ตอนที่ 359
บทที่359 ปรากฏว่าเธอท้อง
October 22, 2026
ทันทีที่เย่จิงเหยียนกลับถึงบ้าน สายตาของทุกคนก็จ้องมาที่เขา
“ มีอะไรหรอ?” เขาถอดรองเท้าพร้อมกับหลบสายตา
"ลูกไปไหนมา?" มู่เวยเวยดูกังวล ลุกขึ้นและมองไปที่เขา "รู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงมาก"
เย่จิงเหยียนรู้สึกงุนงง “ผมมีอะไรให้ห่วง?”
หรือว่าพวกเขาจะรู้เรื่องที่เขาไปค่ายทหารมา? เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เย่ชวูเสวีย “แกใช่ไหมที่เป็นคนบอก?”
"เปล่าเปล่าเปล่า......" เย่ชวูเสวียยกมือขึ้นและทำท่าทาง "ฉันจะกล้าได้ไง? พ่อตางหาก.....หวังจวี๋โทรมาบอกพ่อว่าพี่ไปที่ค่ายทหาร"
หวังจวี๋มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเย่ฉ่าวเฉิน คำขอของเย่จิงเหยียนเขาก็รับปากแล้วแต่เขาก็ยังคงบอกกับเย่ฉ่าวเฉิน
เย่จิงเหยียนพึมพำออกมา "ที่แท้ก็เป็นคนที่เชื่อถือไม่ได้"
"อย่าไปโทษหวังจวี๋ เขาก็หวังดีกับลูก ได้ยินว่าลูกไปทะเลาะกับทหารที่มีนามสกุลต้วนหรอ......" มู่เวยเวยมองเขาด้วยความกังวล
เย่จิงเหยียนดึงมือของเขาออกจากเธอ และหลีกเลี่ยงสายตาของเย่ฉ่าวเฉิน "ผมไม่เป็นอะไร"
แต่ในสายตาของเย่ฉ่าวเฉินมองเขาทะลุปลอดโปร่ง "แกไปหาต้วนอีเหยาหรอ?"
น้ำเสียงของเขาเย็นชา เหงื่อออกเต็มบนหน้าผากของเย่จิงเหยียน เขากัดฟันและยอมรับว่า "ใช่"
มู่เวยเวยและเย่ฉ่าวเฉินพูดไม่ออก ลูกคนนี้นี่ เฮ้อ!
บรรยากาศอึดอัดขึ้นเล็กน้อย ทุกคนรอให้อีกฝ่ายพูดก่อน เย่จิงเหยียนยังคงเงียบอยู่ตลอดเวลา
“ โอย! พี่ก็คงอดใจไม่ได้ ตอนนี้พี่อีเหยายังมาอยู่ใกล้พวกเรา พี่ชายก็แค่แวะไปดู คงไม่มีอะไรหรอก”
เย่ชวูเสวียจงใจทำให้น้ำเสียงของเธออ่อนลงเพื่อปรับอารมณ์ของทุกคน
ดวงตาของเธอกระพริบที่เย่จิงเหยียนเบาๆ หลังจากนี้เขาต้องขอบคุณเธอที่ช่วย
"อืม แม่ครับพ่อครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขึ้นไปก่อนนะ"
เย่จิงเหยียนเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องเป็นแบบนี้นาน เขาไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง
รอวันหนึ่ง วันที่อีเหยาพยักหน้า เขาจะพาเธอไปยืนต่อหน้าพวกเขาทั้งสองและแนะนำตัวตนของเธอให้ทุกคนได้รู้จัก
เย่ฉ่าวเฉินกระตุกปาก พยายามจะพูดบางอย่าง แต่ถูกมู่เวยเวยหยุดอยู่ด้านข้าง
มู่เวยเวยมองเขาและบอกเขาด้วยสายตาว่าอย่าพูด เย่ฉ่าวเฉินถอนหายใจเบาๆ
“ พ่อแม่ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขึ้นไปละนะ”
เย่ชวูเสวียหยิบส้มไว้ในมือและรีบเดินจากตรงนั้น ทำไมเธอจะไม่รู้ในเวลานี้ เธอต้องเป็นแพะรับบาปของเย่จิงเหยียนแน่ๆ”
ถ้ายังไม่รีบหนี เดี๋ยวก็ถูกถามนุ้นถามนี้ รายต่อไปก็คือเธอ
เย่ฉ่าวเฉินเห็นลูกสาวก็เดินหนี ในใจมีคำพูดที่ไม่สามารถอธิบายได้เต็มไปหมด
"เอาล่ะ ตอนนี้พวกเขาก็โตแล้ว ทำอะไรพวกเขาคิดเองได้ เด็กๆต้องการมีอิสระบ้าง เราเป็นผู้ใหญ่ ไม่มีประโยชน์ที่จะเข้าไปยุ่ง"
มู่เวยเวยวางมือของเธอไว้บนหลังมือของเย่ฉ่าวเฉินและอุณหภูมิที่ผ่านมาจากผิวหนังของเธอทำให้การแสดงออกของเย่เฉ่าวเฉินผ่อนคลายลงมาก
เขาเงยหน้าขึ้น และเห็นดวงตาของมู่เวยเวยเหมือนน้ำ
“ ฉันแค่อยากให้ลูกมีความสุข ไม่อยากเห็นเขาต่ำต้อยขนาดนี้”
"ต่ำต้อย? ในตาคู่นั้นของเธอเห็นเขาต่ำต้อยงั้นหรอ? มันคือความรัก! ตอนที่เธอรักใครสักคน ก็อยากเอาสิ่งดีๆทุกอย่างให้เธอไม่ใช่หรอ?" มู่เวยเวยมองไปที่เย่เฉ่าวเฉินด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ที่แท้เขาเข้าใจความรู้สึกของลูกผิด
"ได้รับการตอบกลับนั่นถึงเรียกว่ารัก ออกตัวอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ ไม่ใช่"
เขานึกถึงสิ่งที่หวังจวี๋บอกกับเขาว่าเย่จิงเหยียนไปทะเลาะกับทหารที่นามสกุลต้วน เขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้น
“พอเถอะ เธออยากคิดยังไงก็คิดอย่างงั้นเถอะ”
มู่เวยเวยทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อเธอกำลังจะเอามือเธอออก เย่ฉ่าวเฉินก็จับไว้ "อยู่กับฉันก่อน คุยกับฉัน......"
มู่เวยเวยยักไหล่และกอดอก
......
ต้วนอีเหยาตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดจ้า พร้อมกับเสียงคำรามของรถจักรในหูของเธอ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก วันนี้......เธอยังคงได้ยินมัน
"ก๊อกก๊อกก๊อก-"
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ดึงความคิดของต้วนอีเหยากลับไป เธอลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าและเดินไปเปิดประตูอย่างไม่เร่งรีบ สิ่งที่แปลกคือคนที่อยู่นอกประตูไม่ได้รีบร้อนเหมือนกัน หลังจากเคาะสามครั้งแล้ว ก็รออยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆ
ต้วนอีเหยาเปิดประตูและเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็แปลกใจเล็กน้อย “ทำไมมาเช้าขนาดนี้?”
เธอมองไปที่นาฬิกาของเธอ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมง ต้องฝึกตอนนี้หรอ? บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยพลเมืองและดูเหมือนจะเป็น......
"ทหารต้วน...... " อาเทียนลังเลอยู่นาน ดวงตาของเขาสว่างขึ้น เมื่อต้วนอีเหยาปรากฏตัว
"คุณเป็นอะไรไหม!"
"ไม่เป็นไร!" ต้วนอีเหยารู้สึกงุนงง เมื่อเห็นถ้วยในมือของเขา "นี่มันคืออะไร?"
อาเทียนตอบกลับและยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้เธอ "นี่คือโจ๊กฟักทอง ฉันได้ยินมาว่ามันดีสำหรับการได้ยิน...... "
ต้วนอีเหยาถึงกับผงะไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดว่าเขาจะยังคงครุ่นคิดเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้อยู่ ผู้คนในค่ายฝึกเริ่มตื่นกันแล้ว และทั้งสองคนก็ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมาก
เธอรีบรับโจ๊กฟักทองและพูดเบาๆว่า "ขอบคุณนะ"
อาเทียนเกาหัวเล็กน้อย ทำตัวไม่ถูก เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นดวงตาของต้วนอีเหยา จ้องหน้ากัน เขารีบหันกลับและวิ่งหนีไป
ต้วนอีเหยาส่ายหัว ไม่ได้กินโจ๊กฟักทองมานานแล้ว เข้ามาในห้อง เธอยังไม่ได้กินอาหารเข้าพอดี โจ๊กนี้เอาเป็นอาหารเช้าแหละดีที่สุด
เธอหาถ้วยมาเทใส่ ทันทีที่เข้าปากของเธอ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง
อร่อยย!
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายอย่างอาเทียนจะมาพร้อมกับโจ๊กฟักทองแสนอร่อยแบบนี้ ไม่เลี่ยน หอมและนุ่ม
ว่ากันว่าอาหารเช้าเป็นพลังงานของทั้งวัน ต้วนอีเหยาได้กินโจ๊กฟักทองแล้ว เธอมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม
เธอเปลี่ยนเครื่องแบบและมาที่ฐานฝึกของกองทัพอากาศ ทหารพร้อมแล้วรอการมาของต้วนอีเหยา
โค้ชเทคนิคกำลังอธิบาย เมื่อต้วนอีเหยามาถึงก็ใกล้จะจบลงแล้ว ทุกคนมองเธอด้วยความสงสารและรู้สึกผิด แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ต้วนอีเหยาต้องการเห็น
เธอออกคำสั่ง ทุกคนก็เดินไปที่เครื่องบินที่พวกเขาดูแลและเริ่มการฝึกในวันแรก
ขั้นแรกเครื่องบินลำหนึ่งบินขึ้น ตามด้วยเสียงคำรามบินขึ้นไปบนฟ้าแล้วขึ้นไปทีละลำ
ต้วนอีเหยายืนอยู่ด้านล่าง หูของเธอปวดอีกครั้ง ราวกับว่ามีมดนับพันกัดที่โคนหูของเธอ
เธอปิดหูของเธอ แต่ไม่ได้บรรเทาความเจ็บปวดได้เลย เครื่องบินบินมากขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดต้วนอีเหยาก็ทนไม่ไหว เธอออกจากฐานฝึก เมื่อเธอเดินไปถึงครึ่งทางก็เป็น
ลมกลางสนาม
......
ทันใดนั้นหัวใจของเย่จิงเหยียนก็เจ็บปวด เขาจอดรถไว้ข้างๆ แต่เขาก็ไม่สามารถรู้สึกได้
"ฮัลโหล? ฮัลโหล? พี่ชาย?" เสียงกังวลของมู่ยู่วฉีดังขึ้น
"ฮัลโหล ฉันไม่เป็รอะไร" เย่จิงเหยียนรับโทรศัพท์อีกครั้ง "เมื่อกี้พูดถึงไหนนะ?"
"ฉันบอกว่า ฉันขอยืมเรือยอทช์ส่วนตัวลำนั้น ฉันจะพาซีเย่วไปเล่น"
"ซีเย่วคือใคร? ดาราที่แกกำลังตามจีบหรอ?"
“ อย่าบอกนะ...... ”
"เอาล่ะ เรื่องพวกนั้นของพี่ ฉันไม่อยากยุ่ง" เย่จิงเหยียนขัดจังหวะเขา "เรือยอทช์อยู่จอดอยู่ที่ท่าเรือ ถ้าอยากใช้ก็ไปเอาเลย”
พูดจบ เขาก็วางสายโทรศัพท์ด้วยความรีบร้อน แม้ว่าหัวใจของเขาจะไม่เจ็บ แต่เปลือกตาของเขากลับเต้นเร็วมาก ซึ่งแย่กว่าเมื่อวานเสียอีก
เมื่อวานนี้เขาคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีเหยา แต่ตอนที่อยู่ข้างเธอ ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ วันนี้ก็เป็นอีกละ หรือว่าร่างกายเขาจะมีปัญหา? เขาก็ไม่รู้สาเหตุ......”
......
ทางต้วนอีเหยา ถูกส่งไปที่โรงพยาบาล ไม่ได้สลบนานเหมือนครั้งก่อน ครั้งนี้ไม่นานเธอก็ตื่นขึ้นมา
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมสีขาว เธอก็คุ้นเคยกับมันและถามอย่างเฉยเมย "หมอคะ หูของฉันอาการแย่กว่าเดิมไหม?"
“คุณไม่รู้หรอว่าทำไมถึงเป็นลม?”
หมอมองไปที่เธอด้วยความไม่เชื่อ ทำให้ต้วนอีเหยาค่อนข้างอธิบายไม่ถูก “มันไม่ได่เป็นเพราะหูหรอ?” เธอจะมีอาการป่วยหนักกว่านี้งั้นหรอ?
ต้วนอีเหยาได้ยินคนที่อยู่เหนือศีรษะของเธอถอนหายใจและพูดกับเธอว่า "คุณท้อง"
"อะไรนะ?"
เธอลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจและถามด้วยเสียงสั่น "คุณช่วยพูดอีกครั้ง!"
"ฉันคิดว่าคุณรู้แล้ว แต่สีหน้าของคุณ ฉันคิดว่า......"
"อะไร?"
หมอถอนหายใจ ในสถานการณ์ตอนนี้ไม่มีอะไรที่เธอทนฟังไม่ได้อีกแล้ว
"คุณเคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน ผนังมดลูกของคุณไม่แข็งแรง เด็กคนนี้อาจจะรักษาไว้ไม่ได้!"
"คุณพูดอะไร?"
ลูกศิษย์ของต้วนอีเหยาหดตัวลง ความหมายของเด็กคนนี้คืออะไร ไม่สามารถรักษามันไว้ได้
“ มดลูกของคุณมีผนังบางมาก คุณสามารถท้องได้ก็เป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มาก ถ้าคุณต้องให้กำเนิดเขา อาจส่งผลกระทบต่อชีวิตของคุณเองและเนื่องจากสาเหตุพิเศษของมดลูกของคุณแม้ว่าเด็กจะคลอดออกมาได้ก็อาจมีความผิดปกติแต่กำเนิด ทางโรงพยาบาลจึงแนะนำให้เอาเด็กคนนี้ออก...... "
หมอพูดถูก ถ้าคุณรับความเสี่ยงและยืนยันที่จะคลอดเด็ก เด็กก็มีความเสี่ยงที่จะผิดปกติ
หัวของต้วนอีเหยาส่งเสียงพึมพำ ไม่ได้ยินอะไรเข้าหูอีก
วิธีที่ดีที่สุดในตอนนี้คือเอาเด็กในท้องของเธอออก?
จะเป็นไปได้ยังไง!
หมอส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้
ในตอนนี้ ทำได้เพียงปล่อยให้เธออยู่คนเดียวเพื่อระบายอารมณ์ของเธอ เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็เก็บของบนโต๊ะขึ้น
มีมีดผ่าตัดที่ยังไม่ได้เปิดอยู่ที่มุมโต๊ะ เขาเหลือบไปมองต้วนอีเหยาและวางมันออกไปอย่างลังเล
แน่นอนว่ากระทำแบบนี้ต้วนอีเหยาไม่เห็น เธอตกอยู่ในความคิดของตัวเอง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหมอออกไปตอนไหน
ทุกอย่างจากอดีตเกิดขึ้นในใจ เธอได้พบกับเย่จิงเหยียนและมันเคยเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง แต่เธอก็ยังท้องอยู่นี่คือ ... พระประสงค์ของพระเจ้าหรือไม่?
ต้วนอีเหยายื่นมือออกไปลูบท้องของเธอ เธอไม่รู้สึกว่ามีอะไรในนี้ แต่เธอกำลังจะให้กำเนิดชีวิต
เขาอาจจะไม่ได้เกิดมาเหมือนเด็กทั่วไป เขาจะมีปัญหาทางร่างกายหรือข้อบกพร่องบางอย่างและอาจถูกเด็กคนอื่นในวัยเดียวกันเยาะเย้ย เพราะเหตุนี้เขาจะเก็บตัวและไม่กล้าออกไปข้างนอก......
ต้วนอีเหยาไม่กล้าคิดเรื่องนี้อีกต่อไป เธอกลัวว่าจะยอมรับไม่ได้ในขณะนี้ สถานการณ์เลวร้ายทั้งหมดถูกกรองออกจากจิตใจของเธอ จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าเธอไม่มีอำนาจและไม่สามารถทำอะไรต่อหน้าพระเจ้าได้
ในระยะเวลาสั้นๆ ไม่มีทางแก้ปัญหาเลย
ต้วนอีเหยาหยิบโทรศัพท์ที่มีคำว่า "เย่จิงเหยียน" บนหน้าจอขึ้นมา มองมันอย่างว่างเปล่าและเขาก็ดื้อรั้นไม่ยอมโทรออก
ฉันจะบอกเขายังไงดี? ว่าเขาว่าเขามีลูกแล้ว ตามด้วยความดีใจค่อยบอกว่าเด็กคนนี้ถ้าเขาเกิดมามีแนวโน้มที่จะมีความบกพร่อง
เธอทำไม่ได้!