บทที่380 ตัวประกัน อย่าถามหาคนอื่น

เย่จิงเหยียนนั่งตัวตรง "หรือว่าถูกผู้หญิงคนนั้นลักพาตัวไป?"

“ จินตนาการตอนนี้ ดูเหมือนจะใช่”

ทำให้เขาสับสนไปหมด เขาไม่คิดว่าใครจะได้ประโยชน์จากสิ่งนี้!

เย่จิงเหยียนวางหนังสือพิมพ์ลงในมืออย่างใจเย็น คิดในใจ เหมือนครั้งที่แล้วที่ต้วนอีเหยาถูกลักพาตัว เขาไม่ค่อยมีอะไรเกี่ยวข้องกับนายท่านอี้มากนัก แต่เขาก็ยังคิดวิธีที่จะช่วยเขายังไง

"แกพูดสิ!" อี้เทียนเฉิงที่กำลังคุยโทรศัพท์ก็หันมาทันที เขาไม่ได้ยินเสียงของเย่จิงเหยียน อดไม่ได้ที่จะสะกีด

“ งั้นก็หยุดก่อน”

“ แกพูดอะไร?” อี้เทียนเฉิงไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ถ้าหยุดหมายความว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว ทำได้แค่รอให้เธอปล่อยนายท่านออกมา

ความรู้สึกของนายท่าน ยิ่งอยู่นานเท่าไหร่เขาก็ยิ่งได้รับบาดเจ็บมากเท่านั้น!

“ไม่ใช่หยุดจริงๆหรอก แกแค่กินให้อิ่มนอนให้พอ จับตาดูเธอไว้ ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

เย่จิงเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขาว่างเปล่า ถ้าเขาไม่ไปหาเขา เขาต้องทำอะไรลงไปแน่ๆ จะว่าไปแล้วบริษัทนี้น่าจะมีหนอนบ่อนไส้

อี้เทียนเฉิงได้ยินการเคลื่อนไหวที่ประตู รีบวางสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเลขาก็เปิดประตูเข้ามา

"ประธาน จะทำยังไงกับเอกสารพวกนี้ดี?"

อี้เทียนเฉิงลูบหน้าผากของเขาและโบกมือให้เอาไป "ต่อจากนี้ เอกสารอะไรก็ไม่ต้องเอามาให้ฉัน!"

"ประธาน...... " เลขาตะลึง "แล้วบริษัทจะทำยังไงล่ะ?"

"นายท่านก็ถูกลักพาตัวไป จะมาอะไรกับบริษัทอีก!"

"แต่ว่า……"

"ไม่มีแต่ คุณออกไปก่อน!"

เลขาต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นว่าอี้เทียนเฉิงหลับตาลง เขาก็ทำได้เพียงแค่ปิดปาก

หลังจากที่อี้เทียนเฉิงรอให้เขาออกไป เขาก็หันศีรษะและจ้องไปที่ประตูอย่างครุ่นคิด เลขาอยู่กับนายท่านมายี่สิบกว่าปีและจริงใจมาตลอด เวลานี้ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

เขาส่ายหัว เลขาเป็นคนขยันขันแข็งและไม่ยอมออกไปในช่วงวิกฤต ทำไมถึงมาสงสัยตัวเขาได้ บ้าไปแล้ว!

......

“ ตอนนี้เราจะทำยังไงดี?”

อี้เทียนเฉิงได้รับโทรศัพท์จากเย่จิงเหยียนเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วและรีบออกจากบ้าน

ผมของเขายุ่งเหยิง ตั้งแต่เขารู้ว่านายท่านถูกลักพาตัว เขาก็ไม่เคยออกไปไหนอีกเลย กิจการของบริษัทได้ถูกมอบหมายให้กับผู้ถือหุ้นเก่าสองสามคน

เมื่อวานก็คิดถึงเรื่องพวกนี้ ก็เลยดื่มเบียร์สักหน่อย เมาจนตอนนี้ยังไม่ส่าง

เย่จิงเหยียนนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เห็นท่าทางของอี้เทียนเฉิงก็ไม่แปลกใจ "เกือบจะถึงแล้ว สองสามนี้ผู้หญิงคนนั้นต้องเริ่มลงมือทำอะไรแล้ว"

“พวกเราทำอะไรได้บ้าง?” อี้เทียนเฉิงไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ถึงแม้จะรู้ส่าเธอกำลังจะลงมือ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องรับมือยังไง

"เราต้องหาตัวคนร้ายให้ได้ก่อนเธอ ไม่งั้นก็คงทำได้แค่นั่งดูอี้กรุ๊ปล้มละลาย!"

อี้เทียนเฉิงได้ยินว่าลงมือได้แล้ว เขาก็มีชีวิตชีวาขึ้น “ แล้วพวกเราจะทำยังไงต่อ?”

"รอ"

“ รอ?” อี้เทียนเฉิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย ไหนบอกว่าเวลาเหลือน้อยแล้ว? แล้วทำไมถึงยังให้รออีก?

"เมื่อสองวันก่อน ฉันได้ปล่อยข่าวออกไปแล้วบ้างว่าแกยังพอมีเงินอยู่ อี้กรุ๊ปไม่ล้มละลายง่ายๆแบบนี้หรอก"

“ คำโกหกที่เห็นชัดอยู่แล้ว พวกเขาจะเชื่อได้ยังไง?” อี้เทียนเฉิงไม่เชื่อว่าลู่ฉีจะโง่ขนาดนี้ อยู่กับนายท่านอี้มานานขนาดนี้ ต้องรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีเงิน

เย่จิงเหยียนใช้นิ้วที่เรียวยาวของเขาดีดแก้ว “เรื่องนี้แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก แค่ฉันพูดเบาๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือปลอม พวกเขาก็เชื่อหมดนั่นแหละ"

อี้เทียนเฉิงเงียบ เขาไม่รู้ว่าพวกเขาจะเชื่อไหม เขาแค่กลัวว่านายท่านอี้จะต้องทนทุกข์ทรมานจากเธอ สุขภาพของเขาก็ไม่ดี ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น......

เมื่อคิดถึงตรงนี้ อี้เทียนเฉิงก็รีบตัดบทความนี้ คิดในเวลานี้ถ้ามัวแค่คิดเรื่องพวกนี้จะทำให้เขาเสียสติเปล่าๆ เพราะงั้นคงทำได้แค่เย่จิงเหยียนจัดการต่อให้เสร็จ

หลังจากรอสักพักเย่จิงเหยียนก็ยังไม่พูด เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย “ แค่นี้เองหรอ?”

"แค่นี้แหละ"

อี้เทียนเฉิงมองเขาอย่างไม่เชื่อ “ ต่อให้พวกเขาจะเชื่อ แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ จับตัวคนร้ายได้งั้นหรอ?”

“คนร้ายอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ก็พูดได้ว่าเขามีแผน อาจเป็นบริษัทนี้ แต่เมื่อเขารู้ว่าบริษัทนี้จะไม่ล้มละลาย ก็เลยคิดหาแผน.....”

เย่จิงเหยียนพูดและดื่มชา “เมื่อถึงเวลา เราก็แค่นั่งเฉยๆรอให้เหยื่อติดเบล็ดก็พอ!”

เขาพูดก็มีเหตุผล อี้เทียนเฉิงพยักหน้าและพูดว่า " งั้นก็ทำตามที่แกบอกเลยละกัน!"

......

สามวันต่อมา

อี้เทียนเฉิงนั่งอยู่ห้องทำงานของประธานอีกครั้ง มีเย่จิงเหยียนนั่งอยู่ข้างๆ ต้วนอีเหยาไม่ได้มาด้วย

"คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?" อี้เทียนเฉิงพูดต่อหน้าเลขาที่ยืนอยู่ข้างๆ

หลายวันมานี้เขาไม่ได้เข้าบริษัท ข่าวลือของเย่จิงเหยียนยิ่งอยู่ยิ่งแพร่ไปเรื่อยๆ ทำให้พนักงานในบริษัทมีกำลังใจขึ้น เวลานี้หนอนบ่อนไส้คงรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว

แต่เขาทำไมถึงคิดไม่ได้ว่าหนอนบ่อนไส้ของบริษัทก็คือเลขา ผู้ชายที่ซื่อสัตย์คนนี้ ทำไมถึงเป็นคนลักพาตัวพ่อของเขาไปได้!

อี้เทียนเฉิงยังไม่ได้สติกลับมา ถ้าเย่จิงเหยียนไม่บังคับให้เขามาที่บริษัท เห็นเขากำลังแก้ไขเอกสารในห้องทำงาน เขาจะไม่มีวันเชื่อว่าหนอนบ่อนไส้ก็คือเลขา

เลขายืนอยู่ในห้อง ก้มหน้า ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

“ ทำไมถึงไม่พูด?” อี้เทียนเฉิงขมวดคิ้ว หรือว่าจะไม่ยอมรับผิด!

จู่ๆเลขาก็เงยหน้าขึ้นและมองตรงไปที่อี้เทียนเฉิง "ฉันไม่มีอะไรจะพูด!"

“ งั้นก็แปลว่ายอมรับแล้วสินะ?”

เลขาไม่กลัวจ้องมองเขา ไม่พูด และไม่ขยับ

"ทำไมถึงทำแบบนี้?" อี้เทียนเฉิงยืนขึ้นอย่างเศร้าๆ พ่อเขาทำดีให้ไม่พอหรอ?

เลขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดออกมาห้าคำว่า "ทุกคนมีความต้องการ"

"คุณอยากได้อะไร ก็แค่บอกพวกเรา ทำไมต้องทำ...... "

"ขอกับพวกคุณ?" เลขาหัวเราะเยาะ " นั่นเป็นแค่สิ่งที่ขอมา สิ่งที่ฉันอยากได้ขอกับใครไม่ได้"

"ฉันชอบลู่ฉี แต่เพราะเงิน เธอก็เลยเลือกพ่อแก ฉันอยากซื้อบ้านแต่ฉันต้องขอร้องพวกแกเหมือนขอทาน!"

คำพูดที่แสดงถึงโกรธแค้นมาหลายปีเลขา เขาเก็บกดมานาน จนวันนี้เขาได้ระบายมันออกมาทั้งหมด

อี้เทียนเฉิงไม่เคยคิดมาก่อน ที่แท้เขาคิดแบบนี้ เขาอ้าปากจะอธิบาย "ยี่สิบกว่าปีแล้ว เราทุกคนเห็นว่าคุณเป็นญาติ ของพวกนั้นคุณคิดว่าเหมือนบริจาค แต่สำหรับเรามันเป็นการช่วยเหลือคนที่เรารัก!”

เลขาหัวเราะเยาะ "สิ่งที่พวกแกทำกับฉัน เป็นเหมือนคนในครอบครัวงั้นหรอ? "

"ฉัน...... " อี้เทียนเฉิงอยากอธิบาย แต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง เขาไม่เคยใช้น้ำเสียงตะโกนใส่เขา หรือเพราะว่าน้ำเสียงทำให้เขาคิดว่าคำเหล่านั้นเป็นคำสั่ง

เลขาหันหน้าไปอีกด้านไม่อยากทนฟัง “ตอนนี้ฉันก็เผยตัวตนแล้ว เป็นศัตรู ถ้าเจอกันอีก ฉันจะใจอ่อนให้แล้วนะ”