ตอนที่ 225
บทที่226 คุณมู่ ยินดีต้อนรับคุณกลับมา
October 22, 2026
รถของฉู่เซวียนถูกจับตามองเมื่อออกจากสถานที่ก่อสร้าง กระเป๋าเดินทางทั้งหมดอยู่ในท้ายรถ หลังจากออกจากสถานที่ก่อสร้างเขาก็ตรงไปที่สนามบิน
เธอไม่รู้ตกลงว่าจะไปที่ไหน แค่คิดจะออกเดินทางโดยซื้อเที่ยวบินที่ใกล้ที่สุด
แต่ทว่ารถของเขายังไม่ออกจากเมืองA ก็ถูกรถสามคันขวางกลางถนน
ฉู่เซวียนแทบจะประสาทเสีย เมื่อวานเขาตั้งใจเสาะหาเส้นทางลับพิเศษเส้นนี้ แต่เย่ฉ่าวเฉินกลับรู้ทันอย่างรวดเร็ว?
รถถูกปิดกลั้นอยู่กลางถนน ฉู่เซวียนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ รถทั้งสามคันจอดอยู่อย่างนิ่งๆ ไม่มีคนลงจากรถราวกับรอคำสั่งบางอย่าง เขาไม่กล้าที่จะบุ่มบ่ามเพราะนี่อยู่ในอาณาเขตของเย่ฉ่าวเฉิน ใครจะไปรู้ว่าเขาจะทำเรื่องบ้าๆอะไร
ฉู่เซวียนได้แต่ตระหนกคิด คิดแต่จะตอบคำถามเย่ฉ่าวเฉินอย่างไร
แน่นอนว่า สิบนาทีต่อมา คาเยนน์สีดำพุ่งเข้ามาจากระยะไกลอย่างรวดเร็ว มันคือรถที่เย่ฉ่าวเฉินขับในตอนเช้า
ฉู่เซวียนถอนหายใจ แล้วลงจากรถโดยไม่รอให้คาเยนน์คันนั้นเข้ามาใกล้ ทันใดนั้น ผู้คนมากกว่าสิบคนในรถทั้งสามคันก็ออกมาจากรถ เพื่อปิดกลั้นเส้นทางที่เธอสามารถหลบหนีได้
ฉู่เซวียนยิ้มอย่างเยือกเย็น มาถึงจุดนี้แล้ว หากเธอยังคิดจะหนีก็เสียสติแล้ว
“จือ——”เสียงเบรกดังขึ้น รถยังไม่จอดนิ่งสนิท เย่ฉ่าวเฉินก็กระโดดออกจากรถเสมือนสิงโตและพุ่งเข้าหาเธอ
“ประธานเย่ ฉันไม่เข้าใจ นี่หมายความว่าอะไร?”
เย่ฉ่าวเฉินเข้ามาด้วยสายตาที่โกรธแค้นอัดเธอเข้าไปในรถ ในตาเต็มไปด้วยความโกรธ “เธอไปไหนแล้ว?”
ฉู่เซวียนยิ้มอย่างใจเย็น แล้วเม้มริมฝีปาก “ประธานเย่ หมายถึงใคร?”
“มู่เวยเวย ภรรยาของฉัน เขาหายไปไหนแล้ว?” เวลานี้เย่ฉ่าวเฉินระเบิดอารมณ์โกรธทั้งหมดอย่างพลุ่งพล่าน หดหู่เป็นเวลานาน ก็อยากถามให้ตาสว่างสักที มู่เวยเวยภรรยาของเขา
“อ่า หล่อนบอกคุณแล้วนิ่ งั้นทำไมประธานเย่ถึงต้องมาแสดงอารมณ์โกรธกับฉัน? คือ.....เธอเองต้องการจากไป.....ฉันไม่ได้บีบบังคับให้เธอไป”
เย่ฉ่าวเฉินโกรธจนทนไม่ไหว ถอนหายใจ แล้วกัดฟันถาม “เธอไม่ได้บังคับให้เขาไปงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ฉัน.....”
เย่ฉ่าวเฉินดูหมิ่นด้วยความโกรธ แล้วพูด “เธอกล้าพูดเหมือนว่าเธอไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขา? เขาแสร้งทำเป็นว่าเป็นน้องสาวของเธอ พวกเธอรวมหัวกันโกหกฉัน ตอนนี้เขาหนีไปแล้ว เธอคิดว่าเธอจะหลอกได้แนบเนียนเหรอ?
ฉู่เซวียนถูกเขากดทับจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของเขาเริ่มแดง เขากลัวจริงๆว่าเย่ฉ่าวเฉินจะฆ่าเขาให้ตายที่นี่
“เธอ…..เธอใจเย็นลงหน่อย พวกเราต้องพูดคุยกันดีๆ” ฉู่เซวียนประนีประนอม
เย่ฉ่าวเฉินมองเธอด้วยความแค้น ปล่อยเธอออก “พูดสิ เธอไปไหน?”
ฉู่เซวียนไอ สีหน้าดีขึ้นแล้วพูด “ฉันไม่รู้จริงๆ เธอเพียงส่งข้อความหาฉันว่า เธอขึ้นเครื่องบินแล้ว ฉันไม่รู้จริงๆว่าเธอไปที่ไหน”
เย่ฉ่าวเฉินรู้ว่าเธอไม่พูดความจริง ก็ลงมือฟาดไปที่หลังหูของเธอ ได้ยินเพียงเสียงกระดูก “เคล็กๆ" กระดูกแขนของฉู่เซวียนหล่นลงมา
“อ้า——”ฉู่เซวียนร้องตะโกนเสียงดัง ใช้มือดึงแขนที่หลุดอยู่อีกข้าง ตะโกนใส่เขาอย่างเจ็บปวด “เย่ฉ่าวเฉิน แม่มึง แกป่วยรึเปล่า แกฆ่าฉันเลยดีกว่า จะทรมานฉันแบบนี้เพื่ออะไร?"
เย่ฉ่าวเฉินยิ้มอย่างเยือกเย็น “ฆ่าแกงั้นเหรอ? ดูถูกแกเกินไปแล้ว หากไม่อยากเจ็บปวด บอกความจริงฉันดีที่สุด เวยเวยไปที่ไหนกันแน่? พวกแกจะไปเจอกันที่ไหน? คนเบื้องหลังพวกแกคือใคร?”
ฉู่เซวียนจะบอกสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร อดทนกับความเจ็บปวดแล้วพูด “แกอย่าถามเลย ฉันไม่รู้จริงๆ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ก็ได้เสียง “เคล็กๆ”แขนอีกข้างของฉู่เซวียนก็ถูกหักหลุดลงมา
“อ้า——”
“จางเห่อ พาองค์ชายฉู่กลับไปต้อนรับดีๆ เขาไม่พูดความจริงทั้งวัน ก็ให้หิวทั้งวัน จนกว่าจะยอมพูดความจริงออกมาก”
“ครับ คุณชาย”
เสื้อผ้าของฉู่เซวียนเต็มไปด้วยเหงื่อ หน้าซีด เขารู้ว่าเย่ฉ่าวเฉินดุร้ายและโหดเหี่ยม แต่คาดไม่คิดว่าวิธีการของเขาจะเฉียบแหลมขนาดนี้
“เย่ฉ่าวเฉิน ฉันเป็นประธานของบริษัทMK เธอควรชั่งน้ำหนักให้ชัดเจน” ฉู่เซวียนเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาอย่างคับแค้น
“เหอะ ได้สิ งั้นดีเลยฉันถามคุณลุงฉู่ พวกตระกูลฉู่เจรจาต่อรองทพธุรกิจกับฉันต่อหน้าใจคอกว้างขวางตรงไปตรงมา แต่เบื้องหลังสมรู้ร่วมคิดกับคนอื่นขโมยแผนที่สมบัติของฉัน นี่คงเป็นหลักวิธีที่พวกตระกูลฉู่ใช้ตั้งตัว” พูดแล้ว เย่ฉ่าวเฉินคว้าคอเสื้อของเขา “นอกจากนี้ถ้าฉันปล่อยข่าวว่าตระกูลฉู่ขโมยแผนที่สมบัติของประเทศที่ร่ำรวยและเป็นศัตรู ทายสิว่า ต่อไปตระกูลฉู่ยังจะมีชีวิตที่ดีในอนาคตหรือไม่?”
ฉู่เซวียนปวดแกนประสาทขึ้นอย่างหนัก ความเจ็บป่วยทั้งจิตใจและร่างกายทำให้เขาแทบพูดไม่ออก
“ฉู่เซวียน ฉันมีเป็นร้อยวิธีที่ทำให้แกเหมือนตายทั้งเป็น แกอาจจะปกปิดมันไว้ได้ตลอด แต่อยากได้ก็ตาม ฉันจะตามหามู่เวยเวยได้อย่างแน่นอน
เย่ฉ่าวเฉินพูดจบ ก็ผลักฉู่เซวียนไปที่ด้านหน้าจางเห่อ ฉู่เซวียนโซเซจนเกิบร่วงลงมา
“พามันไป”
หลังจากจัดการทางนี้เสร็จ เย่ฉ่าวเฉินขับรถพุ่งตรงไปที่สนามบินทันที เมืองAมีเที่ยวบินไปฮาวายทุกวันแต่มีเพียงเวลาสิบโมงเช้า เย่ฉ่าวเฉินต้องการไปแต่ต้องรอในรอบพรุ้งนี้
แต่เวลานี้เรารอไม่ได้แล้ว เขาจึงซื้อตั๋วบินจากฮ่องกงจากนั้น ต่อเครื่องจากฮ่องกงบินไปโฮโนลูลูฮาวาย
เขาไม่รู้ว่าเธอจะถูกพาตัวไปที่ไหน แต่อย่างน้อยเขาก็ไล่ตามรอยเท้าของเธอได้อย่างมีความหวัง
สะพายกระเป๋าขึ้นเครื่องบิน เย่ฉ่าวเฉินจิตใจหนักแน่นสุดๆ
……
หลังจากบินอยู่เป็นระยะเวลานาน กลางดึก ในที่สุดเครื่องบินก็ร่อนลงที่สนามบินนานาชาติ
ทันทีที่ก้าวออกจากเครื่องบิน คลื่นลมร้อนก็พัดไปทั่ว ทันทีที่มู่เวยเวยได้กลิ่นอากาศผสมกับกลิ่นเกลียวคลื่น เธอก็นึกถึงช่วงเวลาไม่มีคนอาศัยอยู่บนเ
ที่นี่เป็นเมืองท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาดึกดื่น แต่ด้านนอกสนามบินก็ยังมีผู้คน
ยืนอยู่ประตูทางออก มู่เวยเวยคิดจะติดต่อชายหน้ากากสีเงิน โทรศัพท์ดังขึ้นด้วยความบังเอิญ ที่สนามบินมีดวงตาจ้องมองเธอ
“คุณมู่ ฉันดีใจมากที่เธอทำตามสัญญา”
มู่เวยเวยพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ตอนนี้ฉันต้องไปที่ไหน?”
“ไปที่ท่าเรือหวงโห่ว มีเรือยอทช์จอดอยู่ที่นั่น ขึ้นไป เขาจะพาเธอมาหาฉัน”
“เธอสัญญาว่าจะไม่โยนฉันลงทะเล?” มู่เวยเวยประชดประชัน
“อื้อ คุณมู่ที่รักการที่ฉันโยนเธอลงทะเลไม่ได้มีผลดีอะไรกับฉันเลยสักนิด ฉันเป็นคนทำธุรกิจ ไม่เคยค้าขายกับสิ่งที่ขาดทุน”
มู่เวยเวยถอนหายใจ คิดไปคิดมาก็ถูก เขาไม่จำเป็นต้องเอะอะโวยวายกับตัวเอง
“ได้ ฉันไปตอนนี้”
“เฝ้ารอเธอมาถึง”
มู่เวยเวยเรียกรถแท็กซี่ ใช้ภาษาอังกฤษบอกคนขับรถว่าจะไปที่ไหน คนขับเหยียบคันเร่งอย่างแรง แสงจันทร์ข้างนอกสว่างไสว ลมทะเลพัดผ่าน บนถนนรถที่ขับไปมามีไม่มาก จึงดูว่างเปล่าและเงียบมาก
บนรถแท็กซี่ มู่เวยเวยโทรหาเยฉ่าวเฉิน แต่เขาปิดเครื่อง เธอเดาว่า เขาอาจจะอยู่บนเครื่องบิน จึงส่งข้อความหาเขา
ฉันถึงแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังไปลงเรือที่ท่าเรือหวงโหว่ ไม่รู้ต้องไปที่ไหน โทรศัพท์น่าจะใช้ไม่ได้แล้ว เธอไม่ต้องตอบข้อความกลับนะ
เมื่อส่งข้อความเสร็จ มู่เวยเวยจำเบอร์โทรศัพท์เขาขึ้นใจ จากนั้นลบข้อมูลทั้งหมดในโทรศัพท์ที่เกี่ยวกับเย่ฉ่าวเฉิน ทั้งประวัติการโทร ข้อความ วีแชท
หลังจากที่ทำเสร็จ เธอเอนกายลงบนเบาะอย่างเหนื่อยล้าลม ลมทะเลพัดเข้ามาในรถและเสยผมยาวของเธอขึ้นมา ทุกๆเส้นผมล้วนมีแต่ความกังวลเกี่ยวกับลูก
หลังจากที่อยู่บนรถสิบกว่านาที มู่เวยเวยก็มาถึงท่าเรือหวงโหว่
มีแต่แสงของพระจันทร์ที่ส่องสว่าง
ที่ท่าเรือมีเรือจอดอยู่เจ็ดแปดลำ นอกจากนี้ยังมีเรือยนต์หลายลำซึ่ง มีเรือยอทช์ขนาดเล็กเพียงลำเดียวเท่านั้นที่เปิดไฟอยู่
มู่เวยเวยเดินตรงไปที่เรือลำที่เปิดไฟอยู่ ก่อนที่จะมาถึงด้านหน้า มีผู้หญิงรูปร่างมีสเน่ห์สวมรองเท้าส้นสูงสีดำตัวผอมและสูงเดินออกมา
“คุณมู่ พวกเราเจอกันอีกแล้ว” รอยยิ้มผู้หญิงคนนั้นมีคมมีดซ่อนอยู่
มู่เวยเวยยิ้มหน้านิ่งๆ “ใช่ เจอกันอีกแล้ว”
“เชิญ เจ้านายรออยู่” สาวงามบิดเอวแล้วขึ้นเรือยอร์ชไป ใช่แล้ว เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวกับที่แย่งมู่เวยเวยจากเมืองหนานกงเฮ่าครั้งที่แล้ว
แสงไฟบนเรือยอทช์สว่างไสว ทันทีที่มู่เวยเวยขึ้นมาเรือยอทช์ก็สั่นสองสามครั้งเสียงดัง “เวิงลงลง” กึกก้อง แล้วเริ่มออกมุ่งหน้าไปกลางทะเล
บนดาดฟ้ามีโต๊ะ พร้อมไวน์แดงหนึ่งขวด มีไวน์อยู่ในแก้ว
“มีเพียงคุณคนเดียว?”มู่เวยเวยแปลกใจเล็กน้อย เธอคิดว่าจะมีบอดี้การ์ดหลายคนซะอีก
หญิงงามดูมิตรมาก เธอชี้ไปที่เก้าอี้ตรงข้าม “ไปรับผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอมา ยังต้องส่งกองทัพอีกหรือ? ยังไงเธอก็หนีไม่รอด”
มู่เวยเวยก็ไม่เกรงใจ เดินตรงไปนั่งลง
“ไม่ต้องตื่นเต้น สามารรับเธอมาได้แล้ว ก็ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก” ท่าทีของโฉมงามดูอ่อนโยนลงกว่าครั้งที่แล้วมาก
มู่เวยเวยชำเลืองมอง แขนขาของเธอผ่อนคลาย “สาวงามเธอชื่ออะไร?”
สาวงามจิบไวน์แดงพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า แต่คิ้วของเธอยังคงเย็นชา “เรียกฉันว่า อลิซ ก็ได้”
“อลิซ? ลูกของเธอเป็นยังไงบ้าง?”มู่เวยเวยถามอย่างเร่งรีบ
“ดีนะ กินเก่งนอนเก่งเล่นเก่ง”
มู่เวยเวยมองเธออย่างเบื่อหน่ายและไม่อยากพูดคุยกับเธอ เงียบและไม่ต้องการพูดคุย หน้ากากที่อยู่บนใบหน้าทำให้เกิดความเจ็บปวดเล็กน้อย มู่เวยเวยลุกขึ้นแล้วหยิบยาน้ำออกมาจากกระเป๋าของเธอ
“ไปทำอะไร?” อลิซถามอย่างเย็นชา
“ไปถอดหน้ากากออก ฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว” มู่เวยเวยเดินเข้าไปในห้องโดยสาร
“ช้าก่อน” เสียงของอลิซหยุดเธอ แล้วพยักหน้า “โยนโทรศัพท์มาตรงนี้”
慕薇薇回头看了她两眼，像她说的那样，把手机扔了出去。
มู่เวยเวยมองกลับมาที่เธอ โยนโทรศัพท์ออกไปเหมือนที่เธอพูด
“ปะ ——” ขว้างไม่ดีจนพลาดล้มลงกับพื้น มู่เวยเวยก็ไม่ได้กลับไปเก็บ อย่างไรก็ตามเธอก็ไม่มีโอกาสใช้โทรศัพท์มันแล้ว
อลิซเหลือบมอง แต่ก็ไม่ขยับ
เมื่อเธอมาถึงห้องน้ำในห้องโดยสาร มู่เวยเวยมองใบหน้าในกระจกอย่างเงียบ ๆ ความสวยความงาม ที่ไม่ใช่ของเธอ เทยาในมือแล้วฉีกหน้ากากออก เผยผิวขาวเนียน
ยังไงใบหน้าของตัวเองก็สบายที่สุด ถึงแม้ว่าจะสวยไม่เท่าฉู่เหยียน
ออกจากห้องโดยสาร มู่เวยเวยพยายามโยนหน้ากากในมือลงทะเล เธอไม่จำเป็นต้องเป็นฉู่เหยียนอีกต่อไป ไม่มีการสูญเสีย มีเพียงการผ่อนคลายเท่านั้น
เหตุผลที่ตอนนี้เธอฉีกหน้ากากทิ้งก็คือเธอไม่ต้องการมันอีกต่อไป และยังมีอีกเหตุผลหนึ่งนั่นคือเธอไม่ต้องการให้ลูกเห็นเธอในใบหน้าของฉู่เหยียน
มู่เวยเวยหันกลับมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้ววางมันลงบนโต๊ะ
“ถ้าเธอง่วงก็ไปนอนพักสักหน่อย อาจจะดึกกว่าจะถึง” อลิซชี้ไปที่เตียงผ้าใบที่อยู่ไม่ไกล
มู่เวยเวยนิ่งเงียบ ไม่คาดคิดว่าสถานที่ที่จะไปนั้นไกลขนาดนี้?
หยิบกระเป๋าเป้แล้วเดินไปที่เตียงผ้าใบ วางกระเป๋าไว้ด้านบน แล้วล้มตัวลงนอน
เธอเคยเห็นความโหดเหี้ยมของอลิซ หากเขาต้องการแย่งแผนที่สมบัติ เธอก็ไม่มีโอกาสชนะได้ เพราะฉะนั้นเธอสั่งอะไรก็ทำอย่างนั้น
เรือยอทช์แกว่งไปแกว่งมา เสมือนแม่ไกวเปลกล่อมเด็ก บวกกับการนั่งเครื่องบินกว่าสิบชั่วโมง มู่เวยเวยเหนื่อยมากจนกอดกระเป๋าเป้แล้วหลับไป
ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน มู่เวยเวยถูกเตะที่น่องเธอจนตื่นจากความฝัน และสิ่งที่เข้ามาในความคิดของเธอคือใบหน้าที่ไม่แสดงอาการของอลิซ วิวท้องฟ้าสีฟ้าอ่อนที่อยู่ข้างหลังเธอ
สว่างแล้ว
“เธอก็ใจกว้างจริงๆ ฉันให้เธอนอนเธอก็นอน ตื่น พวกเราถึงแล้ว”
มู่เวยเวยขยี้ตา ลุกขึ้นด้วยอาการปวดเมื่อยที่แขนและขา รวบผมของเธออย่างลวกๆ หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แล้วเดินตามอลิซออกจากเรือยอทช์
นี้คือเกาะเล็กๆที่เขียวชอุ่ม ล้อมรอบด้วยทะเล ไม่ปรากฏแม้แต่เงาของผู้คนให้เห็นบนชายหาดแห่งนี้ ดูเหมือนว่านี่เป็นเกาะที่ไม่มีชื่อ
เดินตรงไปร้อยสองร้อยเมตร มีคฤหาสน์หลังสีขาวตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่หนาทึบ บอดี้การ์ดร่างสูงสองคนเดินเข้ามาหาพวกเขา มู่เวยเวยจับสายสะพายที่ไหล่ของเขาอย่า
งแน่น
ยังดี ที่ฝั่งตรงข้ามเพียงแค่มองเธอผ่านๆ หลังจากนั้นก็ใช้ภาษาที่มู่เวยเวยฟังไม่เข้าใจสนทนากับอลิซ คนด้านหลังพยักหน้าแล้วพูดสองสามคำจากนั้นก็เดินไปด้านหน้า
ยิ่งเธอเข้าใกล้คฤหาสน์หลังสีขาว มู่เวยเวยก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจ เธอไม่ได้เห็นลูกมาครึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเขายังจำแม่คนนี้ได้หรือไม่
เมื่อเข้าไปในคฤหาสน์ ทุกหนทุกแห่งล้วนมีทหารลาดตระเวนถือปืน ทุกๆคนมีดวงตาเหมือนเฉียบแหลมดั่งนกเหยี่ยว
มู่เวยเวยนึกถึงตัวละครทหารรับจ้างในภาพยนตร์สงคราม คนเหล่านี้เป็นทหารรับจ้าง
เข้าไปในห้องนั่งเล่นด้วยอารมณ์กังวลและไม่สบายใจ อุณหภูมิก็ลดลงทันที
เมื่อเทียบกับคฤหาสน์หลังที่ฉันเคยไป การตกแต่งที่นี่ดูเรียบง่ายกว่า ใช้สีขาวหลัก และเฟอร์นิเจอร์ที่ทันสมัย มู่เวยเวยมองไปรอบๆ มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน สวมเสื้อเชิ้หรูหราและกางเกงลำลอง รองเท้าผ้าใบสีขาวระดับไฮเอนด์ เขายังคงสวมหน้ากากสีเงินบนใบหน้า และดวงตาของเขาซ่อนอยู่หลังหน้ากาก เผยให้เห็นแสงที่มองไม่เห็น
เมื่อเห็นเขา มู่เวยเวยก็ขนลุกเย็นวูบไปทั้งร่างกายอย่างอธิบายไม่ถูก