ ถ่ายภาพทิวทัศน์ที่สวยงาม ราวกับว่าแรงลมในตอนนี้ ไม่ส่งผลกระทบใดๆ กับเธอ

แต่เพื่อนของเธออยู่ข้างหลังกระซิบ ในขณะที่เธอไม่ได้ให้ความสนใจ

“พวกเธอบอกว่า เป็นไปได้หรือไม่ อาเวินชอบมู่เซ่า เธอจึงเสนอให้มาที่นี่เพื่อพักผ่อนในวันหยุด"

“เป็นไปได้มาก ที่อาเวินชอบมู่เซ่า ดังนั้นโดยธรรมชาติแล้วเขาจะไม่พลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับเขาทั้งกลางวันและกลางคืน"

“อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่ามู่เซ่าไม่แยแสกับอาเวิน และดูเหมือนจะไม่สนใจเธอเลย"

“แล้วอะไรล่ะ ผู้ชาย ใช้มารยาเล็กๆ น้อยๆก็สำเร็จแล้ว "

“ ไม่จำเป็น ผู้ชายคนนี้คือมู่เซ่า”

“มู่เซ่าก็ไม่ใช่เป็นผู้ชายเหรอ เนื่องจากอาเวินถูกใจเขา จะไม่ปล่อยให้เขาหนีไปไหนอย่างแน่นอน รอข่าวดีจากอาเวิน"

“ฉันรู้สึกว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น เมื่อกี้นี้คุณเห็นผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า ตัวตนของเธอนั้นไม่ง่ายเลย”

ทันทีที่พูดถึงหัวข้อนั้น คนอื่นๆ ก็เงียบและมองไปข้างหน้า

เมื่อเห็นคุณเวินตรงหน้า เธอไม่มีปฏิกิริยา หลายคนก็โล่งใจ

“ฮาย อย่าให้อาเวินได้ยินคำพูดพวกนี้ คุณเห็นปฏิกิริยาของเธอตอนนี้หรือเปล่า มันแย่มาก"

คนที่เพิ่งพูด พยักหน้าทันที

เมื่อพบว่าเพื่อนของเธอไม่เห็นด้วย คุณเวินจึงหันกลับไปมองและถาม อย่างช้าๆ ว่า “พวกเธอกำลังพูดถึงอะไร"

ได้ยินเสียงของคุณเวิน หลายคนรีบยิ้มและพูดว่า “ไม่มีอะไร มาที่นี่"

จากนั้นพวกหญิงสาวก็เดินไปรอบๆ ภูเขาอย่างเบื่อหน่าย พลางคิดถึงความคิดของตัวเองในใจ

ทุกคนต่างพากันเหงื่อตก เมื่อเดินลงจากภูเขา

พูดคุยกัน พวกสาว ๆ จะไปอาบน้ำ แล้วก็ไปแช่น้ำอุ่น

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็มีคนมาเคาะประตู

"เข้ามา"

ฉีฉีเปิดประตู นำเสื้อคลุมอาบน้ำวางบนโต๊ะยิ้มให้คุณเวิน แล้วพูดว่า “คุณผู้หญิง นี่เป็นเสื้อคลุมอาบน้ำของคุณ"

เมื่อเห็นฉีฉี คุณเวินก็หรี่ตาลง

คุณเวินยืนขึ้นและเดินไปที่ฉีฉี

“ค่ะ”

ฉีฉีหันไป และเตรียมที่จะออกไป

อย่างไรก็ตาม คุณเวินหยุดเธอ

"รอก่อน"

เมื่อมองย้อนกลับไปที่คุณเวิน ฉีฉีถามอย่างสุภาพ "คุณยังมีอะไร?"

คุณเวินยิ้มอย่างใจดี ราวกับว่าเธออยากสนทนาและถามว่า”คุณชื่ออะไร?"

"ฉันชื่อฉีฉี"

“อ่า เป็นชื่อที่น่าสนใจจริงๆ"

แม้ว่าอีกฝ่ายจะยิ้ม แต่ฉีฉีก็ไม่เห็นความเมตตาในสายตาของเธอและไม่แยแสแม้แต่น้อย

คนๆนี้ ทำให้ฉีฉีระมัดระวังตัวโดยไม่สมัครใจ

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ฉีฉีถาม “คุณ มีอะไรอีกไหม?

เห็นได้ชัดว่าฉีฉีไม่ต้องการสนทนาที่ไร้คุณค่าต่อไป เธอต้องการยุติการสนทนา

แต่คุณเวินดูเหมือนจะมองไม่เห็น ฝ่ามือของเธอวางอยู่บนแก้มของเธอด้วยท่าทางบริสุทธิ์และไร้เดียงสาและพูดว่า “ฉันพักที่โรงแรมนี้เป็นครั้งแรก ฉันต้องการทราบข้อมูลเพิ่มเติม ตอบฉันหน่อยได้ไหม?”

ลูกค้านั้นสำคัญที่สุด ฉีฉีต้องอดทนแล้วพูด "แน่นอน"

“โรงแรมแห่งนี้ เป็นทรัพย์สินของมู่เซ่าหรือไม่ ?”

“ไม่ เขาเป็นพนักงงานพาร์ทไทม์"

คุณเวินยิ้มอย่างเย้ยหยันและพูดว่า”งานพาร์ทไทม์? อยู่ในสถานที่แบบนี้? เธอกำลังเล่นตกลงใช่ไหม”

ฉีฉีไม่ชอบคำถามของอีกฝ่าย ราวกับว่าเธอกำลังซ่อนบางสิ่งบางอย่างโดยตั้งใจ

เมื่อมองไปที่คุณเวินด้วยสีหน้าจริงจัง ฉีฉีพูดว่า”ฉันไม่จำเป็นต้องทำเป็นเรื่องตลกขนาดนั้น ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน คุณสามารถถามเขาได้ทุกอย่างจะชัดเจน"

เมื่อพูดถึงมู่ยู่วฉี ท่าทีของฉีฉีนั้นไม่ไยดี ซึ่งทำให้เธอดูแตกต่างไปจากเดิม

แต่คุณเวินไม่ชอบความผิดปกติดังกล่าวเพราะผู้หญิงคนนี้ไม่มีคุณสมบัติ

มู่เซ่าเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝัน ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเธอพบกันในงานปาร์ตี้ คุณเวินตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบ

ทำไมผู้ชายดีๆแบบนี้ ถึงถูกใจผู้หญิงหน้าตาแย่ๆด้วย?

ความเย็นชาในดวงตาของเธอ และคุณเวินยิ้มอย่างไม่ลดละและพูดว่า “คุณและมู่เซ่าดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดี"

“ไม่ ฉันมีความสัมพันธ์ที่ธรรมดามากกับเขา"

“ความสัมพันธ์ธรรมดา สามารถบังคับให่เขาทำตามได้ด้วยเหรอ?”

“เขาชอบแบบนี้ ไม่เชื่อ คุณตะโกนใส่เขา เขาก็จะมีความสุขมากเช่นกัน ฉันมีเรื่องอื่นที่ต้องทำงานดังนั้น ฉันจะออกธุระก่อน"

หลังจากนั้นฉีฉีก็หยุดเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้ หันหลังกลับจากไป

เมื่อมองไปที่ด้านหลังฉีฉี คุณเวินบีบฝ่ามือของเธออย่างแน่นหนา

“คุณคิดว่า ฉันจะยุ่งเกี่ยวกับมู่เซ่าไม่ได้เหรอ? ผู้หญิงที่หยิ่งยโส!”

คุณเวินยืนขึ้นและเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอหน้ากระจก เธอมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกอับอาย

คุณเวินมองตัวเองในกระจกค่อยๆเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ ำใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ

เธอไม่เชื่อว่าเธอจะแพ้ผู้หญิงที่น่าสงสารคนนั้น ด้วยเงื่อนไขของเธอเอง!

……

หลังจากสอบถามเรื่องมู่ยู่วฉีจากคนอื่นๆแล้ว คุณเวินก็ถือกล่องช็อคโกแลตและไปที่โกดัง

แม้ว่าโกดังจะมืด เพราะการปรากฏตัวของมู่ยู่วฉี สถานที่ที่ต่ำต้อยเช่นนี้ก็ได้รับการปรับปรุงอย่างมากเช่นกัน

ในตอนนี้มู่ยู่วฉีกำลังจดจ่ออยู่กับสินค้าคงคลัง เขาไม่ต้องการให้ใครมาแสดงตัวและรบกวนงานของเขา

แต่โชคไม่ดี ที่มีใครบางคนปรากฏตัวขึ้น

เมื่อผลักประตูให้เปิดออก คุณเวินเดินตามหลังมู่ยู่วฉีและพูดด้วยรอยยิ้มเล็กๆ “มู่เซ่าทำมันด้วยตัวเองจริงๆแม้แต่เรื่องเล็กๆแบบนี้ก็ต้องทำด้วยตัวเอง ที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องทำงานหนัก ให้งานลูกน้องทำไปเถอะ คุณเหนื่อยแย่เลย“

มู่ยู่วฉีกำลังนับเลขเมื่อเขาถูกรบกวน โดยคนอื่น เขาลืมว่าเขาเพิ่งนับไปถึงไหนแล้ว

สมควรตายจริงๆ!

มู่ยู่วฉีมองหน้ามุ่ย อย่างไม่สบอารมณ์

คุณเวินตกใจกับการแสดงออกของมู่ยู่วฉี สีหน้าของเธอตกใจและตอนนี้เธอกำลังจะถอยหนี โดยคิดว่าเธอไม่ควรยั่วผู้ชายแบบนี้ ...

แต่เนื่องจากมาอยู่ที่นี่ แล้วมีเหตุผลอะไรที่จะกลับมามือเปล่า?

นอกจากนี้ผู้หญิงอย่างฉีฉีสามารถยืนอยู่ข้างๆ มู่เซ่าได้ แล้วทำไมเธอถึงทำไม่ได้! ?

คิดถึงสิ่งนี้ คุณเวินจึงยกแขนขึ้นพร้อมกับยิ้มและพูดว่า “รู้ว่าคุณทำงานหนัก นี่เป็นของขวัญสำหรับคุณ"