บทที่322 หัวใจที่อ่อนแอรู้สึกพอใจแล้ว

ในขณะที่เย่ชวูเสวียกำลังขึ้นบันไดเลื่อน เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงบ่ายทั้งวันเสียเวลาไปกับเขา

เย่ชวูเสวียลองใช้พลังครั้งแรก ไม่ค่อยคล่องนัก หลังจากผ่านไปสามสี่นาที ขาของหนานกงเจาก็ขยับได้ เขารีบไปที่ประตูห้างสรรพสินค้า แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของเย่ชวูเสวียซะแล้ว

การพบกันครั้งแรกนี้ ทำให้หนานกงเจา มุ่งมั่นที่จะเอาชนะใจเธอ ตอนนี้เขาไม่สามารถมองเห็นผู้หญิงคนไหนได้ ทั้งหัวใจมีแค่เย่ชวูเสวียคนเดียว

หลังจากวุ่นวายไปทั้งเช้า การกล่าวสุนทรพจน์ก็สิ้นสุดลง ต้วนอีเหยาที่กำลังกังวลก็รู้สึกโล่งไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งอาจจะโล่งลงตอนพวกเขาขึ้นเครื่องบิน

ผู้นำและภรรยาของเขากำลังอำลาเจ้าหน้าที่ของเมือง A และ ต้วนอีเหยาก็เห็น เย่จิงเหยียนในฝูงชน ในขณะที่กำลังจับมือเขา ผู้นำยังคุยกับเขาอีกสองสามคำ

ตามกฎแล้ว เย่จิงเหยียนไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมโอกาสนี้

เมื่อรู้ว่าผู้นำชอบอะไรในตัวชายคนนี้ ถึงโทรเรียกเขามาที่นี่เป็นพิเศษ นอกจากนี้ยังมีสื่อต่างๆตามมา

ต้วนอีเหยาเป็นคนพาภรรยาของผู้นำขึ้นรถ ในขณะที่กำลังไปถึงประตูรถและเปิดประตู ทันใดนั้นก็เห็นคนก่อการร้าย ต้วนอีเหยาเงยหน้าไปมองด้วยความตกใจ รีบไปยืนอยู่ข้างหลังของภรรยาผู้นำ วินาทีต่อมา มีกระสุนนัดหนึ่งยิงเข้าที่หลังของเธอ

"ปั๊ง" เสียงกระสุน ——

ต้วนอีเหยาก้าวไปข้างหน้าเพื่อไม่ให้ภรรยาของผู้นำล้มลง เธอจึงคว้าประตูไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ภรรยาหันหน้าไปทางเธอด้วยความประหลาดใจ ได้ยินน้ำเสียงเบาๆของต้วนอีเหยา "รีบเข้าไป" จากนั้นเธอก็ทนความเจ็บปวดไว้และพูดกับคนในสาย "เหล่ยหยิ่ง แจ้งเตือน ทางทิศสี่นาฬิกาของฉันมีมือปืนหนึ่งคน"

"รับทราบ"

ตอนนี้บรรยากาศอบอุ่นมาก ผู้นำยังคงกล่าวสุนทรพจน์ตอนสุดท้าย จึงไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ และตวนอี้เหยาสวมชุดสูทสีดำและมองไม่เห็นเลือด ยกเว้นเย่จิงเหยียน

เธอถูกยิง? หัวใจของเย่จิงเหยียนกังวลขึ้น

ช่วยอะไรไม่ได้มาก ก้าวไปข้างหน้าและอุ้มเธอจากด้านหลัง ต้วนอีเหยากำลังจะบอกว่าปล่อยมือ กระสุนนัดหนึ่งก็ยิงเข้ามาที่ร่ายของชายผู้นั้น

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเย่จิงเหยียนทำให้ทักคนตกใจ เขาอุ้มต้วนอีเหยาไว้เพื่อไม่ให้เธอล้มลง พูดด้วยความกังวล "ผู้นำ เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน มันไม่ง่ายเลยกว่าจะได้เจอเธอ ฉันไปส่งพวกคุณที่สนามบินได้ไหม?"

ผู้นำมองเขาอย่างใจเย็นและพูดว่า "ได้" จากนั้นเขาก็โบกมือให้ทุกคนและรีบเข้าไปในรถของเขา

ขบวนรถที่เหมือนกันสิบกว่าคันออกเดินทาง

“เสี่ยวต้วน เป็นยังไงบ้าง? ยังทนไหวไหม?” ภรรยาของผู้นำถามอย่างกังวล

"คุณนาย ฉันไม่เป็นอะไร" ต้วนอีเหยากัดฟันตอบ

“ ฉันจะให้คนขับรถไปที่โรงพยาบาลก่อน”

ต้วนอีเหยาส่ายหัว "ไม่ ไปสนามบินก่อน"

"ยัยเด็กบ้าพูดอะไรเนี่ย? พวกเธอสองคนบาดเจ็บขนาดนี้ ไปโรงพยาบาลก่อน"

ต้วนอีเหยามีท่าทีแน่วแน่มาก“ ไม่ ฉันทนไหว ไปสนามบินก่อน ไปที่โรงพยาบาลอันตรายเกินไป”

"อีเหยาพูดถูก ไปที่สนามบินก่อน ความปลอดภัยของคุณและผู้นำเป็นสิ่งสำคัญที่สุด" ในขณะที่กำลังพูดเย่จิงเหยียนก็ลุกมาจากด้านหลัง และถอดเสื้อโค้ทของต้วนอีเหยาออก

ในขณะเดียวกันเสียงของผู้นำดังมาจากรถคันข้างหน้า "อายิง เสี่ยวต้วนกับเย่จิงเหยียนเป็นยังไงบ้าง?"

อายิงเป็นชื่อเล่นของภรรยาผู้นำ

ภรรยาของผู้นำชินกับเหตุการณ์แบบนี้ เธอตอบอย่างใจเย็น "พวกเขาทั้งสองถูกยิง เลือดไหลเยอะมาก ฉันบอกให้ไปโรงพยาบาลก่อน แต่พวกเขาไม่ยอม"

ต้วนอีเหยาอดทนต่อความเจ็บปวดและพูดว่า "ผู้นำ พวกเราทนได้ ส่งพวกคุณไปที่สนามบินก่อนแล้วเราค่อยไปโรงพยาบาล"

"งั้นก็ได้ พวกคุณอดทนไว้ก่อน ฉันจะให้รถพยาบาลจากโรงพยาบาลทหารไปรอที่สนามบิน"

"ค่ะ"

ในเวลานี้ทุกคนต้องทำสถานการณ์ให้ปกติ หากโลกภายนอกรู้ว่าผู้นำและภรรยาของเขาถูกโจมตีในเมือง A ทั้งโลกจะอยู่ในความโกลาหลและผู้คนจะแตกตื่น

“อดทนไว้นะ ฉันจะช่วยเธอห้ามเลือด” เย่จิงเหยียนถอดเสื้อสูท เสื้อเชิ้ตข้างในเต็มไปด้วยเลือด เขาก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน แต่เขาไม่รู้สึกเจ็บ เขาพยายามฉีดเสื้อของเขาออกมาเพื่อเอาไว้มัดที่แผลห้ามเลือดไว้

มัดจนต้วนอีเหยากลายเป็นเกี๊ยวน้ำ เย่จิงเหยียนยังคงกังวล กดบาดแผลของเธอไว้แน่นๆ ปลอบเธอตลอดเวลา "ไม่ต้องกลัว ยังไกลหัวใจ”

ต้วนอีเหยามองไปที่สีหน้าประหม่าของเขาและพูดด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา "ฉันได้รับบาดเจ็บมากมายขนาดนั้น ไม่กลัวนานแล้ว ไม่ต้องสนฉัน หันไปสิ้ ฉันขอดูบาดแผลเธอหน่อย"

"ไม่ต้องดูหรอก ฉันไม่เป็นไร" เย่จิงเหยียนกัดฟันของเขาแม้ว่าเขาจะเจ็บปวดมาก

ยิ้มไปยิ้มมาก็มีน้ำตาไหลรินออกมา "เด็กโง่เอ้ย ผลุนผลันเข้ามาทำไม?"

เย่จิงเหยียนเช็ดน้ำตาของเขาด้วยหลังมือที่สะอาด "จะให้ยืนดูเธอตายนิ่งๆหรือไง?"

"ต่อให้ฉันจะตาย นี่ก็คือภารกิจของฉัน"

"ไม่ ตราบใดที่ฉันอยู่ ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอตายหรอก" เย่จิงเหยียนอดไม่ได้ที่จะไอและมีเลือดไหลออกมา

ต้วนอีเหยากอดเขา น้ำตาไหลออกมาทันที "เธอไม่ต้องพูดแล้ว"

เย่จิงเหยียนยิ้ม “ อีเหยา ทุกครั้งที่เธอไปทำงาน ฉันคิดเสมอ ถ้าฉันได้อยู่เคียงข้างเธอมันจะดีแค่ไหน ได้ยืนเคียงข้างเธอและแบกรับความเจ็บปวดเพื่อเธอ ในที่สุดครั้งนี้ฉันก็ได้ทำ ถึงแม้จะทำได้ไม่ค่อยดี แต่ฉันก็มีความสุขมาก"

"กำลังจะตายอยู่แล้วยังจะมามีความสุขอะไรกันเล่า?" ต้วนอีเหยาร้องไห้และดุเขา

"ตายในอ้อมกอดเธอก็ยังดี" น้ำเสียงของเย่จิงเหยียนอ่อนลง "อีเหยา ฉันรักเธอคนเดียวจริงๆ"

"ฉันรู้ ฉันรู้แล้ว" หญิงสาวร้องไห้และขอร้องเขา เพราะเธอพบว่าแผลของเย่จิงเหยียนอยู่ใกล้หัวใจและเลือดไหลไปทั่วพื้น

“เรื่องครั้งก่อนฉันขอโทษ......”

“ฉันให้เธอไม่ต้องพูดแล้วไง อยากตายขนาดนั้นเลยหรอ?” ต้วนอี้เหยาเอามือปิดแผล แต่เลือดยังไหลออกมาไม่หยุด

หลังจากผ่านชีวิตแห่งความตายมาหลายครั้ง ต้วนอีเหยารู้สึกตื่นตระหนกเป็นครั้งแรกเธอกลัวว่าเลือดในร่างกายของเย่จิงเหยียนจะไหลหมดตัว

หัวของเย่จิงเหยียนเริ่มมึนหัวและใบหน้าของเขาซีดราวกับแผ่นกระดาษ แต่เขาก็ยังกดจุดที่ได้รับบาดเจ็บของเธอไว้แน่น เขาจะไม่ยอมให้เธอตาย

คนทั้งสองเปรียบเสมือนหงส์คู่หนึ่งกำลังกอดกันในดงเลือดสีแดงสด

ภรรยาของผู้นำรู้สึกแปลกใจในตอนแรก จากนั้นก็กังวลเร่งให้รถคันหน้าเร่งความเร็วอยู่ตลอดเวลา

ในที่สุดฉันก็มาถึงสนามบิน และทหารยามใกล้เคียงเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สถานที่เกือบทั้งหมดจะเห็นคือตำรวจติดอาวุธ ตอนนี้ต่อให้เป็นแมลงสักตัวก็บินผ่านเข้ามาไม่ได้

รถพยาบาลทหารสองคัน กำลังรออย่ ทันทีที่รถจอดพยาบาลชายหลายคนก็รีบมาพาพวกเขาไป

ในเวลานี้ รถคันที่ภรรยาผู้นำนั่งมาราวกับว่าเป็นทะเลสีเลือด และเย่จิงเหยียนก็เป็นลมไป แต่มือก็ยังไม่ปล่อยออกจากเธอ

ต้วนอีเหยาถูกวางบนเปล เมื่อเห็นเหล่ยหยิ่งก็กัดฟันและถาม "จับตัวคนร้ายได้ไหม?"

"จับได้แล้ว"

"งั้นก็ดีแล้ว"

ต้วนอีเหยาถูกพาเข้าไปในรถ และเธอก็เหลือบมองไปที่เย่จิงเหยียนถูกพาขึ้นไปในรถพยาบาลอีกคัน

ต้องรอดให้ได้ เธอยังรอกินอาหารที่เขาไปเรียนมาใหม่

ในขณะที่ทั้งสองคนอยู่ระหว่างการผ่าตัด การสอบสวนขนาดใหญ่ก็เริ่มขึ้นอย่างลับๆในเมือง A ทันใดนั้นแม้แต่ประชาชนก็รู้สึกถึงความตึงเครียด

“ เธอพูดว่าอะไรนะ?” เย่ฉ่าวเฉินลุกขึ้นจากโซฟา ความประหลาดใจ

"มันเป็นเรื่องจริง เพิ่งมีข่าวจากโรงพยาบาลทหารขอให้คุณและภรรยารีบไปที่นั่น"

ขาของมู่เวยเวยอ่อนแรง เธอแทบจะทรุดลงกับพื้น เย่ฉ่าวเฉินรีบพยุงเธอ "เวยเวย! เธอพักผ่อนอยู่บ้าน ฉันจะไปโรงพยาบาลเอง"

"ไม่ ฉันจะไปด้วย" มู่เวยเวยพยายามลุกขึ้นยืนโซเซและรีบออกไป

ความเร็วของรถเร็วมากและใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินเต็มไปด้วยความกังวล “ที่โรงพยาบาลยังบอกอะไรอีกไหม?”

" บอกแค่ว่าคุณชายได้รับบาดเจ็บ อย่างอื่นก็ไม่ได้พูดอะหร" จางเหอตอบขณะที่กำลังขับรถ

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้ว“ เขาไม่ไปทำงานไม่ใช่หรอ? ได้รับบาดเจ็บได้ไง? แถมยังถูกส่งไปที่โรงพยาบาลทหาร”

"อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เย่ฉ่าวเฉินจับมือภรรยาของเขาไว้แน่นและปลอบเธอด้วยเสียงเบาๆ เขาหันออกไปมองนอกหน้าต่าง หัวใจของเขาก็เต้นรัว "ทำไมบนถนนยังมีรถตำรวจมากมายขนาดนี้ ผู้ใหญ่ท่านนั้นไปตั้งแต่เที่ยงแล้วไม่ใช่หรอ ?”

"นั่นหนะสิ ฉันก็คิดว่ามันแปลกเหมือนกัน"

เย่ฉ่าวเฉินมองไปที่รถตำรวจที่ส่งเสียงหวีดหวิว โดยพลันนึกอะไรบางอย่างหยิบโทรศัพท์ของเขาออกมาแล้วโทรหาบริษัท "เลขาหวังเหรอ? ฉันเอง"

“ สวัสดีครับคุณเย่”

“ตอนเช้าประธานเย่ได้ฝากอะไรไว้ไหม?”

เลขาธิหวังพูดด้วยความเคารพว่า "ประธานเย่มีประชุมตอนเช้า เมื่อประชุมเสร็จเขาก็บอกว่าจะออกไปข้างนอก แต่ไม่ได้บอกว่าจะไปที่ไหน”

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว"

ใบหน้าของเย่ฉ่าวเฉินกลายเป็นเคร่งขรึม เป็นไปได้ที่ผิงอันได้รับบาดเจ็บอาจจะเกี่ยวข้องกับท่านผู้นั้น?

ไม่หรอกมั้ง เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดา จะไปมีอะไรเกี่ยวข้องกับคนชั้นสูงแบบนี้ได้ยังไง?

เย่ฮวางกรุ๊ป

เลขาหวังวางสายโทรศัพท์และออกไปข้างนอก ตั้งแต่คุณเย่เกษียณและมอบอำนาจให้กับลูกชาย เขาก็ไม่เคยเจอคุณเย่อีกเลย ตอนนั้นเขาเป็นแค่เลขาตัวเล็กๆ ไม่คิดว่าคุณเย่จะมีเบอร์โทรศัพท์ของเขา คิดๆแล้วก็มีความสุข

ด้วยความอารมณ์ดีจึงเก็บของและออกจากสำนักงาน ด้านนอกคือสำนักเลขาธิการ เขามอบเอกสารให้กับจ้าวเสวียน "ช่วยเอาเอกสารพวกนี้ไปคัดลอกให้หน่อย เอาสิบห้าฉบับ"

จ้าวเสวียนยืนขึ้นและพูดอย่างเขินอาย " คุณหวัง คุณให้คนอื่นไปเถอะ ฉัน......"