บทที่ 60 การล่อลวงของหนานกงเฮ่า

เย่ฉ่าวเฉินก้าวไปข้างหน้าแล้วบีบมือเธอสุดแรง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาของเขา " มู่เวยเวยเธอนี่โง่เขลาจริงๆ โง่จนไม่รู้จะพูดยังไงเลย ในสมองของเธอมีรอยหยักบ้างมั้ยเนี่ย? ทำเหมือนตัวเองฉลาดมาก เธออยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ฉันนี่นับถือเธอมากเลย ทำไมมู่เทียนเย่ถึงมีน้องสาวซื่อบื่อแบบเธอเนี่ย? "

เขาพึ่งรู้นะเนี่ยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้นิสัยดื้อรั้นอย่างเดียว แถมยังซื่อบื้ออีก!

นี่เธอไม่สังเกตเห็นหรอว่าตอนที่เธอกำลังพูดปกป้องและออกตัวแรงแทน " เพื่อนรัก " เธอมากขนาดนี้ เพื่อนเธอกลับทำหน้าตาไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย?

เมื่อได้ยินคำดูถูกของเย่ฉ่าวเฉิน มู่เวยเวยโกรธจนควันออกหู จ้องมองเขาด้วยสายตาดุร้ายพร้อมกับพูดว่า " เย่ฉ่าวเฉิน คุณด่าฉัน ฉันไม่ว่า ทำไมต้องเอาพี่ชายฉันมาเกี่ยวด้วย มันชักจะเกินไปแล้วนะ! "

เย่ฉ่าวเฉินมองไปทางเฉียวซินโยวแบบไม่ได้ตั้งใจ เหลือบมองเห็นเธอกำลังนั่งจิบกาแฟและทำหน้าแบบไม่รู้ไม่ชี้ แต่พอเธอรู้ว่าเขามองอยู่ กลับทำหน้าทำตาน่าสงสารขึ้นมาทันที

เปลี่ยนหน้าไวยิ่งกว่าเปลี่ยนหน้ากระดาษอีก เย่ฉ่าวเฉินรู้สึกว่าความสามารถของเฉียวซินโยวสามารถไปเป็นนักแสดงได้เลย รับรองว่าเธอต้องได้รับรางวัลออสการ์ในฐานะนักแสดงดีเด่นแน่นอน

เดิมทีเฉียวซินโยวตั้งใจจะรอดูเขาสองคนทะเลาะกัน ยิ่งพวกเขาทะเลาะกันแรงเท่าไหร่เธอก็ยิ่งสะใจมากเท่านั้น ทางที่ดีเธออยากให้มู่เวยเวยทำให้เย่ฉ่าวเฉินโกรธและไล่เธอออกจากบ้านไปเลย!

แต่จู่ๆเธอก็รู้สึกได้ว่าเย่ฉ่าวเฉินกำลังจ้องมองเธออยู่ ท่าทีของเขาเหมือนรู้ว่าในใจของเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ทำให้เฉียวซินโยวพอคิดได้อย่างงั้นก็รีบตีหน้าเศร้าและสะกิดมือมู่เวยเวยพร้อมกัแกล้งบพูดอย่างหวังดีว่า " เวยเวย เธออย่าโกรธไปเลย อยากทะเลาะกับเย่ฉ่าวเฉินเพราะฉันเลย ฉันไม่ได้มีค่าขนาดนั้น "

" ได้ไงหล่ะ? เธออย่าพูดแบบนี้ เธอเป็นเพื่อนรักฉันนะ "

มู่เวยเวยจับมือเธอแล้วพูดอย่างหนักแน่น

เย่ฉ่าวเฉินหัวเราะแห้งๆ เขาอยากทุบสมองเธอออกแล้วดูว่าสมองกลวงๆของเธอนั้นมีอะไรอยู่ข้างในนั้นบ้าง แต่ไม่นานความคิดนั้นก็หายไป ก็เธอเลือกเพื่อนโดยไม่ดูดีๆเอง ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา!

" ฉ่าวเฉิน เวยเวย อยู่กันหมดเลย "