บทที่341 ความช่วยเหลือจากเขา

ต้วนอีเหยาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของแสงเงาตรงหน้า เธอลืมตาขึ้น เป็นผู้ชายที่หล่อเหลาคนหนึ่ง

“ ฉันกำลังมองหาดอกไม้ที่ปลุกในบ้านได้ แต่ไม่รู้ว่าจะเอาต้นอะไรดี” ชายคนนั้นพูดอย่างจริงจัง

ต้วนอีเหยาลุกขึ้นและพาเขาไปยังจุดที่วางกระถางต้นไม้ จากนั้นหันกลับมามองเขา "พวกนี้แหละค่ะ คุณเลือกได้เลย"

ชายคนนั้นยิ้มทันที "คุณช่วยแนะนำผมหน่อยได้ไหม?"

ต้วนอีเหยาเป็นพนักงานขายครั้งแรก "ถ้าคุณวางไว้ในห้องนั่งเล่น เอาเป็นสับปะรด ไมร์เทิลเครป ดอกไลแลคหรือัญมณีก็ดีนะ มันฟอกอากาศให้บริสุทธิ์ ไล่แมลงและฆ่าเชื้อ แต่ถ้าวางไว้ในห้องนอน......"

“ เอาไว้ในห้องนั่งเล่นนั่นแหละ ห้องนอนฉันไม่วางดอกไม้”

"อืม คุณต้องการแบบไหน?"

ต้วนอีเหยามองไปที่เขาและรอคำตอบ ชายคนนั้นคิดสักพักแล้วพูดว่า "งั้นก็สับปะรดกับก้านพลูละกัน"

"โอเค" ต้วนอีเหยาก้มตัวเพื่อยกกระถางต้นไม้ แต่ชายคนนั้นหยุดไว้ "นี่มันหนักไป เดี๋ยวฉันยกเองดีกว่า"

ต้วนอีเหยาไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด แต่หลังจากเห็นแรงยกของเธอเขาก็รู้เลยว่าเธอแข็งแรงขนาดไหน หลีกไปอีกทางและให้เธอยกด้วยตนเอง

หลังจากย้ายกระถางต้นไม้ทั้งสองต้นไปที่รถแล้ว ชายคนนั้นก็กลับมาจ่ายบิล “ เท่าไหร่?”

"150 "

ชายคนนั้นล้วงกระเป๋าและขมวดคิ้ว “ตายแล้ว ฉันลืมเอากระเป๋าตังค์มา จ่ายด้วย WeChat หรือ Alipay ได้ไหม?”

ต้วนอีเหยาพูดว่า "ฉันไม่มีสองสิ่งอย่างนี้ ถ้าจะโอนต้องรอให้พนักงานของฉันกลับมา"

“ คุณไม่มี WeChat เหรอ?” ชายคนนั้นประหลาดใจ

"ฉันไม่ชอบใช้" ต่อให้จะมีเพื่อนหรือไม่มีเพื่อนให้เพิ่ม แต่เพื่อนของเธอเหล่านั้นก็ไม่ได้รับอนุญาตให้มีบัญชีดังกล่าว

ชายคนนั้นแปลกใจเล็กน้อย เขาไม่เห็นใครที่ไม่เล่นโซเซียล

“ งั้นฉันจะรอเธอ”

"ได้เลย" หลังจากพูดจบ ต้วนอีเหยาก็หยิบไม้กระดานบางๆขึ้นมา ซึ่งเป็นภาพวาดที่ทำจากกลีบดอกไม้แห้งที่ยังไม่เสร็จ

ชายคนนั้นมองดูเธอทากาวบนกลีบกุหลาบแล้วติดมัน เขาจึงถามอย่างสงสัยว่า "คุณกำลังวาดภาพอะไร?"

ต้วนอีเหยาไม่ตอบเพราะเธอไม่ได้ยินเลย

ชายคนนั้นยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แปลกจริงๆทำไมเธอถึงไม่ได้ยินเขาหลายครั้ง

"เจ้านาย ซื้อข้าวกลับมาแล้ว" เสียงของฮัวเสี่ยวกุ้ยดังขึ้น

ชายคนนั้นสังเกตต้วนอีเหยาดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีการตอบสนองใดๆ ในขณะนั้นต้วนอีเหยาก็เงยหน้าขึ้น ยิ้มและบ่นว่า "ทำไมเพิ่งกลับมา หิวจะตายแล้ว"

เธอไม่ได้ยิน แต่ได้กลิ่นข้าว

ฮัวเสี่ยวกุ้ยวางข้าวกล่องเล็กๆไว้บนโต๊ะเล็กๆ มองหน้าเธอและพูดว่า "คนเยอะมาก ไปผิดเวลาจริงๆ อ่าว? ทำไมเป็นคุณ"

ชายคนนั้นยิ้ม "ไง ฉันมาซื้อดอกไม้"

“ เขาไม่ได้เอากระเป๋าสตางค์มา เขาจะจ่ายด้วย Wechat” ต้วนอีเหยาพูดขึ้น

"อ่อ โอเค" ฮัวเสี่ยวกุ้ยหยิบโทรศัพท์ออกมา หารหัส QR และพูดว่า "คุณสแกนแล้วจ่าย150นะ"

หลังจากจ่ายบิลแล้ว ชายคนนั้นก็บอกลาและจากไป เมื่อเขาหันกลับมาเขาก็เห็น ต้วนอีเหยา วิ่งไปที่โต๊ะ เหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ หัวเราะและพูดว่า "กินข้าว กินข้าว"

พอดีจัง มาสองรอบก็ได้ยินเธอพูดแบบนี้ทั้งสองรอบ

เสี่ยวกุ้ยนั่งบนเก้าอี้และพูดขณะกินข้าว "พี่อีเหยา ผู้ชายคนเมื่อกี้เคยมาซื้อดอกไม้ที่ร้านแล้ว"

"จริงหรอ?" ต้วนอีเหยาขมวดคิ้ว "จำไม่ได้"

"ก็คนตอนที่เราแจกเงินเงิน เขาเป็นลูกค้าคนสุดท้ายที่บอกว่าเป็นวันเกิดแม่ อยากซื้อดอกไม้ให้" เสี่ยวกุ้ยรื้อฟื้นให้เธอ

ต้วนอีเหยาคิดอยู่ครู่หนึ่ง "จริงหรอ? ฉันจำไม่ได้แล้ว"

ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นภาคต่อหรือเปล่า ความทรงจำของเธอไม่ดีเหมือนเดิม เธอเคยเจอเรื่องที่ยากจะลืมเลือน ตอนนี้......

ในช่วงกลางเดือนกรกฎาคม อากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ และมหาวิทยาลัยในบริเวณใกล้เคียงก็หยุดพักร้อน ธุรกิจก็ขายไม่ดี ร้านดอกไม้จึงตัดสินใจปิดร้านไปสองสามวัน

ต้วนอีเหยาเห็นว่าวันนี้อากาศขมุกขมัวและเป็นเวลาที่ดีที่จะไปช้อปปิ้ง เธอจึงเดินไปตามถนนและเดินไปรอบๆ ตั้งแต่กลับมาที่เมืองหลวงเธอก็ไม่ได้ไปช้อปปิ้งเลย

การช้อปปิ้งเสื้อผ้าในห้างสรรพสินค้าเป็นที่ชื่นชอบของผู้หญิงทุกคน ต้วนอีเหยาเมื่อก่อไม่ชอบมาก ตอนนี้เธอมีเวลาว่างมากขึ้นและเธอก็สนุกกับการช้อปปิ้งมาก เมื่อเธอเห็นสิ่งที่สดใสและน่ารักเหล่านั้นเธอก็มีความรู้สึกเป็นสาวอีกครั้ง

ยืนอยู่ที่ประตูร้านชานมไข่มุก ดูคนอื่นๆจับตุ๊กตากำลังจะจับได้แต่มันก็หลุด เพื่อนๆที่เชียร์อยู่ข้างๆต่างๆก็กรีดร้องออกมา

ต้วนอีเหยาคิดว่าสิ่งนี้น่าสนใจมาก หลังจากดื่มชานมแล้วเธอก็โยนมันลงถังขยะ จากนั้นหยิบเหรียญสองสามเหรียญที่เธอเพิ่งพบในกระเป๋าของเธอหยอดเข้าไปในตู้และลองจับตุ๊กตาบ้าง

ครั้งแรกไม่มีประสบการณ์ กำลังจะจับลูกสุนัขตัวใหญ่ได้แต่มันก็หลุดลงไปก่อน

ความสามารถในการแข่งขันถูกกระตุ้น ต้วนอีเหยาเริ่มกระตือรือร้นเป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่นลูกสุนัขถูกจับได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

รอบต่อไปก็ราบรื่นขึ้น เธอสามารถจับตุ๊กตาได้หลายตัว ดึงดูดผู้คนจำนวนมากเข้ามาดู

"จับแพนด้าตัวนั้น......ขึ้นมาแล้วขึ้นมาแล้ว......ว้าว......สุดยอด ... " ผู้ชมจำนวนมากขึ้นและหลายคนเริ่มให้กำลังใจเธอ

เจ้าของร้านเห็นว่าตุ๊กตาในตู้ของเขาเกือบจะถูกจับหมดแล้ว จึงร้องไห้และขอร้องเธอเบาๆ “ คนสวย วางมือก่อนได้ไหม? นี่เป็นแค่ธุรกิจเล็กๆของฉัน”

ต้วนอีเหยามุ่งเน้นไปที่การจับตุ๊กตา ไม่ได้ยินคำอ้อนวอนของเจ้าของร้าน จนกระทั่งตุ๊กตาตัวสุดท้ายถูกจับขึ้นมา มีเสียงเชียร์และเสียงปรบมือรอบตัวเธอ

ต้วนอีเหยายิ้มอย่างเขินอายมองไปที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ มองตรงไปที่กองกองชัยชนะของเธอ หยิบตุ๊กตาสีชมพูแล้วยื่นให้เธอ

เด็กหญิงตัวน้อยพูดอย่างอ่อนหวานว่า "ขอบคุณค่ะพี่สาว" จากนั้นก็วิ่งหนีไปด้วยความดีใจ

ต้วนอีเหยาแค่อยากเล่น เอาตุ๊กตากลับไปเยอะขนาดนี้ก็ไม่มีประโยชน์ เธอหันหน้าหนีจากผู้คนโดยไม่เอาอะไรเลย ปล่อยให้เจ้าของร้านงงอยู่กับการกระทำของเธอ ไม่เอาหรอ?

เดินไปตามถนนอย่างกระตือรือร้น มีเด็กสองสามคนวิ่งไล่ตามเธอ สองคนวิ่งเข้าชนเธอโดยตรง ต้วนอีเหยาเดินโซเซและรู้สึกว่าเครื่องช่วยฟังในหูของเธอกำลังจะหลุด เธอหยิบมันออกมา ทันใดนั้นเครื่องช่วยฟังก็หล่นและตกไปตามถนน......

โลกทั้งใบของเธอเงียบลง เสียงแตรรถที่แหลมคมก็ส่งเสียงฮัมเบาๆ

เชี่ย!

ต้วนอีเหยาอุทานออกมาเบาๆ ไล่ตามเครื่องช่วยฟังไปที่ข้างทาง จากนั้นก็เห็นรถที่ขับผ่านทับเข้าอย่างจัง “ตุบ”

เธอมองไปที่ซากของเครื่องช่วยฟังอย่างว่างเปล่า ต้วนอีเหยาอยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตา ได้ยินมาว่าเครื่องช่วยฟังมีราคาค่อนข้างแพงและดูเหมือนว่าเธอจะต้องไปโรงพยาบาลเพื่อรับเครื่องใหม่อีก

ในความเงียบ ทันใดนั้นก็ถูกใครบางคนกอดแน่นๆ โลกหมุนไปรอบๆ เมื่อได้สติกลับมา มีจักรยานซิ่งขับผ่านตัดหน้าเธอไปด้วยความเร็ว ชายสวมหมวกหันกลับมาและพูดอะไรบางอย่าง ต้วนอีเหยารู้สึกได้ว่าเขากำลังดุเธอ

ชายผู้ช่วยเธอปล่อยมือ“ เธอกำลังอะไรจริงจังขนาดนั้น? จักรยานกดกริ่งดังขนาดนั้นไม่ได้ยินหรอ?”

ต้วนอีเหยาเป็นลมไปสองสามวินาที เงยหน้าขึ้นมา อ่าว คุ้นจัง

เมื่อเห็นเธอจ้องมองตัวเองอย่างว่างเปล่า ชายคนนั้นก็คิดว่าเธอตกใจและถามอีกครั้งว่า "คุณโอเคไหม"

ต้วนอีเหยาพูดในใจ เรื่องแค่นี้จะทำให้เธอเป็นบ้า เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าและพิมพ์ว่า "ฉันทำเครื่องช่วยฟังหาย และไม่ได้ยินคุณ แต่ฉันอ่านจากปากคุณได้ ช่วยอ้าปากค่อยๆพูดหน่อย”