บทที่ ต้องเค้นให้ได้หลักฐาน

คุณป้าดึงแขนเสื้อของมู่ยู่วฉีและพูดอย่างร้อนรน “ฉันพูดความจริงนะ คุณมู่ต้องเชื่อฉันนะ”

“แล้วทำไมผมต้องเชื่อคุณ”มู่ยู่วฉีขมวดคิ้ว

“ฉันอยู่ที่นี่ทำงานมานานขนาดนั้น พวกคุณมีข้อมูลของฉันทั้งหมด ทำไมฉันถึงจะเอาชีวิตที่สงบสุขไปทิ้งแค่เพียงเพราะเรื่องนี้ล่ะ แถมพวกคุณยังเป็นคนจ่ายเงินให้ฉัน ฉันจะไม่สำนึกบุญคุณได้ยังไง”

มู่ยู่วฉีพยักหน้า “พูดมีเหตุผล”

เมื่อเห็นน้ำเสียงของมู่ยู่วฉีสงบลง คุณป้าก็มองอย่างมีความหวัง “ฉันแค่ถูกคนหลอกใช้ให้ทำความผิด คุณช่วยตรวจสอบให้แน่ชัดด้วย”

“ผมจะตรวจเรื่องนี้แน่ ถ้าคุณไม่มีส่วนเกี่ยวข้องผมจะมาขอโทษ คุณทำงานอยู่ที่นี่ต่อไปก่อน”

“ค่ะ”

“โอเคทำงานต่อได้”

พูดจบมู่ยู่วฉีก็ลุกเดินออกไปจากห้องอาหาร

มู่ยู่วฉีแอบมองคุณป้าจากนอกห้องอาหาร และเรียกคนเข้ามา

“จับสังเกตป้าแม่ครัวไว้ ถ้ามีอะไรผิดสังเกตให้มารายงานทันที”

“ครับ”

วันเวลาเดินไปตามปกติ ทุกคนยังคงตามหาเกาะกระแสของเซี่ยอันน่า

แต่เมื่อเวลาผ่านไปใบหน้าของทุกคนก็เคร่งขรึมมากขึ้น

หลังจากตรวจสอบทำให้รู้ว่า คุณป้าไม่รู้เรื่องจริงๆ เธอถูกชายมีหนวดหลอกใช้ ดังนั้นมู่ยู่วฉีจึงตั้งใจมาขอโทษเธอ และลงไปในห้องใต้ดิน ซ้อมชายมีหนวดจนเกือบตาย

และวันเวลาก็ยังผ่านไปอย่างเดิม

แต่คุณป้าบอกว่าเพราะว่าตัวเธอไม่ระวัง จึงถูกชายมีหนวดหรอกใช้ เธอรู้สึกเสียใจมาก

เธอจึงทำอาหารไว้เต็มโต๊ะเพื่อชดเชย

อาหารบนโต๊ะนั้นน่าทานมาก ทุกคนนั่งลงอย่างสงบ และกินอาหารอันโอชะเงียบๆ

แต่เมื่อกินไปเรื่อยๆหนังตาก็เริ่มหนักขึ้น ทุกคนค่อยๆเลือดออกจากปาก และหมดลมหายใจไป

เมื่อเห็นอย่างนั้นคุณป้าก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย

เธอเดินไปในห้องลับ เปิดประตูมองชายมีหนวดที่สภาพแทบตาย และพูดเสียงเย็น “ฉันคิดว่าคุณจะจริงใจ ไม่คิดว่าคุณจะทรยศฉันอย่างนี้”

ชายมีหนวดมองคุณป้าอย่างเย็นชา “ถ้าเธอทำได้อย่างที่พูด ฉันคงไม่ต้องเลือกทางนั้น”

“คนในครอบครัวของคุณได้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก”

“ถึงตอนนี้แล้วเธอยังโกหกฉันอีกหรอ ฉันเห็นรูปนั้นหมดแล้ว เธอจะว่ายังไงอีก”

“รูปหรอ”คุณป้าขมวดคิ้ว และคลายอย่างรวดเร็ว พร้อมส่งรอยยิ้มเหยียดหยาม “ฉันว่าคุณถูกเสี่ยวอวี้หลินกับมู่ยู่วฉีหลอกแล้ว คนพวกนั้นเจ้าเล่ห์ ทำให้ดูไม่ออกว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม”

“คุณก็อย่ายอมมากเกินไป”

คุณป้าพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “แสดงว่าตอนนี้คุณไม่ไว้ใจฉันแล้วงั้นหรอ หึ งั้นฉันก็ไม่ต้องคิดเกี่ยวกับความรู้สึกเก่าๆแล้ว ฉันจะใช้กฎของแก๊งค์จัดการคุณ ตามนี้แล้วกัน”

พูดจบคุณป้าก็หยิบ

ปืนออกมาเล็งตรงหน้าชายมีหนวด

“แม้จะไม่อยากขัดการใช้กฎของคุณ แต่ก่อนอื่น ผมว่าผมต้องคิดบัญชีกับคุณก่อน”

เสียงจากด้านหลังทำให้คุณป้าตัวแข็งทื่อ หันไปมองอย่างไม่น่าเชื่อ

“พวกแก.... ยังไม่ตาย”

รอยยิ้มของมู่ยู่วฉีเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ถ้าพวกเราถูกวางยาได้ง่ายขนาดนั้น จะอยู่มาถึงขนาดนี้ได้ยังไง”

“แต่พวกแกไม่ได้สงสัยฉันแล้ว แล้วฉันก็ไม่ได้แสดงพิรุธอะไรด้วย”

มู่ยู่วฉีพูดอย่างโหดเหี้ยม “คุณมีพิรุธตั้งนานแล้วไม่รู้ตัวหรอ”

“เป็นไปไม่ได้”

“เป็นไปไม่ได้งั้นหรอ งั้นผมจะบอกให้ จะได้เลิกมั่นใจสักที”มู่ยู่วฉียิ้ม “คุณป้าแม่ครัวคนนั้นเป็นคนซื่อสัตย์ และเธอจะพูดติดอ่างตอนกังวลแต่วันนั้นคุณกลับพูดคล่องปร๋อ คิดว่าผมจะเชื่อคุณได้ไง”

หลังจากได้ยินอย่างนั้นร่างกายของคุณป้าก็ทรุดลงบนพื้น เธอรู้ว่าเธอแพ้อย่างสมบูรณ์

มู่ยู่วฉียืนมองเธอจากข้างบนและถาม “มีอะไรอยากพูดอีกไหม”

คุณป้าเริ่มกลับมาสงบ เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา

“ถึงพวกแกจะรู้แล้วยังไง ยังไงก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้ ยังไงพวกแกก็ต้องตาย”

“แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นแกตายก่อน แถมยังต้องตายอย่างน่าอนาจด้วย”

“หึ ตายแล้วก็จบ ฉันไม่กลัว”

“ใช่ตายมันง่ายมาก แต่การมีชีวิตอยู่อย่างทรมานนั้นน่ากลัวกว่า”มู่ยู่วฉีโน้มตัวไปมองคุณป้าและยิ้มอย่างอันตราย “พี่หกได้รับข่าวจากแกแล้วว่าพวกเราตายหมดแล้ว และกำลังจะมาที่นี่ ถ้ามันรู้ว่าเธอส่งข่าวผิด มันจะทำยังไงกับเธอ”

คุณป้ายังไม่ได้ส่งข่าวให้พี่หก คนพวกนี้ต้องแอบใช้ชื่อเธอส่งเขาแน่

พี่หกให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ถ้าเธอล้มเหลว และทำให้เขาต้องเหนื่อย ต้องโดนลงโทษอย่างทรมานแน่

เมื่อคิดถึงตรงนั้น คุณป้าก็เหมือนคิดถึงเรื่องน่ากลัวอยู่

เมื่อเห็นสีหน้าของคุณป้าเปลี่ยนไป มู่ยู่วฉีก็ยืดตัวขึ้นอย่างพอใจ

“เพราะฉะนั้นฉันจะไม่ทำอะไรแก รอให้พี่หกมาพาแกกลับไป พวกเราจะได้ไม่ต้องเสียแรงเองด้วย”

“ไม่ อย่าส่งฉันให้พี่หก”

มู่ยู่วฉีมองไปที่คุณป้าอย่างขบขัน “ทำไมล่ะ เมื่อกี้แกก็แสดงท่าทางว่าจงรักภักดีต่อมันมากไม่ใช่หรอ”

“ฉันขอร้องล่ะ ถ้าไม่ฆ่าฉันตอนนี้ ก็ปล่อยฉันไปเถอะ”

มู่ยู่วฉีขมวดคิ้ว “น่าเสียดายที่สองเงื่อนไขนี้ฉันไม่ยอมรับ ในเกมนี้ฉันต่างหากที่เป็นมือโปร เพราะฉะนั้นเธอต้องเล่นไปตามเกมของฉัน มาพาเธอไปซะ”

“ครับ”

ระหว่างที่คนมาพาตัวคุณป้าไป เธอก็ยังร้องขอให้มู่ยู่วฉีฆ่าเธอไม่หยุด แสดงว่าในใจเธอพี่หกน่ากลัวมาก

มู่ยู่วฉีหันไปมองชายมีหนวด และยักไหล่พูด “ดูซิว่ามีแต่คนแบบไหนอยู่ในแก๊งค์ของแก อยู่กับคนแบบนี้ สักวันก็ต้องได้รับกรรม”

“แสดงว่าพวกคุณจะให้โอกาสผมอีกครั้งใช่ไหม”

“โอกาสหรอ มีสิ แต่ต้องดูว่าแกจะคว้าไว้ไหม”

สายตาของชายมีหนวดเป็นประกายขึ้นมา “ครั้งนี้ผมจะไม่ตุกติก ผมจะสู้เพื่อตัวเอง”

“ดีมาก”

มู่ยู่วฉีหันมาพยักหน้าให้คนข้างหลัง และทุกคนก็เข้าใจความหมายเขาทั้งที

ท่าทางของทุกคนราวกับไม่เคยเกิดเรื่องเมื่อกี้มาก่อน พวกเขาไม่ได้นอนตายเลือดอาบอยู่บนโต๊ะ

ที่หกพาคนมาจนถึงอพาร์ทเมนท์ ยังไม่ทันได้เข้าประตูไปก็เห็นชายมีหนวดกำลังจะตาย