บทที่375 ผู้หญิง

หนึ่งล้าน!

คนรอบข้างไม่สามารถสู้ราคานี้ได้ พวกเขามองไปคนที่ตะโกนตัวเลขนี้ และพวกเขาทั้งหมดก็เข้าใจ

เป็นเธอนี่เอง!

ผู้หญิงที่มาเพิ่งมาเมื่อกี้

ข่าวซุบซิบในโลกธุรกิจ บางคนรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เธอเป็นผู้หญิงของประธานคนเก่าของบริษัทอี้ หลังจากนั้นด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบสาเหตุ เธอก็เลิกกับประธานคนเก่าและทำเงินได้มากมายในทันที

"สองล้าน" อี้เทียนเฉิงก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน ตอนนี้เริ่มประมูลราคาจริงแล้วเขาก็ไม่ต้องกังวลอีก

"ห้าล้าน!" ลู่ฉียกป้ายขึ้นโดยไม่มีแรงกดดันและอดไม่ได้ที่จะเพิ่มขึ้นทีละล้านทีละล้าน

อี้เทียนเฉิงมีอาการปวดที่หน้าผากของเขาและเงินในกระเป๋าของเขาคาดว่าจะประมูลสู้ได้อีกแค่สองสามครั้ง แล้วจะสู้ต่อไม่ได้อีก

เขาก้มศีรษะและชูป้าย "หกล้าน"

“ แปดล้าน ” ลู่ฉีตะโกนอย่างผ่อนคลาย ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ชำเลืองมองไปในทิศทางของเย่จิงเหยียน

“ เก้าล้าน”

"สิบล้าน"

อี้เทียนเฉิงกัดฟันของเขาสิ่งนี้มาถึงจุดวิกฤตของเขาแล้ว เขาไม่สามารถประมูลต่อได้

ฉันอดไม่ได้ที่จะหันศีรษะไปมองเย่จิงเหยียน เมื่อเห็นว่าเขากำลังเม้มริมฝีปากและสงสัยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแทงศอกไปทีเขาเบาๆ

"หื้ม?" เย่จิงเหยียนกลับมามีสติและสังเกตเห็นความลำบากใจของอี้เทียนเฉิง

อี้เทียนเฉิงอ้าปากบอกเขาช้าๆว่า "ถึงสิบล้านแล้ว"

"ดำเนินต่อไป"

เมื่อเห็นเขาลังเลเย่จิงเหยียนก็ชูป้ายในมือ “ ยี่สิบล้าน”

เมื่อผู้คนที่กำลังกลั้นหายใจได้ยินตัวเลขนี้ พวกเขาก็แทบระเบิด พวกเขาคิดว่าชายหนุ่มคนนี้เป็นเพื่อนที่อี้เทียนเฉิงเชิญมา ซึ่งอาจจะเป็นคนรุ่นที่สองที่ร่ำรวย แต่การประมูลขนาดใหญ่เขาคงไม่กล้าพูด

แต่ไม่คาดคิดว่าทันทีที่เขาพูดราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่า!!

คำถามเกิดขึ้นในใจของทุกคนว่าเขาเป็นใคร

ทั้งสามคนที่อยู่ข้างหน้าไม่สนใจการสนทนาของคนที่อยู่ข้างหลัง พวกเขายังคงถือป้ายและตะโกนตัวเลขอย่างเต็มที่ จนกว่าพวกเขาจะถึงแปดสิบล้าน

แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะมุ่งมั่นที่จะชนะโครงการนี้ แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าจะประมูลมาถึงสูงขนาดนี้ มันเกิดการคาดหมายไว้

เหงื่อไหลออกมาบนหน้าผากของลู่ฉีและเครื่องสำอางที่ละเอียดอ่อนบนใบหน้าของเธอก็เริ่มเองะ เธอหันไปมองเย่จิงเหยียนและเห็นว่าเขายังคงสงบนิ่ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา

เธอสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ใบหน้าของเธอค่อยๆสงบลง

ไม่นานต่อมา โทรศัพท์ของเย่จิงเหยียนก็สั่นและเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหมายเลขส่งป้ายให้อี้เทียนเฉิงและบอกเขาว่าไม่ต้องสนใจเรื่องเงิน

จากนั้นเขาก็ถือโทรศัพท์และวิ่งออกไปจากห้องโถงทันที “ ฮัลโหล?”

“ คุณเย่”

เสียงผู้ชายเปลี่ยนเสียงที่คุ้นเคยปรากฏขึ้น เสียงของเย่จิงเหยียนแผ่วเบา "อืม"

"ฉันมีสิ่งที่อยากให้คุณทำแล้ว"

"บอกมาสิ"

คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหยุดชั่วคราวและพูดว่า "ฉันต้องการให้คุณยอมการประมูลโครงการหนานซานนี้ซะ"

"อะไร?"

"ฉันเชื่อว่าคุณเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดแล้ว"

ชายคนนั้นหัวเราะแปลก ๆ "คุณต้องเชื่อฟังนะ ไม่งั้น...... "

"ฉันก็ไม่รับประกันความปลอดภัยของคุณหนูต้วน!"

"หยุด!" ทันทีที่เย่จิงเหยียนได้ยินเกี่ยวกับต้วนอีเหยา เขาก็ขัดจังหวะทันที "อยากให้ฉันทำอะไร ช่วยพูดให้ชัดเจนหน่อย ฉันจะทำตาม"

"แค่คุณยอมปล่อยโครงการนี้ไปซะ คุณหนูต้วนก็จะไม่เป็นอะไร!"

"โอเค ฉันเข้าใจแล้ว!"

เย่จิงเหยียนถือโทรศัพท์และพูดอย่างกังวล "ฉันรับปาก แล้วจะปล่อยตัวอีเหยาเมื่อไหร่?"

"ตราบใดที่คุณทำตามที่ฉันบอก ฉันจะปล่อยเธอไปเอง!"

จากนั้นก็มีเสียงที่วุ่นวายในหูฟังเย่จิงเหยียนกำลังเป่าลมหนาวอยู่ตรงนั้น หายใจเข้าลึกๆและเดินเข้าไปในงานประมูล

......

ในบ้านพัก

ต้วนอีเหยาหันหลังให้บ้านและลองใช้ทุกวิธีที่มีอยู่ แม้ว่าเธอจะไม่มีความหวัง แต่เธอก็ยังไม่ยอมอยู่นิ่งๆ

เธอทำอะไรไม่ได้ในบ้านพักนี้ ทำได้แค่กินข้าวและเดินไปมารอบบ้าน นอกหน้าต่างเธอจะเห็นดอกไม้ด้านนอกกำลังเบ่งบานเป็นอย่างดีและมีเศษดิน ต้นหญ้า

ต้วนอีเหยาเดินไปมาบนบันไดหลายครั้ง ทันใดนั้นก็มีความคิดใหม่เกิดขึ้นในใจ

ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่าจะหนีออกมาจากชั้นหนึ่งได้ยังไง แต่ชั้นสองก็ไม่เลวนะ พราะเธอเป็นผู้หญิงอยู่ในห้องคนเดียวยกเว้นยามที่ประตูก็ไม่มีคนอยู่

ตราบใดที่เธอไม่ทำเสียงดังระหว่างหนี เมื่อคนพวกนั้นรู้เธอก็คงหนีออกไปได้แล้ว!

เมื่อเธอเดินไปที่มุมหน้าต่างและผลักมันเล็กน้อย เธอก็พบว่ามันถูกล็อค เธอก็หมดหวังอีกครั้ง

การกระโดดลงมาจากชั้นสอง จะต้องกระทบกับลูกในท้องอย่างแน่นอน คงต้องงัดหน้าต่างเท่านั้นถึงจะออกไปได้

เธอมองไปรอบๆและพบว่าไม่มีเครื่องมือในห้องที่สามารถเปิดได้ เธออยากจะทุบกระจกแต่ก็กลัวว่าเสียงจะดังมาก ทำให้คนเฝ้าประตูเข้ามา

ต้วนอีเหยาเดินไปเดินมา อยากจะทุบกระจกให้แตก ทันใดนั้นกระจกบานหนึ่งก็มีการเคลื่อนไหว

ดูเหมือนว่าเธอจะมีหวังอีกครั้ง หรือว่า.....หน้าต่างบานนี้ไม่ได้ล็อค?

ต้วนอีเหยาใช้พลังทั้งหมดจากนมที่ดื่มเมื่อกี้ ผลักหน้าต่างเคลื่อนออกไปช้าๆ

ปรากฏว่าหน้าต่างนี้ไม่ได้ล็อค แต่มันหนักมาก คนธรรมดาไม่สามารถเปิดได้ แต่พวกเขาประเมินต้วนอีเหยาต่ำไป เธอเคยอยู่ในกองทัพและเธอได้ฝึกฝนหมัดเหล็กมาเป็นเวลานาน

เมื่อหน้าตาเปิดออกได้ ต้วนอีเหยาก็รู้สึกปลาบปลื้มในใจ เธอควบคุมความตื่นเต้นที่จะกระโดดลงไป และวัดระดับความสูงของพื้นด้วยสายตา

เขาเหลือบมองไปที่ประตูอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง ไม่มีใครเข้ามา

ปกติจะมีคนเข้ามาแค่ตอนส่งอาหารให้ เวลานี้คงไม่มีใคร!

เธอหยิบผ้าห่มมามัดหว้ที่หน้าต่าง และใช้เก้าอี้ไม้มาวางไว้ข้างๆ