บทที่289 กำลังรนหาที่ตายหรอ?

"ไปเถอะไปเถอะ มีอะไรก็โทรหาพ่อ"

"ลาก่อน"

เย่จิงเหยียนเดินไปที่จุดตรวจความปลอดภัยอย่างรวดเร็ว หลังจากตรวจสอบสัมภาระทั้งหมดแล้ว เขาก็โบกมือให้พ่อ ในขณะนั้นเขาก็เห็นพ่อน้ำตาคลอ

ไม่กล้าที่จะอยู่ต่อนาน เย่จิงเหยียนเดินไปทางประตูขึ้นเครื่อง โดยไม่หันหลังกลับมามองเพราะกลัวว่าพ่อจะเห็นน้ำตาของเขา

มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลก อาจเป็นเรื่องยากสำหรับนักเรียนส่วนใหญ่ แต่สำหรับเย่จิงเหยียนที่เรียนพิเศษมาอย่างดี มันเหมาะสมแล้ว

ในเวลาว่างนอกเหนือจากการเข้าห้องปฏิบัติการฟิสิกส์แล้ว เขายังไปที่ห้องทดลองและเข้าร่วมโครงการต่างๆ แถมยังเข้าร่วมโครงงานที่สามารถทำเงินได้ด้วย เขากำลังเรียนรู้แนวคิดทางธุรกิจจากต่างประเทศและความเฉียบแหลมทางธุรกิจ

แน่นอนว่าการปรากฏตัวของชายชาวตะวันออก หล่อเหลาด้วยรูปลักษณ์ที่น่าทึ่ง ดึงดูดสายตาของสาวงามต่างชาติจำนวนมาก มีสาวสวยมากมายมาเคาะประตูของเขาในตอนกลางคืน แต่เขาก็ปฏิเสธอย่างเย็นชา

ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหลุดออกไปหรือเปล่า ช่วงนี้ไม่มีสาวงามมาหาเขาเลย มาแต่พวกเพื่อนผู้ชาย เย่จิงเหยียนเปิดประตูห้องพร้อมกับถอนหายใจ "เฮ้อ" ที่หดหู่

ในเวลาสามปี เขาเรียนรู้ความรู้ทั้งหมดของหลักสูตรสี่ปี และยังได้ฐานะตัวแทนของผู้สำเร็จการศึกษาที่โดดเด่นในปีนั้น

เพื่อให้รางวัลตัวเอง เมื่อสำเร็จการศึกษาเย่จิงเหยียนใช้เงินทั้งหมดที่ได้รับระหว่างการศึกษาไปเที่ยว ไม่ใช่ยุโรปและไม่ใช่อเมริกา แต่เป็นแอฟริกา

"แม่ครับ ผมจะดูแลตัวเอง ไม่ให้ถูกเสือและสิงโตกิน จะกลับมาหาแม่แบบร่างกายครบสามสิบสองแน่นอน" เย่จิงเหยียนสัญญาซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนขึ้นเครื่องบิน

โทรศัพท์อยู่ที่เย่ชวูเสวีย "พี่ชาย พี่ทำเกินไปละนะ ไปเที่ยวแต่ไม่ยอมพาฉันไปด้วย"

เย่จิงเหยียนพูดด้วยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู“ พาไปไม่ได้หรอก น้องสวยเกินไป ถ้าหัวหน้าเผ่าคนไหนเห็นแล้วชอบ เขาจะจับเธอไว้ทำเป็นภรรยาเลยนะ ถ้าเป็นแบบนั้นพ่อแม่เราก็จะไม่มีลูกสาวแล้ว”

"หึ! ต่อให้พี่จะชมฉันสวยก็ไม่มีประโยชน์" เย่ชวูเสวียพูดอย่างโกรธๆ " พี่รอดูเลย ถ้าพี่กลับมาฉันไม่ปล่อยพี่ไว้แน่"

"ได้สิ ถ้างั้นก็รอพี่กลับไปแล้วคิดบัญชี เครื่องบินจะออกแล้ว พี่วางก่อนนะ"

หาที่นั่งของตัวเองเจอวางกระเป๋า เย่จิงเหยียนพร้อมที่จะนอนแล้ว ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า ข้างนอกฟ้ายังมืดอยู่ เพื่อที่จะไปให้ทัน เที่ยวบินนี้เขาตื่นตั้งแต่ตีสี่

เพียงแค่หลับตาลง ผู้หญิงตัวสูงผมสั้นและสายตาไม่แยแสเดินผ่านเขาไปและนั่งที่ด้านหลังของเครื่อง

เขาตื่นขึ้นมาทันที เครื่องบินยังคงอยู่ในชั้นบรรยากาศของท้องฟ้า เป็นสีฟ้าและมีกลุ่มเมฆก้อนใหญ่อยู่ด้านนอกห้องโดยสาร เย่จิงเหยียนดูแล้วสดชื่น

"คุณคะ คุณต้องการจะรับเครื่องดื่มอะไรไหม?" พนักงานต้อนรับถามด้วยเสียงน้ำเสียงนุ่มนวลขณะที่เข็นรถเข็นมา

"ขอน้ำเปล่า ขอบคุณ"

"ได้ค่ะ"

ไม่ว่าทิวทัศน์จะสวยงามแค่ไหน มองนานไปก็ทำให้เบื่อ เย่จิงเหยียนที่มึนงงก็หลับไปอีกครั้ง

สิบชั่วโมงต่อมา เครื่องบินได้ลงจอดที่แผ่นดินแอฟริกา

เย่จิงเหยียนลุกขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินทางและเดินออกจากประตูห้องโดยสาร เขาก็ไม่เห็นหญิงสาวที่นั่งเงียบๆอยู่แถวหลังแล้ว

เมื่อเขามาถึงโรงแรมที่จองไว้ เย่จิงเหยียนก็อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อจะออกไปหาอาหารทาน อาหารบนเครื่องบินมันไม่อร่อย

ขณะนั่งรออาหารอยู่หน้าร้านอาหาร มีรถจี๊ปของทหารในท้องถิ่นขับผ่านเขา ข้างในรถมีผู้ชายสามคนกับผู้หญิงหนึ่งคนนั่งอยู่

ผู้หญิงคนนี้สวมชุดทหารลายพรางพร้อมถุงน่องสีดำ สถานการณ์ดูไม่ปกติ เย่จิงเหยียนมองเห็นเธอได้ในพริบตา ท่าทางของเธอดูเย็นชามากและเธอจ้องมองไปที่ถนนข้างหน้า ในตัวเธอเย่จิงเหยียนรู้สึกได้ถึงการฆาตกรรมและความมุ่งมั่นที่โหดเหี้ยม

เจ้าของร้านนำอาหารมาให้ เย่จิงเหยียนชี้ไปที่รถทหารในระยะไกล ถามเจ้าของร้านด้วยภาษาท้องถิ่นว่า "คนพวกนั้นเป็นใคร?"

เจ้าของร้านมองอยู่นาน "อ๋อ นั่นคือกองทหารของสหประชาชาติที่ประจำการเพื่อรักษากฎหมายและความสงบเรียบร้อย"

"กฎหมายที่นี่มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ?"

เจ้าของร้านไม่รู้จะตอบยังไง ยิ้มเจื่อนและพูดว่า “ ฮิฮิฮิ ก็ยังดีกว่าที่อื่นมาก มีกองทัพอยู่ที่นี่ ถ้าเป็นพื้นที่อื่นก็ไม่แน่ใจ คุณเป็นนักท่องเที่ยวต้องระมัดระวังในการออกไปข้างนอก ทางที่ดีที่สุดคืออย่าเดินทางไปไหนคนเดียว มันถูกปล้นได้ง่าย "

"ขอบคุณนะ" เย่จิงเหยียนนึกถึงผู้หญิงคนนั้น ในใจรู้สึกไม่สงบ โดยสงสัยว่าเธอเป็นคนจีนหรือเปล่า ดูเหมือนเธออายุประมาณยี่สิบกว่าๆ แต่เป็นทหารรักษาความสงบแล้ว เก่งจริงๆ

เอ้ย เดี๋ยวก่อนเดี๋ยวก่อน ทำไมถึงต้องนึกถึงผู้หญิงคนนั้นด้วย?

หลังอาหารค่ำ เขาเช่ารถจี๊ปจากพ่อค้ารถในพื้นที่ เย่จิงเหยียนออกเดินทางตามลำพัง ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นอกจากอยู่กับญาติแล้วเขามักจะอยู่ตัวคนเดียว

ในเวลานี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ในทุ่งหญ้าแอฟริกาทุกอย่างฟื้นขึ้นมา หญ้าก็เติบโตและมีแมลงโบยบิน นอกเมืองมีสัตว์กินพืชทุกชนิดอยู่ทั่วไป เย่จิงเหยียนชอบลมหายใจของธรรมชาติ เขาจอดรถไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่และกระโดดขึ้นไปบนหลังคาเพื่อชมทิวทัศน์

ท้องฟ้ามืดเป็นพิเศษ เป็นสีฟ้าแจ่มใส ฝูงวัวและแกะกำลังกินอยู่บนทุ่งหญ้า บางครั้งก็เห็นกระต่ายสองสามตัวกระโดดไปมา มองไปรอบๆ จากนั้นก็เข้าไปในทุ่งหญ้า

ไม่รู้นกนกสายพันธ์อะไรบินวนอยู่บนหัวเขา บินวนไปสองสามรอบ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ขยับ พวกมันก็บินลงมาเกาะบนไหล่ของเขาอย่างกล้าหาญ

เย่จิงเหยียนหัวเราะอย่างเงียบๆ รู้สึกราวกับว่าเขาผสมผสานเข้ากับมันและกลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

ทันใดนั้น ฝูงวัวที่อยู่ในระยะไกลก็วิ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พื้นดินก็สั่นไหว เย่จิงเหยียนรีบหยิบกล้องโทรทรรศน์ในกระเป๋าของเขาออกมาและมองเข้าไปในระยะไกล

ปรากฏว่าเป็นเสือดุร้ายกำลังไล่ตามพวกมัน มันวิ่งไปทางซ้ายและขวาแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว และลูกวัวตัวนึงวิ่งไม่ทันตกอยู่ข้างหลัง

เย่จิงเหยียนตกใจขึ้นมาทันที เมื่อเห็นเสือก็วิ่งเข้าไปกัดลูกวัว ลูกวัวล้มลงกับพื้น ก็เห็นลูกวัวคร่ำครวญและดิ้นรนอยู่ตลอดเวลา เย่จิงเหยียนรู้สึกเห็นใจมาก แต่เขาจะไม่ทำอะไรเพราะนี่เป็นกฎของธรรมชาติ ผู้ที่อ่อนแอกว่าจะเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่ง

เดี๋ยวก่อน ทำไมในแอฟริกาถึงมีเสือ?

หลังจากปรับความยาวโฟกัสของกล้องโทรทรรศน์แล้ว เย่จิงเหยียนสามารถมองเห็นได้ชัดขึ้น นี่ไม่ใช่เสือ มันเป็นเสือดาว สีตัวของมันคล้ายกันมาก แถมยังมีหญ้าปกคลุม ทำให้เข้าใจผิดกันได้

เย่จิงเหยียนรู้สึกโชคดีมาก วันแรกที่มาถึงแอฟริกาก็ได้เห็นอะไรแบบนี้

ดวงอาทิตย์ค่อยๆลาดไปทางทิศตะวันตก เย่จิงเหยียนนอนอยู่บนหลังคารถ เสียงลมหวีดหวิวในหูของเขา กลิ่นของหญ้าหอมโชยเข้ามาในจมูกตลอดเวลา ยี่สิบสิบมานี้ เขาไม่เคยสัมผัสบรรยากาศสบายๆแบบนี้เลย แค่มองไปที่ท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวปล่อยให้เวลาไหลผ่าน

หรือเพราะนั่งเครื่องบินนานเกินไป เย่จิงเหยียนก็หลับไปสักพักก็ฝันขึ้นมา

ในความฝัน เด็กหญิงตัวเล็กๆยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดพร้อมพูดว่า เย่จิงเหยียนเป็นของฉัน ห้ามใครมารังแกเขา

"ปั๊ง-" เย่จิงเหยียนตื่นขึ้นด้วยเสียงกระสุนปืน

เขาปีนขึ้นจากหลังคารถอย่างรวดเร็ว แทบหายใจไม่ออกเมื่อพบว่ารถของเขาถูกล้อมรอบด้วยสิงโตสามตัว และสัตว์ร้ายทั้งสามก็จ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาโหดเหี้ยม

แผ่นหลังของเย่จิงเหยียนเย็นเฉียบ เขาก็ประมาทจนหลับไปในทุ่งหญ้าในแอฟริกาที่เต็มไปด้วยอันตราย

"ปั๊ง-" เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง

สิงโตทั้งสามคำรามอย่างรำคาญ หนึ่งในนั้นมองกลับไปที่รถทหารที่อยู่ไม่ไกล คำรามเบาๆและหันหลังช้าๆแล้วพาอีกสองตัวจากไป ดูเหมือนมันจะอารมณ์เสียมาก มันหันกลับมาและมองอย่างไม่เต็มใจ เกือบจะมีเหยื่อให้กินแล้ว

หลังจากที่เสือตัวใหญ่ทั้งสามหายไปในหญ้าสูง เย่จิงเหยียนก็มีเวลาดูรถทหารที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร

บังเอิญจัง

คนในรถคือผู้หญิงที่เขาเจอเมื่อตอนเย็น สวมชุดลายพรางถือปืนไว้ในมือ โดยถือปากกระบอกปืนหันขึ้นฟ้า เมื่อกี้เธอเป็นคนยิงปืนทั้งสองนัด

เธอสวมแว่นกันแดด ใบหน้าคางของเธอใหญ่มาก เย่จิงเหยียนจึงเห็นเธอไม่แน่ใจลักษณะของเธอ

"คนจีน? คนญี่ปุ่น? หรือเกาหลีกันแน่? " หญิงสาวถามเขาด้วยภาษาอังกฤษอย่างเย็นชา

เย่จิงเหยียนยืนอยู่บนรถจี๊ปสวมแว่นกันแดดและตอบเป็นภาษาจีนว่า "ฉันเป็นคนจีน"

ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองข้ามใบหน้าของเขาและเธอยังพูดเป็นภาษาจีนว่า "คุณรู้หรือเปล่า เมื่อกี้คุณเกือบไปอยู่ในท้องของสิงโตแล้ว?"

เย่จิงเหยียนรู้สึกผิดเล็กน้อย " โทษที เมื่อกี้ฉันเผลอหลับไป"

“ คุณไม่ต้องมาขอโทษฉัน ถ้าง่วงก็ไปนอนที่ห้องสิ มานอนที่ทุ่งหญ้ารนหาที่ตายหรือไง” น้ำเสียงของหญิงสาวเย็นชาอย่างมากพร้อมกับเยาะเย้ยเล็กน้อย

เย่จิงเหยียนถูกดุ แต่ก็ไม่โกรธ อย่างไรก็ตามผู้หญิงคนนี้เป็นผู้ช่วยชีวิตของเขา "ขอบคุณนะ ครั้งหน้าฉันจะระวัง"

ผู้หญิงคนนั้นหันหน้าไปตบคนขับที่ไหล่ แล้วพูดเป็นภาษาท้องถิ่นว่า " ออกรถ "

เย่จิงเหยียนรีบตะโกนออกมา " เดี๋ยวก่อน "

หญิงสาวหันมามองเขาผ่านแว่นกันแดด ราวกับรอให้เขาพูด

เย่จิงเหยียนกัดริมฝีปาก ที่จริงเขาไม่รู้จะพูดอะไร แต่เขาตะโกนออกมาก็แค่อยากคุยด้วย

“ เออคือ......คุณชื่ออะไร?” เย่จิงเหยียนลังเลอยู่นานก่อนที่จะถามออกมา“ อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่อยากจะขอบคุณ”

ผู้หญิงคุ้นเคยกับการสนทนาแบบนี้กับลูกคนรวย พวกเขายิ้มมุมปากก็เย้ยหยัน "ไม่ต้องขอบคุณ แค่แวะผ่านมาพอดี พวกเราไปกันเถอะ "

ชายในชุดลายพรางสตาร์ทรถและผู้หญิงก็ไม่ได้มองไปที่เย่จิงเหยียนอีกเลย และค่อยๆหายไปจากทุ่งหญ้าที่งดงาม

เย่จิงเหยียนถอดแว่นกันแดดออก และจ้องมองไปที่ทิศทางของเธอ ผ่านไปสักครู่ เขาก็ได้สติกลับมา

นี่ตัวเองเป็นอะไรไปเนี่ย? ถึงมาเหม่อลอยกับผู้หญิงที่เพิ่งเคยเจอสองครั้ง

บ้าไปแล้ว

สวมแว่นกันแดด แล้วกระโดดลงไปบนที่นั่งคนขับ เย่จิงเหยียนขับรถกลับในช่วงพระอาทิตย์ตก

ไม่กี่วันที่ผ่านมา เย่จิงเหยียนได้เห็นสัตว์ป่าที่สวยงามและดุร้ายกำลังข้ามแม่น้ำในเขตอนุรักษ์ธรรมชาติของเคนยา ชมความเร็วและพลังของสิงโต ชมนกฟลามิงโกหลายล้านตัวที่เต้นรำในทะเลสาบบ็อกเลีย ยีราฟและช้างกำลังเดินอย่างสง่างามในยามพระอาทิตย์ตก .. .

การที่เย่จิงเหยียนปล่อยใจไปกับธรรมชาติต่างๆที่เกิดขึ้นกับเขา ความรู้สึกสบายใจแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน

หลังจากไปเยือนเคนยาแล้ว เย่จิงเหยียนกำลังจะไปแทนซาเนียในวันพรุ่งนี้ เขาอยากเห็นท้องฟ้าที่เขาเล่าต่อกันมาว่ามันสวยแค่ไหนกัน

เพราะเขาต้องขึ้นรถตั้งแต่เช้าในวันพรุ่งนี้ เย่จิงเหยียนจึงเข้านอนหลังจากที่เขารายงานให้ครอบครัวของเขาทราบว่าเขาปลอดภัย

จนกระทั่งกลางดึก เสียงกระสุนปืนดังลั่นทำลายค่ำคืนที่แสนสงบ

เย่จิงเหยียนพลิกตัวจากเตียง และหยิบปืนพกออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ในขณะเดียวกันเสียงเคาะประตูดังขึ้น เสียงของเจ้าของโรงแรมก็ดังมา

“ คุณผู้ชาย? คุณตื่นแล้วหรอ?”