บทที่330 ถ้ายังโกรธอยู่ฉันจะจูบเธอ

“ จ้าวเสวียน เธอ....... ”

"คุณน้า ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ" จ้าวเสวียนขัดจังหวะเธอ หันหน้ามาและพูดว่า "ฉันอยากอยู่สงบสติอารมณ์คนเดียว"

มู่เวยเวยทำอะไรไม่ถูก “ ก็ได้ ถ้ายาใกล้หมด เธอตะโกนเรียกสาวใช้ข้างนอกนะ”

"ขอบคุณค่ะ"

เหลือเพียงจ้าวเสวียนในห้องคนเดียว ก็เผยตัวตนที่ชั่วร้ายออกมา คิดๆแล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากด้านข้างและส่งข้อความไปยังเบอร์แปลกๆ

เย่จิงเหยียนเธอทำโหดเหี้ยมมาก อย่าโทษว่าฉันไม่ยุติธรรม ยังมีต้วนอีเหยา ฉันไม่ปล่อยไปแน่

โรงพยาบาลทหาร

ต้วนอีเหยายืนอยู่ที่หน้าต่าง ดูฝนที่ตกลงมาข้างนอกด้วยความกังวล

เธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเย่จิงเหยียน แต่เป็นพ่อของเธอที่อยู่ต่างประเทศเป็นเวลาหลายวัน จนถึงวันนี้ยังไม่มีข่าวสารอะไรแจ้งมาเลย ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังใช้แผนอะไรและพวกเขาจะกำจัดกองกำลังก่อการร้ายพวกนั้นได้ไหม

ในขณะที่กำลังคิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เมื่อหยิบมันขึ้นมาก็ยืดตัวขึ้นทันที เธอรับโทรศัพท์และตะโกนด้วยความเคารพว่า "สวัสดีค่ะคุณนาย"

“ อีเหยา ดีขึ้นบ้างหรือยัง?” เสียงนุ่มฟของคุณนายดังเข้ามาในโทรศัพท์

"ดีขึ้นมากแล้ว ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะ"

"ดีขึ้นมากก็ดีแล้ว ฉันเป็นห่วงมาก แล้วเด็กหนุ่มคนนั้นล่ะ? ฉันได้ยินมาว่าอาการบาดเจ็บสาหัส"

ต้วนอีเหยาตอบอย่าเจ็บใจ "เขาก็ไม่เป็นอะไรแล้วเหมือนกัน"

"งั้นก็ดีแล้ว" คุณนายพูดด้วยรอยยิ้ม "ตอนแรกฉันว่าจะแนะนำใครสักคนให้เธอ แต่ไม่คิดว่าเธอมีคนในใจแล้ว ฉันได้ยินจากผู้นำว่า ผู้ชายคนนั้นไม่เลว อย่าลืมบอกฉันนะถ้ามีงานแต่งแม้ว่าฉันจะไปไม่ได้ แต่จะส่งของขวัญไปแน่นอน "

ต้วนอีเหยากัดริมฝีปากของเธอและพูดเบาๆ "ขอบเธอค่ะคุณนาย นี่เป็นเกียรติของฉันมาก" เธอไม่รู้ว่าไม่มีวันนี้เกิดขึ้น

"ดูแลตัวเองดีๆนะ ฉันวางสายก่อน"

“ สวัสดีค่ะคุณนาย”

หลังจากวางสายโทรศัพท์ ต้วนอีเหยาจ้องมองไปที่สายฝนนอกหน้าต่าง หัวใจของเธอก็เหมือนฟองน้ำที่เปียกโชกหนักและอึดอัด

ฝนที่ตกหนักอย่างต่อเนื่องทำให้เมือง A กลายเป็นทะเลสาบ เย่ชวูเสวียเองก็กังวลเรื่องที่บ้าน เธอจึงขับรถกลับบ้านทันทีที่เอากุญแจรถมา

เมื่อครึ่งทาง เซียวอวี้หลินโทรมาคุยกับเธอ พอดีกับที่เธอรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เธอจึงพ่นออกมาเล่าให้เขาฟังทั้งหมด

"เธอไม่ได้กำลังบอกว่าพี่ชายเราสมองตื้อ จะไปแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นหรอนะ ฉันไม่ชอบเธอจริงๆ เธอเต็มไปด้วยกลิ่นควันของคนชั่วร้าย" เย่ชวูเสวียสวมหูฟังสีฟ้าและน้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความรังเกียจ

เซียวอวี้หลินยิ้มและพูดว่า "พี่ชายของฉันจะไม่โง่ขนาดนั้นหรอก เขาไม่ทหารหญิงคนนั้นแล้วหรอ?"

"ชอบแล้วจะทำอะไรได้? จ้าวเสวียนมาเป็นก้านขวางอยู่ไม่ใช่หรอ? ตอนนี้ยังมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ฉันว่าเขากับพี่อีเหยาคง.......โอ้ย " ในขณะที่กำลังพูด เย่ชวูเสวียเบรกกะทันหัน กระตุกไปข้างหน้า และถูกเข็มขัดนิรภัยดึงกลับมา

เซียวอวี้หลินถามอย่างกังวล "หรูอี้ เธอเป็นอะไร? รถชนหรอ?"

เย่ชวูเสวียมองไปที่ด้านหน้าและพูดอย่างหดหู่ว่า "ไม่ได้ชน ถนนเต็มไปด้วยฝนและล้อหน้าขวาดูเหมือนจะติดอยู่ในท่อระบายน้ำ”

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เธอกำลังจะไปไหน? ฉันจะไปรับ"

"ไม่ต้อง ฝนตกหนักขนาดนี้ คงใช้เวลากว่าชั่วโมงกว่าเธอจะมาจากบ้าน ฉันนั่งแท็กซี่กลับเอง ไว้ค่อยคุยกันนะ ฉันจะลงไปดูสักหน่อย"

"ระวังด้วยนะ"

"รู้แล้ว ฉันวางก่อนนะ" เย่ชวูเสวียโยนหูฟังออก เปิดไฟคู่หน้ารถ และลงจากรถ กำลังจะไปที่ท้ายรถเพื่อเอาร่ม หยดน้ำจำนวนมากเทลงบนตัวเธอ เย่ชวูเสวีย ได้รับความชุ่มชื้นทั้งตัวในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีพร้อมกับฝนที่ตกหนัก

เย่ชวูเสวียตะโกนใส่รถที่เพิ่งขับผ่านไปมา “ แม่งเอ้ย ขับรถเร็วขนาดนี้รีบไปตายหรือไง” เอาล่ะ ทีนี้ก็ไม่ต้องเอาร่มแล้ว

เมื่อฝนตกหนักลงมาที่หน้ารถ น้ำฝนทำให้มองไม่เห็นทาง ล้อหลังจึงตกลงไปในท่อน้ำ

การทำงานของฝ่ายเทศกิจห่วยเป็นบ้า ฝาท่อระบายน้ำหายไปยังไม่รู้ ถ้ามีคนตกลงไปจะทำยังไง?

เมื่อมองไปรอบๆ นอกเหนือจากม่านฝนอันกว้างใหญ่ ไม่มีรถหรือรถแท็กซี่ผ่าน เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ฉันน่าจะให้เซียวอวี้หลินมารับเธอ ในตอนนี้ฉันจะหาแท็กซี่ได้ที่ไหน?

เมื่อหันกลับไปที่รถเพื่อขอความช่วยเหลือ มีรถรับด้วยความเร็วอีกคันเข้ามาในเลนถัดไป เย่ชวูเสวียไม่ต้องการที่จะโดนน้ำสกปรกสาดเข้าอีกครั้ง เธอจึงก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

ถอยหลังไปก็ตกลงไปในรอยหลุมที่รถทับผ่านไว้

คำนั้นพูดยังไงนะ เย่ชวูเสวียรู้สึกว่าคนจะซวยนี่มันซวยจริงๆ

ช่วงนี้เธอก็ไม่ได้ทำอะไรชั่วร้าย ทำไมวันนี้เธอถึงมีชะตากรรมแบบนี้? ถ้ารู้แบบนี้วันนี้ไม่มาทำงานดีกว่า

ฝนตกหนัก น้ำฝนก็ไหลลงท่อระบายน้ำ เย่ชวูเสวียมองไม่เห็นว่าเท้าของเธอติดอยู่ที่ไหน รู้สึกเจ็บขึ้นมา

นี่จะทำยังไงดี?

เย่ชวูเสวียยืนอยู่อย่างว่างเปล่าท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ด้วยภาพราวกับว่าถูกทิ้งโดยคนทั้งโลก ณ จุดๆนี้ถ้ามีผู้ชายปรากฏมาช่วยเธอสักคน หน้าตาไม่ขี้เหร่ขนาดนั้น เธอจะยอมแต่งงานด้วยเลยทันที

หลังจากฝนตกนานกว่าสิบนาที ขาของเย่ชวูเสวียก็หมดแรง จนเธอหมดหวัง เมื่อเธอกำลังจะลองเคลื่อนย้าย ทันทีฝนที่อยู่เหนือศีรษะของเธอก็หยุดลงอย่างอธิบายไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นว่ามีร่มสีดำกางอยู่

"ทำไมเธอถึงมายืนอยู่ท่ามกลางสายฝน?" เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาในหูของเธอ เย่ชวูเสวียกำลังคิดว่าเจ้าชายคนใดมาช่วยเธอ ทันทีที่ได้ยินเสียงเธอก็ตกตะลึง

เสียงที่คุ้นเคย

"เท้าติดอยู่ข้างในหรอ?" หนานกงเจาถามอย่างกังวล

เย่ชวูเสวียหันหน้าไปช้าๆ ทำไมถึงเป็นตาคนนี้?

"เธออยู่กลางสายฝนมานานหรือยัง? หน้าซีดหมดแล้ว" ขณะที่หนานกงเจาถอดชุดและห่อรอบตัวของเธอ หนานกงเจาก็ขมวดคิ้ว เมื่อสัมผัสมือเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ “ ทำไมมือเย็นขนาดนี้?”

หัวของเย่ชวูเสวียเปียกโชกด้วยสายฝนและเธอไม่รู้จะตอบอะไร

ชายคนนั้นจับมือเล็กๆสองข้างของเธอ หายใจเข้าลึกๆและพูดว่า "ถือร่มไว้ ฉันจะช่วยเธอเอาเท้าออก"

เย่ชวูเสวียรับร่มมาและดูเขาหมอบลง หลังและขาของเขาชุ่มชื้นทันที จากฝนที่ตกหนัก เธอขยับร่มไปกางให้เขาโดยไม่รู้ตัว แต่ได้ยินเขาพูดว่า "ไม่ต้องสนฉัน อย่าให้ตัวเองเป็นหวัดก็พอ"

เย่ชวูเสวียคิดสักพักและขยับร่มกลับมา

ท่ามกลางสายฝน เธอซึ่งกำลังจะหมดสติในที่สุดก็รู้สึกถึงความอบอุ่นของนิ้วมือเขาคลำหาตำแหน่งของเท้าเธอเจอ จากนั้นใช้มือจับเท้าอย่างระมัดระวังแล้วดึงออก

"โอ้ย-" เย่ชวูเสวียร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและหนานกงเจาก็หยุดทันทีและพูดอย่างเป็นห่วง " ใกล้จะเอาออกแล้ว ทนหน่อยนะ"

เย่ชวูเสวียตอบอืมคำเดียว เสื้อเชิ้ตระดับไฮเอนด์ของเขาเปียกโชกไปด้วยสายฝน ที่หลังของเขาและสามารถมองเห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงอย่างชัดเจน

ในตอนนี้จู่ๆ เย่ชวูเสวียก็รู้สึกว่าเขาดูไม่น่ารำคาญอีกต่อไป

เม็ดฝนเม็ดใหญ่กระทบร่มเล่นโน้ตตกลงมาอย่างร่าเริง ราวกับว่ามีเพียงคนสองคนเหลืออยู่บนโลก

ด้วยความพยายามอย่างไม่หยุดยั้งของหนานกงเจา ทำให้เท้าของเย่ชวูเสวียดีงออกจากท่อระบายน้ำได้อย่างราบรื่นและมันก็พอง

"ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล" หนานกงเจาพูดและขมวดคิ้ว "กินยาแก้หวัดด้วยซะหน่อย"

เย่ชวูเสวียไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้“ เดี๋ยวก่อน ฉันจะไปเอากุญแจรถกับโทรศัพท์”

“ หยุดอยู่ตรงนี้แหละ ฉันจะไปเอาให้”