บทที่ 89 ความจริง มู่เวยเวยฟื้นแล้ว

ต่อให้เย่ฉ่าวเฉินจะตะโกนออกมาเสียงดังหรือสุดเสียงยังไง มู่เวยเวยก็ไม่มีทีท่าที่จะฟื้นขึ้นมาเลย มองไปที่ใบหน้าที่นิ่งสงบของเธอ เย่ฉ่าวเฉินโกรธจนแทบคลั่ง!

เย่ฉ่าวเฉินหันออกไปมองบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแสงสีนอกหน้าต่าง ความรู้สึกผิดในใจของเขายิ่งอยู่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นเหมือนถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งราวกับว่าอยู่ท่ามกลางไฟที่โหมกระหน่ำ ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นเหมือนเป็นประกายที่เต็มไปด้วยความลึกลับและมืดมิด

เมื่อหันกลับไปบนเตียง ร่างสูงยาวของเขาก็ไปนอนลงข้างๆเธอ หลังมือของเขาเผลอไปสัมผัสโดนผิวเนียนเนียนของเธอเย่ฉ่าวเฉินคิดขึ้นได้ทันใดว่า เธอไม่ได้ใส่!

คิดถึงการกระทำเมื่อสองวันก่อน แววตาของเย่ฉ่าวเฉินแฝงไปด้วยความโศกเศร้า และรีบดึงผ้าห่มของเธอออกทันที จากนั้นก็ใช้อกอุ่นๆกอดร่างเธอไว้

" มู่เวยเวย เธอแน่ใจนะว่าจะแกล้งหลับแบบนี้ต่อไป? " เย่ฉ่าวเฉินก้มหน้าลงแล้วใช้ริมฝีปากบางๆของเขาลบลงไปบนผิวเนียนเนียนของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบซ่านว่า " ถ้าเธอยังไม่ตื่นขึ้นมาอีก ฉันจะ......"

จ้องมองใบหน้าของเธอนานมาก จนแน่ใจว่าเธอไม่มีการตอบสนองใดๆ เย่ฉ่าวเฉินยกมือขึ้นจับผมของเขาแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด " มู่เวยเวย! เธอยังจะนอนอีกนานเท่าไหร่กัน? "

แต่ว่าคนคนนั้นก็ไม่มีการตอบสนองใดใดเลย

เย่ฉ่าวเฉินหนักใจ จากนั้นก็ฉีกเสื้อผ้าออกทันที เข้าไปใกล้ๆเธอแล้วโอบเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา เขารู้สึกได้ถึงผิวเนียนที่เย็นๆของเธอ......

ยัยนางฟ้าตัวน้อย......

" ฉือ - - "

เย่ฉ่าวเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆมองไปที่มู่เวยเวยที่กำลังหลับใหล จากนั้นก็ค่อยๆก้มหน้าลงไปประกบริมฝีปากเธอ

ที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือมู่เวยเวยก็ยะงไม่มีวี่แววที่จะตื่นขึ้นมา

ผู้หญิงคนนี้นี่มันจริงๆเลย......

เย่ฉ่าวเฉินไม่สนใจว่าเธอจะการตอบสนองหรือไม่อีกต่อไป ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ เขาค่อยๆลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ......

ในตอนที่เขาไม่ได้สังเกต ก็คือตอนที่เขาหันหลัง ขนตาของมู่เวยเวยกระพริบเบาๆ

......

รุ่งเช้าในวันต่อมา เย่ฉ่าวเฉินได้รับสายจากเลขาหลิวว่าวันนี้จะมีการประชุมนานาชาติเขาจำเป็นต้องมาหน้างาน เย่ฉ่าวเฉินออกคำสั่งอย่างหนักแน่นให้ฉินหม่าดูแลมู่เวยเวยอย่างใกล้ชิด แล้วเขาก็ออกไปบริษัททันที

มองรถที่กำลังแล่นออกไปผ่านกระจกห้อง เฉียวซินโยวก็ลุกออกจาห้องไป เธอรู้สึกว่าต้องไปเยี่ยมมู่เวยเวยสักหน่อย ถึงยังไงที่มู่เวยเวยต้องนอนไม่ได้สติอยู่อย่างนี้ต้นเหตุก็มาจากเธอ

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง เฉียวซินโยวรู้สึกได้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอคลื่นไส้แทบจะอ้วก

มาถึงข้างเตียงเธอมองที่ผ้าปูที่นอนที่ยุงเหยิงไปหมด และมองไปที่คอของเธอที่มีรอยแดงเป็นจ้ำจ้ำ ในใจของเฉียวซินโยวก็เจ็บปวดขึ้นมาทันที จ้องที่มู่เวยเวยที่นอนนิ่งด้วยสายตาอาฆาตแค้น เธอแทบจะอยากก้าวไปข้างหน้าและกระชากหัวของมู่เวยเวย!

" เฉียวซินโยบาย เธอต้องอดทนเอาไว้! อย่าบุ่มบ่าม! "เฉียวซินโยวยับยั้งความโกรธของตัวเองเอาไว้และปลอบใจตัวเอง

ถ้ามู่เวยเวยได้มีสติดี เธอจะทำแน่ๆ!

แต่ว่าตอนนี้ทำไม่ได้ ปกติเย่ฉ่าวเฉินก็ไม่ค่อยใส่ใจเธออยู่แล้ว ถ้ายิ่งทำกับมู่เวยเวยแบบนี้ เดี๋ยวเธอจะทำให้เขาระแคะระคาย เธอรู้ดีว่าเย่ฉ่าวเฉินรุ้สึกดีกับมู่เวยเวยมากกว่า!

ในสองสามวันที่ผ่านมา เย่ฉ่าวเฉินดูแลใส่ใจมู่เวยเวยเป็นอย่างดี เธอต้องไม่แสดงพิรุธอะไรในเวลานี้เด็ดขาด!

ถ้าเย่ฉ่าวเฉินจับได้ เขาต้องตามสืบเรื่องนี้ต่อไปแน่ๆ ถ้าเป็นแบบนี้การกระทำก่อนหน้านี้ของเธอก็จะถูกเปืดเผยต่อทุกคน จะเป็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นภาพลักษณ์ของเธอที่เธอพยายามสร้างมาตั้งนานมันก็ไม่มีประโยชน์นะสิ!

เธอจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเด็ดขาด!

มองไปที่มู่เวยเวยที่จะตายแหล่ไม่ตายแหล่ เฉียวซินโยวก็กระตุกยิ้มมุมปาก ในใจของเธอก็เอาแต่สาปแช่งให้มู่เวยเวยอย่าฟื้นขึ้นมาดีที่สุด!

ถึงแม้ว่าจะทำร้ายร่างกายเธอไม่ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำร้ายเธอด้วยคำพูดไม่ได้? เธอจะพูดยังไงเธอก็พูดได้ทั้งนั้น!

ค่อยๆเดินไปใกล้เตียงของเธอแล้วมองไปที่ใบหน้าที่งดงามของมู่เวยเวยที่ซีดเซียวไปหมด เฉียวซินโยวกระตุกยิ้นมุมปากอย่างชั่วร้ายแล้วพูดขึ้นอย่างเหยียดหยาม" มู่เวยเวย ฉันแทบจะอยากฉีกใบหน้าที่งดงามของเธอให้เสียโฉมไปจริงๆ! เธอทำไมถึงได้น่าลำคานขนาดนี้!

มองไปที่ไม่มีการตอบสนองใดๆของเธอ แล้วพูดต่อว่า "เธอจะออกไปจากโลกของฉันและเย่ฉ่าวเฉินได้เมื่อไหร่? เธอคิดว่าเธอจะเอาชนะฉันได้หรอ? ดูสาระรูปที่ทุเรศของเธอตอนนี้สิ!เห็นอย่างชัดเจนว่าเธอพ่ายแพ้อย่างราบคราบ! "

" เธอคงคิดไม่ถึงสินะ" เฉียวซินโยวค่อยๆหันหลังไปอีกฝั่ง จากนั้นก็ยิ้มอย่างได้ใจมากขึ้น "เครื่องดักฟังเครื่องนั้นเป็นของขวัญสุดพิเศษที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอเอง เหอะเหอะ.....เธอต้องคิดว่าฉันมันน่ารังเกียจแน่น แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะ เพราะจุดประสงค์ของฉันคือกำจัดเธอ! "

เฉียวซินโยวสีหน้ามีชีวิตชีวา เธอไม่ได้สังเกตสถานการณ์ข้างหลังมู่เวยเวยเธอกระพริบตาไปทีหนึ่ง แล้วเธอก็ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

" อย่าโทษว่าฉันโหดร้าย ใครเรียกเธอทำตัวเองทำไมต้องมายุ่งกับฉ่าวเฉินด้วย? "

เสียงของเฉียงซินโยวเสียงดังฟังชัด ได้ยินคำพูดที่พูดอย่างรุนแรงของเธอ มู่เวยเวยรู้สึกอีดอัดและหายใจไม่ออกราวกับว่าโดนก้อนหินก้อนใหญ่ทับอยู่ตรงอก

เดิมทีเธอไม่อยากฟื้นขึ้นมาเลย เธอรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันเหนื่อยจริงๆ เธออยากได้ชีวิตที่เงียบสงบสุขแบบนี้!

เธอรู้ดีว่าเมื่อเธอฟื้นแล้วเธอก็ต้องเผชิญหน้ากับเย่ฉ่าวเฉินและเฉียนซินโยวที่น่ารังเกียจ แล้วเธอจะไปหาความสงบสุขของชีวิตได้ที่ไหน

เธอยอมรับว่าความคิดของเธอ......ขี้ขลาด

ถึงแม้ว่าเธอจะสลบไปแต่ถึงรู้สึกได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนนั้นตัววเธอได้รับอุณหภูมิที่อบอุ่นจากร่างที่คุ้นเคย สัมผัสที่เร่าร้อนนั้นแทบจะแผดเผาเธอ!

ในช่วงเวลานั้นเองเธอจึงได้สติขึ้นมา ตอนที่เธอรับรู้ถึงการกระทำของเย่ฉ่าวเฉินเธอแทบจะอยากตะโกนด่าออกมาดังๆ!

ไอ้ผู้ชายที่น่ารังเกียจ ทำไมถึงได้กล้ารังแกเธอใน๘ณะที่เธอป่วยอยู่!

คำดูถูกต่างๆดังขึ้นข้างหูเธอ ช่างรบกวนจิตใจของมู่เวยเวยจริงๆ เธอพยายมที่จะลืมตาอย่าเต็มที่ แต่ว่าเธอพยายามเท่าไหร่เธอก็เหมือนกับว่าไม่มีแรงที่จะลืมตาได้

" ถึงแม้ว่าเธอจะรับรู้ทั้งหมดแล้วมันจะทำอะไรได้? ถึงยังไงเธอก็เป็นผู้แพ้ตั้งแต่ต้นจนจบอยู่แล้ว! "

มู่เวยเวยรู้สึกว่าหูของเธอจะกลายเป็นรังไหมอยู่แล้ว เธอพยายามที่จะลืมตาอย่างเต็มที่ เธออยากบอกกับเฉียวซินโยวว่าเธอยังไม่ได้ยอมแพ้!

ในที่สุด เธอก็เห็นแสงแพรวพราวสว่างจ้า ทำให้รู้สึกไม่สบายตาแล้วเธอกระพริบตาและเอามือขยี้ตาจากนั้นเธอก็ค่อยๆปรับตัวได้

มู่เวยเวยลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก มู่เวยเวยจ้องมองไปที่ร่างผอมเพรียวของเธอ น้ำเสียงของเธอแหบแห้งเล็กน้อย " เฉียวซินโยบาย เธอนี่มันชั่วช้าจริงๆ! "

เธอกล้าทำกับเธอถึงขนาดนี้เชียวหรอ!

เมื่อคิดถึงตอนอยู่ที่ร้านกาแฟ เธอก็น่าจะนั่งอยู่ข้างหลังตัวเธอเอง ในมือของเขาก็จับเครื่องดังฟังไว้ด้วยหน้าตาที่จ้องจะเล่นงานเธอ เธอก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที!

สิ่งที่ป้องกันไม่ได้มันเป็นแบบนี้นี่เอง

เฉียวซินโยวตกใจแล้วรีบหันหลังกลับมาดู เธอเห็นมู่เวยเวยที่ไม่รู้ว่าเธอตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังใช้สายตามองเธออย่างกับเป็นคนแปลกหน้า

เมื่อกลับสู่สภาวะเดิมแล้ว เฉียวซินโยวยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แล้วพูดขึ้นนิ่งๆว่า " แล้วยังไงล่ะ? ถึงจะเป็นแบบนี้ คนที่ฉ่าวเฉินเชื่อก้คือฉัน!"

เรื่องนี้มู่เวยเวยไม่สามารถเถียงได้ เรื่องบันไดคราวที่แล้วรวมถึงเรื่องนี้จุดจบของมันก็คงไม่ต่างกัน เย่ฉ่าวเฉินไม่มีวันที่จะสงสัยในตัวเธอแน่นอน

" ฉันแปลกใจมาก ว่าทำเธอถึงได้รู้เรื่องของพี่ชายฉันได้ เย่ฉ่าวเฉินบอกกับเธอหรอ? " มู่เวยเวยหน้าตาเคร่งขรึมแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง