บทที่373 ลักพาตัว

จิตใจของเย่จิงเหยียนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเพราะเขากังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยของต้วนอีเหยา ไม่ได้สังเกตเห็นคนรอบข้างเลย

"เฮ้ย!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นกระบองออกมาสะกิดที่ไหล่ของเย่จิงเหยียน เมื่อเห็นเขาค่อยๆเงยหน้าขึ้น เขาก็รีบเดินออกไปสองสามก้าวด้วยความตกใจ “ คุณเป็นใคร?”

" เรียกผู้จัดการของคุณมา" เย่จิงเหยียนนิ่งมาก แต่หัวใจของเขาสับสนไปหมดแล้ว

"เรียก.....เรียกผู้จัดการมาทำไม?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก้าวถอยหลัง แต่บังเอิญเหยียบเพื่อนที่อยู่ข้างหลัง เขาอาจรู้สึกละอาย แต่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ทำไมต้องกลัว!

เมื่อนึกถึงเช่นนี้ เขาก็ยืดอกขึ้นอีกครั้งและเปล่งเสียง “ ท่าทางของคุณถูกลูกสาวของเขา ยังมีหน้ามาเจอผู้จัดการอีก ฉันจะบอกให้ ไม่มีทาง!”

"ฉันจะพูดอีกครั้ง ไปเรียกผู้จัดการบอกเดี๋ยวนี้!"

"เหอะ ยังโมโหอีก!" ผู้รักษาความปลอดภัยเดินมาสะกิดไหล่ "ทำไม? อยากเจอผู้จัดการของเรา? ฉันคิดว่าคุณไปสถานีตำรวจไปเจอตำรวจดีกว่า!!"

เย่จิงเหยียนทนไม่ได้และค่อยๆลุกขึ้นจากพื้นด้วยแขนของ เขาลูบข้อมือและชกไปที่หน้าของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

"โอ้ย……"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดไม่ถึงว่าเขาจะลุกมาต่อชกเขากะทันหัน ร่างของเขาก็ล้มลงบนพื้น มีเลือดไหลออกมาจากปาก

เพื่อนที่อยู่ข้างหลังเขาทั้งหมดก้าวถอยหลัง เมื่อเห็นฉากนี้และพนักงานส่งอาหารก็ตกตะลึงเช่นกัน ดูเขาเหมือนคนอ่อนแอ แต่กลับมีแรงชกขนาดนี้

"ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ฉันต้องการพบผู้จัดการของพวกแก!"

"แก.....แกแกแก แกคิดจะทำอะไร?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกชกลุกขึ้นจากพื้น วางมือบนกำแพงรองรับน้ำหนักของเขาและเห็นเพื่อนที่หดตัวอยู่ข้างหลัง เขาเริ่มโมโห "พวกมึงมัวทำอะไรอยู่? คนเยอะขนาดนี้ จะไปกลัวมันทำไม?”

เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้เพื่อนของเขาก็รู้สึกเกรงๆและเดินหน้ามาข้างหน้า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็มีความมั่นใจมาก

"ผู้จัดการของเราไม่ใช่คนที่แกอยากเจอก็ได้เจอ!"

เย่จิงเหยียนขี้เกียจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับเขา หันกลับมาและชกอีกครั้ง คราวนี้เขาถูกคนข้างหลังจับไว้จึงไม่ล้มลงกับพื้น แต่แก้มของเขาบวม

"แกอยากโดนต่อไหม?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยถูกเขาชกและพูดไม่ออก ทำได้เพียงจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่าพร้อมกับส่ายหัวอย่างสั่นๆ

ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนของเขา เขาหนีไปที่ทางลิฟต์ เดินไปในลิฟต์แล้วหันกลับมาและพูดว่า "มึงรอไว้!"

จากนั้นก็ปิดลิฟต์ทันที รีบกดปุ่มเพราะกลัวว่าเย่จิงเหยียนจะวิ่งมาดึงเขาออกไป

คนที่เหลืออยู่ไม่กี่คนก้าวออกไปด้วยความกลัวและพนักงานเสิร์ฟก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขา แม้ว่าใบหน้าของเขาจะหล่อมาก แต่เขาก็ไม่สามารถต้านทานความกลัวที่มีต่อเขาได้

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้จัดการโรงแรมก็รีบเดินออกจากลิฟต์ ตามด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ถูกเขาชก

“คุณครับ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรกัน?” ผู้จัดการเห็นได้ชัดว่าเป็นคนใจร้อน แต่เขาก็ยังอดทนและถามอย่างอ่อนโยน

“ฉันอยากดูกล้องวงจรปิดของโรงแรม เดี๋ยวนี้!”

"คุณครับ ขออภัยโรงแรมของเรากำหนดมีกฏ: ไม่สามารถให้บุคคลภายนอกเข้ามาเขตควบคุมได้"

ผู้จัดการมองเขาอย่างดูถูกเหยียดหยามน้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความเคารพอีกต่อไป

ใบหน้าของเย่จิงเหยียนนิ่งและพูดว่า “ไม่ว่าจะมีกฎอะไร ฉันก็จะดูตอนนี้”

"ดูเหมือนว่าคุณจะมาหาเรื่องสินะ?"

ผู้จัดการมองกลับไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย "มัวยืนอึ้งอยู่ทำไม?"

"อ่อ......อ่อ!" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมึนงงอยู่พักหนึ่ง และได้สติกลับมาโดยการสะกิดจากคนข้างๆ

"พวกแกรออะไรอยู่? จัดการ!"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองหน้ากัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยากทำ แต่พวกเขาก็รีบวิ่งขึ้นอย่างเชื่อฟังและเริ่มจัดการเย่จิงเหยียน

เย่จิงเหยียนไม่สนใจที่จะพูดเรื่องไร้สาระกับพวกเขา หลีกเลี่ยงบุคคลที่เคลื่อนไหวครั้งแรกและเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างรวดเร็วกระแทกสะพานจมูก เตะคนข้างหลังด้วยขาของเขา ทำให้เขาคุกเข่าลงกับพื้น

ผู้คนทั้งหมดล้มลงกับพื้น ไม่มีใครต่อกรกับเขาได้

"แก......" ผู้จัดการไม่คาดคิดว่าเขาจะแข็งแกร่งขนาดนี้ เขาคิดว่าคงจัดการได้แค่คนสองคน แต่หลังจากนั้นหมัดสองหมัดนั้นหนักกว่าสี่มือ ไม่รู้ว่าเขาจะมาพร้อมกับเคล็ดลับนี้

เย่จิงเหยียนปรบมือของเขา หยิบนามบัตรที่เขาพกติดตัวมาและยื่นให้เขา “พาฉันดูไปกล้องวงจรปิด เร็ว”

เดิมทีผู้จัดการเป็นคนที่ดูถูกเหยียดหยามอย่างมาก แต่เมื่อเขาเห็นนามสกุลของเย่ เขาก็หยุดมือทันที มองดูและทำให้ขาของเขาอ่อนแรงลงทันที

"คุณเย่ ขออภัยกับการกระทำเมื่อสักครู่ ผมไม่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่"

เย่จิงเหยียนไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระและพูดซ้ำว่า "พาฉันไปดูกล้องวงจรปิด"

“ได้ ได้ครับ ผมจะพาไปเดี๋ยวนี้!”

"เจ้านาย...... " เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่พอใจ "ทำไมต้องไปยอมทำตามมัน พวกเรายังสู้ต่อได้!"

“ หุบปาก !!”

ผู้จัดการมองไปที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างดุเดือด "สู้อะไร แกโง่หรือเปล่า นี่คือคุณเย่ อยากตกงานหรือไง?"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินว่าเขาอาจถูกไล่ออกได้ เขาก็ปิดปากลงอย่างรวดเร็ว

ทั้งครอบครัวเพิ่งงานนี้ ถ้าเขาตกงานเขาจะไม่สามารถเลี้ยงดูครอบครัวได้!

"คุณเย่ เชิญทางนี้ครับ!"

ผู้จัดการก้มลงอย่างเคารพและแนะนำเย่จิงเหยียนไปที่ช่อง UIP เมื่อคนอื่นเห็นการบริการ พวกเขารู้ทันทีว่านี่หม่ใช่คนทั่วไป

เย่จิงเหยียนไม่มีเวลามีเวลามาเสียกับเรื่องพวกนี้ รีบเดินไปที่กล้องวงจรปิด "เปิดเวลาเมื่อสองสามชั่วโมงที่ผ่านมา โดยเฉพาะระแวกห้องฉัน"

"ได้ครับ" ตั้งแต่ผู้จัดการรู้จักตัวตนของเขา เขาจึงเชื่อฟังทุกคำพูด

หลังจากหาข้อมูลที่เขาสั่ง ผู้จัดการก็ถามอย่างกังวลว่า "คุณเย่ คุณกำลังหาอะไรอยู่?"

เย่จิงเหยียนขมวดคิ้วดูวิดีโอหลายรายการ ไม่มีวี่แววของต้วนอีเหยา จึงถามว่า "แกเคยเห็นผู้หญิงวัยกลางคนหนึ่งไหม ใส่เสื้อยืดกระโปรงยีนส์ รูปร่าง.....สวยมาก"

"ไม่.....ไม่เคย" ผู้จัดการรู้สึกงุนงง เขาคิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ซะอีก ไม่คิดว่าก็แค่หาผู้หญิงคนหนึ่ง

ข้อมูลที่เขาบอกมา มันก็ไม่มีเบาะแสอะไรเลย!

เย่จิงเหยียนไม่หวังว่าเขาจะรู้และยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอกล้องวงจรปิด หนึ่งชั่วโมงก่อนที่เขาจะกลับมาในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกประหลาด

รถบรรทุกขยะเข็นไปมาสองรอบตรงทางเดินชั้นหนึ่ง

เย่จิงเหยียนขมวดคิ้วด้วยลางสังหรณ์ว่ามันมีอะไรไม่ปกติ "รถคันนี้ขึ้นไปได้ยังไง?"

"รถขนขยะ? มันคงถูกเรียกขึ้นไป แต่ว่า..... "

"แต่อะไร?"

ผู้จัดการจับคางของเขา "แต่ที่ผ่านมาไม่มีรถขนขยะมาที่ทางเดิน เนื่องจากสกปรกเกินไป พวกเขาจึงถูกร้องเรียน ทางโรงแรมจึงกำหนดว่าไม่ให้เข็นรถขนขยะขึ้นไปชั้นบน"

เขาคิดในใจอย่างเงียบๆ เมื่อเขาดูเสร็จแล้ว รีบไปหาคนทำความสะอาดเพื่อถาม

ขึ้นไปไม่ได้?

เย่จิงเหยียนยิ่งแน่ใจว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ บางทีหลายปีมานี้ต้วนอีเหยาอาจจะมีอะไร!

เปลือกตาของเขากระตุกและอารมณ์ของเขาลุกลี้ลุกลน เขาไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่าย และไม่รู้ว่าต้วนอีเหยาจะตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า!