บทที่156 เมื่อเข้าใกล้ เย่ฉ่าวเหยียนจากไปแล้ว

ในห้องนอน เย่ฉ่าวเหยียนที่นั่งพิงกับหัวเตียงกำลังนั่งอ่านหนังสือ แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องเข้ามาที่ตัวเขา มันทั้งอบอุ่นและเงียบสงบ

มู่เวยเวยค่อยๆย่องเข้ามาแอบมองเขาด้วยความสงบ มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขาเป็นเจ้าชายที่ออกมาจากหนังสือนิทานเด็ก รูปงาม อ่อนโยน สุภาพแต่น่าเสียดายที่เจ้าชายรูปงามไม่ใช่ของเธอ

เธอยืนอยู่อย่างนั้นนานพอสมควร ทั้งสองคนไม่มีใครส่งเสียงออกมา และแล้ว ……

เมื่อเย่ฉ่าวเหยียนปิดหนังสือลง และเงยหน้าขึ้นเขายิ้มแบบจำใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“เวยเวย ถ้าเธอยังไม่พูดอะไรอีก ฉันอาจจะเสแสร้งต่อไปไม่ไหวแล้วนะ”

มู่เวยเวยหัวเราะออกมา“ก็ฉันกลัวว่าจะรบกวนคุณไม่ใช่หรือยัง？”

“เธอหนะ……เข้ามานั่งก่อนสิ”เย่ฉ่าวเหยียนตบๆไปที่เตียง

มู่เวยเวยเหลือบไปมองที่เขา เธอยืนคิดอยู่กับที่ไม่ขยับไปพักหนึ่ง “ไม่ต้องหรอก นั่งที่บริษัทมาทั้งวันแล้ว รู้สึกปวดเอว คิดว่ายืนน่าจะสบายกว่า”

เย่ฉ่าวเหยียนรู้แก่ใจดี มีตรงไหนบ้างที่ไม่รู้ล่ะ แน่นอนว่าต้องเข้าใจในความคิดของเธอ เธอไม่ได้ปวดเอวอะไรหรอก เพียงแต่อยากจะมีระยะห่างก็เท่านั้น แม้ว่าตัวเองจะตัดสินใจที่จะวางมือเรื่องเธอแล้ว แต่เมื่อเห็นเธอมีทีท่าแบบนี้ เย่ฉ่าวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจ

ผู้หญิงคนนี้หนะ……ไม่ว่าจะต้องการมากแค่ไหนแต่ก็เอามาเป็นของตัวเองไม่ได้

“เวยเวย เมื่อร่างกายของฉันดีขี้นแล้ว ฉันจะไปเที่ยวที่ยุโรปสักพัก เธออยากจะไปด้วยกันไหม？”เย่ฉ่าวเหยียนจงใจถามขึ้น

มู่เวยเวยไม่ทันได้คิดก็ตอบปฎิเสธออกมาทันที “ถ้างั้นขอให้นายเที่ยวให้สนุกนะ ฉันยังเรียนไม่จบ ไม่ว่าจะที่ไหนก็ไม่อยากไปทั้งนั้น”

เย่ฉ่าวเหยียนถอนหายใจด้วยความผิดหวังและพูดว่า“เฮ่ย ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปคนเดียวซะแล้ว”

เอ๋？！

มู่เวยเวยตาเป็นประกายขึ้นมา เขาจะไปแล้วหรอ？！

“เธอเดาถูกแล้ว ฉันจะต้องไปจากที่นี่ ไปจากเมือง A เธอคงดีใจมากใช่ไหม？”

มู่เวยเวยนิ่งเงียบ พร้อมกับมีสีหน้ามึนงง

“ฉันคิดได้แล้ว เพราะเธอก็ไม่ได้ชอบฉัน แล้วทำไมฉันจะต้องฝืนใจตัวเองล่ะ？โลกนี้มันตั้งกว้างใหญ่ ผู้หญิงสวยๆยังมีอีกมากมาย ฉันไม่สามารถที่จะใช้เวลาทั้งหมดให้เสียไปกับเธอได้ ”

เมื่อมู่เวยเวยได้ยินเขาพูดอย่างนี้แล้ว ทันใดนั้นเธอมีความรู้สึกว่าโลกทั้งใบมันเบาสบายขึ้น ไม่ว่าเขาจะบอกว่าฉันเป็นคนยังไง ฉันก็ไม่สนใจ พร้อมกับทำการยืนยันให้มั่นใจ

“จริงไหม？คุณคิดดีแล้วใช่ไหม？”

เย่ฉ่าวเหยียนแบะปากด้วยความไม่พอใจและพูดขึ้นว่า“จริงสิ เธอดีใจมากขนาดนั้นเลยหรอ？”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ดีใจสิ สั้นๆนะดีใจมากๆเลย”มู่เวยเวยรู้สึกดีใจเกือบจะเต้นออกมา“ก็จริงและ โลกใบนี้มีผู้หญิงสวยๆเยอะแยะ อีกทั้งคุณก็เป็นคนดี ต้องหาคนที่เหมาะสมกับคุณได้แน่ๆ”

เย่ฉ่าวเหยียนฉีกยิ้มแววตาซ่อนเอาความเจ็บปวดที่เธอมองไม่เห็นไว้ข้างใน ความรู้สึกแบบรู้ทั้งรู้ว่าเอาเธอมาเป็นของตัวเองไม่ได้ มันช่างทรมานจริงๆ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะไม่อยากเห็นไม่อยากเจอเพราะมันอาจจะทำให้จิตใจสงบขึ้น และการรีบออกไปจากที่นี่มันก็อาจจะดีกว่า

“เวยเวย ฉันหิวแล้ว เธอมาพยุงฉันลงไปทานอาหารที่ชั้นล่างได้ไหม”

“คุณลงจากเตียงได้แล้วหรอ？แผลที่ร่างกายยังไม่สมานไม่ใช่หรอ？”มู่เวยเวยถามด้วยความกังวล

“ได้แล้ว หมอหานบอกว่าให้เคลื่อนไหวร่างกายบ้างจะทำให้หายเร็วขึ้น”

“อืออือ งั้นคุณระวังหน่อย”มู่เวยเวยก้มลงเพื่อสวมรองเท้าให้เขา และประคองที่แขนของเขาและค่อยๆเดินออกไปด้านนอก“ที่คุณพูดว่าไปยุโรป มีแผนไว้หรือยังว่าจะทำอะไร？”

เย่ฉ่าวเหยียนเอาน้ำหนักตัวครึ่งหนึ่งทิ้งลงไปที่แขนของเธอ และก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง“ไปเรียน”

“ไปเรียน？”มู่เวยเวยตกใจจนตาแทบจะทะลักออกมา

เย่ฉ่าวเหยียนขมวดคิ้วมองเธอ “ดูถูกฉันหรอ？ฉันอายุมากกว่าเธอแค่ปีเดียวเอง และถ้าฉันเรียนหนังสือฉันจะต้องเรียนได้ดีกว่าเธอแน่”

มู่เวยเวยหัวเราะเหอะเหอะออกมา“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันคิดว่าคุณแค่ต้องการที่จะไปเที่ยวดูทะเล ภูเขา ไม่คิดว่ามันจะดูเป็นเรื่องจริงจังแบบนี้”

“ชิ มีตอนไหนที่ฉันไม่จริงจังบ้าง？”

มู่เวยเวยก้มหน้าคิดในใจ ช่วงนี้ก็จริงจังมากๆเลยไม่ใช่หรอ

“จะลงบันไดแล้ว ค่อยๆนะ”เธอพูดเตือนเบาเบา

ที่ชั้นล่างของคฤหาสน์ เย่ฉ่าวเฉินเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งสองคน ในใจเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เย่ฉ่าวเหยียนเหลือบไปเห็นเงาของเขา ฉ่าวเหยียนโน้มตัวเข้าไปหามู่เวยเวยพร้อมกับพูดว่า “ถ้าหากครั้งนี้เธอไม่ไปกับฉัน ต่อไปเธอจะต้องทนการทรมานของพี่ชายฉันนะ”

มู่เวยเวยมีแววตาเศร้าลงเล็กน้อย“ฉันชินไปตั้งนานแล้ว แต่ยังไงเขาก็ไม่ฆ่าฉัน ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อใช้ชีวิตต่อไป”

“เธอมันเป็นพวกชอบถูกทารุณร่างกาย ฉันอยากช่วยให้เธอได้ออกจากนรกหลุมนี้ แต่เธอกลับไม่ยอม”เย่ฉ่าวเหยียนพูดหยอกเย้าเธอ

“ซะที่ไหนล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะที่ชายของฉัน ฉันหนีไปนานแล้ว”

เย่ฉ่าวเหยียนมองดูคนที่โดดเดี่ยวท่ามกลางแสงสลัวของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ดูเหมือนว่าต่อไปเขาจะต้องรับกรรม แต่ว่าเป็นอย่างนี้ก็ดี ก่อนหน้านี้ใครให้เขาทำไม่ดีกับเวยเวยล่ะ ถือว่าเป็นการลงโทษเขาแล้วกัน

ทั้งสองคนใช้บันไดในการขึ้นลง เย่ฉ่าวเฉินพึ่งจะเดินเข้ามาและกำลังจะพยุงไปที่มือของเธอเพื่อช่วยในการประคองเย่ฉ่าวเหยียน แต่เธอก็ดึงมือออกไปซะก่อน

“ฉันขอไปล้างหน้าก่อน แล้วจะรีบกลับมา”มู่เวยเวยพูดกับเย่ฉ่าวเหยียน และไม่รอให้เขาตอบกลับมาก่อน เธอก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป

เย่ฉ่าวเฉินไม่ได้แตะแม้แต่ปลายเสื้อของเธอ เธอก็ไปซะก่อน หนังตายังไม่ทันได้ลืมขึ้นมาเลย

ในใจรู้สึกจุกๆเล็กน้อย……

เย่ฉ่าวเหยียนมองดูท่าทางของเขา ก็เกิดความสะใจขึ้นมาทันที

พี่ชายครั้งนี้คงจะรู้สึกงอยไปเลยละซิ คิดว่าคงผิดหวังมากกว่าฉันซะอีก

เมื่อถึงตอนเย็น เย่ฉ่าวเฉินเดินออกจากห้องหนังสือและกลับไปที่ห้องนอน มู่เวยเวยที่ขดตัวนอนหลับอยู่มุมหนึ่งของเตียง แก้มอันขาวบริสุทธิ์แซมกับสีของเลือดฝาดที่ชมพูระเรื่อ จมูกที่เล็กได้รูปพอดีกับสัดส่วนของใบหน้า ดูแล้วน่ารักมากๆ

เย่ฉ่าวเฉินใช้น้ำล้างตัวให้สะอาด เขาขึ้นมานอนบนเตียงและค่อยๆขยับตัวของเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ปลายจมูกสัมผัสได้ถึงกลิ่นที่หอมฟุ้งจากตัวเธอ ร่างกายของเธอเริ่มมีการขยับตอบสนอง เย่ฉ่าวเฉินควบคุมความรู้สึกให้ไม่ลงมือกับเธอในขั้นต่อไป เพียงแค่กอดเธอไว้นิ่งๆ ก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

……

เย่ฉ่าวเหยียนที่อยู่ในช่วงวัยรุ่น ชอบออกกำลังกายเป็นปกติ พื้นฐานของร่างกายค่อนข้างแข็งแรง ใช้เวลาไม่กี่วันบาดแผลที่อยู่ตามร่างกายก็ฟื้นฟูเกือบจะเป็นปกติ เขาคิดว่า ถึงเวลาที่จะต้องกล่าวคำลาแล้ว ถ้ายังรอให้ผ่านไปนานวันเข้าก็มีแต่จะเจ็บไปมากกว่าเดิม

วันนี้ตอนเย็น ขณะที่ทั้งสามคนกำลังนั่งทานอาหารค่ำอยู่ เย่ฉ่าวเหยียนพูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า“พี่ เวยเวย ฉันคิดว่าจะไปวันพรุ่งนี้”

ฉ่าวเฉินและเวยเวยหยุดชะงักโดยไม่มีการนัดหมายกัน พร้อมกับมองไปที่เย่ฉ่าวเหยียยนพร้อมๆกัน

“ทำไมเร็วขนาดนี้？ร่างกายของนายยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์”เย่ฉ่าวเฉินมีสีหน้าไม่เห็นด้วยอย่างเห็นได้ชัด

“ที่จริงดีขึ้นมากแล้ว อีกทั้งตอนนี้มือขวาก็ดีขึ้นเร็วมากๆ ดูสิ”เย่ฉ่าวเหยียนพูดไปพลางยกมือด้านขวาขึ้นมา คาดไม่ถึงว่านิ้วชี้จะขยับได้นิดหน่อยแล้ว

“แต่ว่า โรงเรียนที่นั่นยังจัดการไม่เสร็จเลย……”

เย่ฉ่าวเหยียนพูดตัดบทเขา“พี่ โรงเรียนทางนั่นเมื่อไปถึงแล้วฉันจะจัดการเอง นายไม่ต้องเป็นห่วง และฉันก็จองตั๋วเครื่องบินของวันพรุ่งนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว พวกคุณไม่ต้องมารั้นฉันไว้หรอก”

ชั่วพริบตาเดียวเย่าฉ่าวเฉินกลับมีแววตาดูโศกเศร้าขึ้น “ฉ่าวเหยียน พี่ดูแลนายได้ไม่ดี”

“พี่ ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ นายอย่าทำเหมือนกับว่าฉันเป็นเด็กสิ”เย่ฉ่าวเหยียนพูดเปลี่ยนบรรยากาศ

มู่เวยเวยก็ไม่มีอารมณ์ที่อยากจะทานข้าวต่อ เธอถามเขาว่า“อย่างนั้นเรื่องการรักษามือขวาจะทำยังไง”

“วางใจได้ ฉันให้หมอหานรับศิษย์ไว้หนึ่งคน ฉันจะพาเขาไปด้วย”ลูกศิษย์คนนี้เป็นนักเรียนที่ติดตามหมอหาน พอดีว่าเขาก็ต้องการที่จะออกไปเผชิญโลก ดังนั้นเย่ฉ่าวเหยียนจึงได้พาเขาไปด้วย

อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่เงียบสงบ มู่เวยเวยกับเย่ฉ่าวเหยียนกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้

“ฉ่าวเหยียน ฉันคิดมาตลอดว่าอยากขอโทษคุณสักครั้ง เป็นเพราะพี่ชายของฉันแท้ๆ ถึงทำให้คุณต้องมาได้รับความเจ็บปวดมากมายขนาดนี้”

เย่ฉ่าวเหยียนหันกลับไปจ้องมองที่มู่เวยเวย เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นไปลูบที่ผมของเธอพร้อมกับพูดขึ้นว่า“เด็กโง่ ฉันเคยบอกเธอแล้วว่า เขาคือเขา ส่วนเธอก็คือเธอ ก็เหมือนกับเย่ฉ่าวเฉินคือพี่ชายของฉัน เธอเกลียดเขาแต่ไม่ได้เกลียดฉัน ฉันก็เช่นกัน แล้วมีอะไรที่ต้องขอโทษละ”

จมูกของมู่เวยเวยเริ่มแดงขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาเคยยื่นมือเข้ามาช่วยตัวเธอในหลายๆเรื่อง น้ำตาของเธอเริ่มซึมออกมา เสียงพูดก็เปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นแทน“ฉ่าวเหยียน คุณทำไมถึงได้ดีกับฉันขนาดนี้？”

เย่ฉ่าวเหยียนถอนหายใจและพูดว่า “ฉันดีขนาดนี้ เธอยังไม่ชอบฉันเลย ฉันว่าเธอสูญเสียมากกว่าฉันเยอะ ”

“และใครว่าไม่ใช่ล่ะ？”

จากนั้นเธอก็เดินไม่พูดไม่จาออกไป เย่ฉ่าวเหยียนพูดขึ้น “เมื่อฉันไปแล้ว เธอไม่ต้องกลัวเขานะ ตัวเธอเองต้องการที่จะทำอะไรก็ทำซะ ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ ดีกับตัวเองเข้าไว้”

“อือ ฉันรู้แล้ว”

“ยังมีอีกเรื่อง จำไว้ต่อไปถ้ามีเวลาให้ไปเยี่ยมฉันที่ยุโรปด้วย”จริงๆแล้วเขาต้องการที่จะพูดว่า ถ้ามีเวลาว่างให้โทรมาเขาบ้าง แต่คิดไปแล้วไม่เอาดีกว่า ติดต่อกันบ่อยๆเขากลัวว่าจะลืมเธอไม่ได้

“อือ ได้”

“เวยเวย……”เย่ฉ่าวเหยียนตะโกนเรียกเธอด้วยความซาบซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย

มู่เวยเวยก้มหน้าไม่ตอบกลับ น้ำตาของเธอค่อยๆไหลลงมา แต่เพื่อไม่ต้องการให้เขาเห็นเธอจึงพูดขึ้นว่า“ฉันง่วงแล้ว พรุ่งนี้เช้าตอนฟ้ามืดฉันจะไปส่งคุณที่สนามบิน”

และค่ำคืนนี้ มู่เวยเวยก็นอนดึกมาก

……

สนามบิน

เย่ฉ่าวเหยียนดูเหมือนกับว่าวัยรุ่นโดดเดี่ยวที่กำลังจะออกเดินทางท่องเที่ยว ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเขากำลังอาลัยกับความรัก

เย่ฉ่าวเฉินสั่งงานกับเขาทั้งสองคนเสร็จ และเดินมาตรงหน้าเย่ฉ่าวเหยียนพร้อมกับพูดขึ้นด้วยความอาลัยอาวรณ์ว่า“ถ้ามีเรื่องอะไรให้โทรมาหาฉัน และต้องดูแลตัวเองดีๆ”

เย่ฉ่าวเหยียนแสยะยิ้มด้วยความดีใจพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ว่างใจเถอะ เพียงแค่นายจัดการโอนเงินมาให้ตรงเวลา ฉันก็จะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข”

“หุ้นของบริษัทยังคงเก็บไว้ให้นายอยู่อย่างนั้น ถ้าเที่ยวเหนื่อยแล้วก็กลับมา”

“ฉันรู้”ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ประชาสัมพันธ์ของสนามบินได้ประกาศให้เย่ฉ่าวเหยียนทำการไปตรวจร่างกายตามเวลาก่อนขึ้นเครื่อง

เย่ฉ่าวเหยียน อาเจี๋ยและลูกศิษย์ของหมอหานเข้าไปตรวจร่างกาย เขาหันกลับมามองมู่เวยเวยที่ไม่พูดไม่จาอะไรเลย และพูดกับเย่ฉ่าวเฉินว่า“ต่อไปนายต้องดีกับพี่สะใภ้หน่อย หากว่าวันหนึ่งฉันยังตัดใจไม่ได้ล่ะก็ ไม่แน่ว่าฉันอาจกลับมาแย่งเธอไปจากนาย”

เย่ฉ่าวเฉินมองที่ตาของเขาและตอบกลับอย่างจริงจังว่า“ได้”เพียงคำเดียว

ประกาศของสนามบินดังขึ้นมาอีกครั้ง เย่ฉ่าวเหยียนรู้ว่าหมดเวลาอาลัยอาวรณ์ต่อแล้ว ใช้ความกล้าพูดความต้องการของเขาออกมาว่า“พี่ ฉันอยากกอดเธอสักครั้งจะได้ไหม？”

ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมา เย่ฉ่าวเหยียนไม่เคยกอดเธอเลย จะมีก็แค่จับมือบ้างแต่ก็เป็นในตอนที่เธอนอนหลับ

จะให้พูดกันจริงๆแล้ว เขาก็ยังมีเยื่อใยอยู่

เย่ฉ่าวเฉินนิ่งไปสักพัก แล้วหันหลังให้

มู่เวยเวยไม่ได้ปฏิเสธ เธอยื่นมือออกไปเพื่อกอดเขา

หัวใจของเย่ฉ่าวเหยียนเหมือนโดนแช่น้ำ จุกๆแน่นๆ ยิ่งคิดว่าต่อไปและจะไม่ได้เจอเธอแล้ว เย่ฉ่าวเหยียนก็กอดเธอแน่นขึ้น

“ดูแลตัวเองดีๆ” มู่เวยเวยพูดขึ้นที่ข้างหูของเขาเบาเบา

ศีรษะของเย่ฉ่าวเหยียนที่อยู่บริเวณไหล่ของเธอขยับขึ้นลงเป็นตอบรับ เขาค่อยๆปล่อยมือออกจากเธอ และจูบไปที่ริมฝีปากของเธอหนึ่งครั้ง จากนั้นก็ดึงตัวกลับมาและหันหลังจากไป

นี่เป็นจูบแรกของเขา เขาอยากส่งมันให้กับผู้หญิงที่เขาชอบ

แม้ว่าเธอจะไม่ชอบเขาก็ตาม

มู่เวยเวยที่กำลังยื่นงงอยู่กลับที่ ความรู้สึกโศกเศร้าที่มีในตอนแรกถูกจูบนี้ของเขาทำลายลงไปจนหมดสิ้น

เด็กผู้ชายคนนี้！

เย่ฉ่าวเหยียนไม่ได้หันกลับมามอง โบกมือลาไม่กี่ครั้ง แล้วหายเข้าไปในเขตตรวจร่างกาย

ประมาณสิบนาทีหลังจากนั้น เครื่องบินเริ่มทะยานขึ้นไปในอากาศ และบินสูงขึ้นไปทะลุเมฆ

เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ตอนนี้ได้จากเธอไปแล้ว

……

กลับเข้าสู่การใช้ชีวิตปกติ แต่มู่เวยเวยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้อารมณ์ของเย่ฉ่าวเฉินได้เปลี่ยนไปแล้ว

อย่างเช่นว่าเวลาทานอาหารจะคอยสังเกตว่าเธอชอบทานอะไร และคอยกำกับแม่บ้านฉินด้วยตัวเอง ไม่ว่าตอนเช้าหรือตอนเย็นเขาจะขับรถมาจอดรอที่หน้าคฤหาสน์และคอยเปิดประตูด้านข้างคนขับให้กับเธอ ถ้าเธอไม่ยอมขึ้นและเดินหนีไปข้างหน้าเขาก็จะดึงมือของเธอไว้และเอาตัวของเธอขึ้นรถไป ตอนเย็นถ้าหากว่าเธอมีทีท่าปฏิเสธ เขาก็จะรีบหยุดทันที จากนั้นตอนนอนเขาจะทำเพียงแค่กอดเธอเท่านั้น

มู่เวยเวยมีท่าทีที่ประหลาดใจ ตอนที่เย่ฉ่าวเหยียนจะไปได้บอกให้เขาทำดีกับตัวเธอบ้าง หรือว่าเขาฟังเข้าใจและทำตาม？

เย่ฮวางกรุ๊ป

เลขาหลิวถือแฟ้มงานเข้ามาในห้องประธาน

“ประธานเย่ กำหนดการท่องเที่ยวของบริษัทปีนี้ออกมาแล้ว คุณลองดูสักหน่อย”

การท่องเที่ยวของบริษัท นี่เป็นรางวัลตอบแทนของบริษัทเย่ฮวางที่มีให้พนักงานทุกๆปี ที่พักและอาหารฟรี พนักงานมีหน้าที่แค่กินและเที่ยวให้สนุก

“ปีนเขาหรอ？”เย่ฉ่าวเฉินพิจารณาดูอย่างรวดเร็ว “ใช้เวลาสองวันจะพอหรอ”

เลขาหลิวพูดขึ้นด้วยความระมัดระวังว่า“เพราะมีเวลาแค่ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เพียงสองวัน ฉะนั้นแล้ว……”

“งั้นก็เอาเวลาของวันศุกร์บวกเพิ่มเข้าไปด้วย พนักงานหยุดทำงานหนึ่งวันบริษัทคงไม่เสียหายอะไรหรอก ต้องให้พวกเขาพักผ่อนให้สนุกถึงจะมีแรงทำงาน ”เย่ฉ่าวเฉินพลิกไปดูที่หน้าสุดท้ายพร้อมกับพูดว่า“ปีนขามันดูธรรมดาเกินไป ให้เพิ่มบาร์บีคิวนอกสถานที่เข้าไปด้วย”

เลขาหลิวมีแววตาแสดงออกมาด้วยความดีใจอย่างเห็นได้ชัด“ตกลงค่ะ ฉันจะรีบไปจัดการปรับเปลี่ยน”

“รอก่อน”เย่ฉ่าวเฉินเรียกเลขาหลิวที่เดินถึงหน้าประตูให้หยุด“เรื่องที่พัก ดีที่สุดให้มีห้องทำอาหารส่วนตัว เพราะมีพนักงานบางคนไม่ทานเผ็ด”

“ได้ค่ะท่านประธาน”เลขาหลิวเดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางดีใจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ มีคนที่ไม่กินเผ็ดอยู่？นั่นไม่ใช่มู่เวยเวยหรอกหรอ？

เมื่อในกลุ่มของบริษัทประกาศแจ้งออกไป พนักงานทั้งบริษัทต่างดีใจกันอึกทึกครึกโครม

“แม่เจ้า ประธานเย่ช่างดีเหลือเกิน พรุ่งนี้พวกเราก็จะได้ออกไปเที่ยวกันแล้ว”

“ถูกต้อง ถูกต้อง แถมยังได้พักในคฤหาสน์ข้างทะเสสาบที่ดีที่สุดของเมืองAอีกด้วย ได้ยินมาว่าที่นั้นมีขนมหวานที่แสนอร่อนอยู่ด้วย”

“ลองคิดดูสิว่า ได้ชมพระอาทิตย์ตกอยู่ข้างๆกับริมทะเลสาบไปพลางกินบาร์บีคิวไปพลาง และมีผู้ชายหล่อๆเป็นอาหารตา มันสุดยอดไปเลย”

มู่เวยเวยที่ไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นดีใจอะไร ได้ยินเพื่อนร่วมงานตะโกนโห่ร้องด้วยความดีใจ แน่นอนว่าครั้งนี้ถ้าไม่มีเย่ฉ่าวเฉินไปด้วยล่ะก็ เธอคงจะดีใจมากกว่านี้แน่

ใกล้เวลาเลิกงาน พนักทุกคนเริ่มนั่งกันไปติด อยากรีบกลับไปเตรียมข้าวของล่วงหน้า มีพนักงานไม่กี่คนที่อาศัยตอนที่เหอเหม่ยหลิงเผลอ หยิบกระเป๋าออกไปแต่เมื่อไปถึงหน้าประตูก็บังเอิญถูกเย่ฉ่าวเฉินมาหยุดไว้ได้

“เย่……ประธานเย่……”เรียกอย่างติดๆขัดๆเพียงไม่กี่คำพร้อมกับร้อนร้นวิ่งกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง

เมื่อมู่เวยเวยได้ยินเข้าก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ แต่เมื่อเห็นเย่ฉ่าวเฉินเดินเข้ามาก็รีบหุบยิ้มทันที

“ทำงานเสร็จหรือยัง？”เย่ฉ่าวเฉินเดิมเข้ามาที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ

“ยังไม่เสร็จ”มู่เวยเวยกำลังแก้รูปภาพรูปหนึ่ง

เย่ฉ่าวเฉินดึงดินสอที่อยู่ในมือของเธอออกแล้วพูดว่า“ไปกันเถอะ เลิกงานแล้ว”

มู่เวยเวยควบคุมอารมณ์ให้อยู่นิ่งและมองดูเวลาที่อยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมกับเงยหน้ามองเขา“ยังเหลืออีกสิบนาที”

“ฉันเป็นหัวหน้า คำพูดของฉันถือว่าเป็นอันสิ้นสุด”จากนั้นเขาก็โยนดินสอลงไปที่โต๊ะและสั่งให้เธอหยิบกระเป๋าพร้อมกับพูดว่า“พรุ่งนี้จะต้องไปเที่ยวแล้ว เราไปซื้อของเล็กๆน้อยๆกัน”

มู่เวยเวยทำได้เพียงลุกขึ้นหยิบเอาโทรศัพท์และเดินตามเขาไป

เมื่อมาถึงหน้าประตู เย่ฉ่าวเฉินหันหลับมาพูดอย่างกะทันหันว่า “วันนี้เป็นกรณีพิเศษ ตอนนี้สามารถเลิกงานได้แล้ว แต่ว่า ครั้งต่อไปอนุญาต”

“โอ้เย้——”

“ขอให้ประธานเย่อายุยืนหมื่นปี——”