ตอนที่ 425
บทที่427 รังแกเธอ
October 22, 2026
จะมาให้พี่สะใภ้ใส่ชุดที่โป๊ขนาดนั้น ถ้าตัวเองใส่เองไม่เป็นไร เรื่องของเธอ แต่เขาจะไม่ยอมให้ต้วนอีเหยาใส่
ต้วนอีเหยาเป็นผู้หญิงของเขา เขาจะยอมให้เธอใส่ออกไปได้ยังไง
เย่จิงเหยียนรู้แล้วว่าเย่ชวูเสวียมาบ้านของพวกเขา มาพาต้วนอีเหยาเสียคน
เย่จิงเหยียนรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่า เย่ชวูเสวียถูกไล่ออกมาจริงหรือเปล่า หรือไม่ก็เป็นข้ออ้างของเย่ชวูเสวียเพื่ออกมาหาหนานกงเจา
ก็เลยมาพักที่บ้านพวกเขา ตอนนี้ยังมาพาต้วนอีเหยาเสียคนอีก
เย่จิงเหยียนขมวดคิ้วและมองไปที่เย่ชวูเสวีย "แกไปเอากระเป๋าแกออกมา"
เย่ชวูเสวียไม่รู้สึกแปลกอะไร ดังนั้นเธอจึงเดินไปหยิบกระเป๋ามาอย่างเชื่อฟัง
"อะ" เย่ชวูเสวียยื่นกระเป๋าสตางค์ให้เย่จิงเหยียน เย่จิงเหยียนเหลือบมอง งอปากขึ้นและหัวเราะ
ทันใดนั้นก็พูดว่า "หือ? มีคนเคาะประตู ชวูเสวียแกไปดูสิใครมา?"
ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เย่จิงเหยียนจะใช้เธอได้ เธอเดินไปเปิดประตูด้วยความไม่เต็มใจ พอเปิดประตูก็ไม่มีใครอยู่ข้างนอก
เย่จิงเหยียนอยู่ข้างหลังเธอ เขาผลักเธอออกไปจากประตูและโยนกระเป๋าตังของเย่ชวูเสวียออกไปด้วย
สะบัดมือ และปิดประตู
“ พี่ชาย พี่ทำอะไรเนี่ย”
"พี่ชาย เปิดประตู ฉันเป็นน้องสาวของพี่นะ...... "
“ พี่ชาย......พี่อีเหยา ......ช่วยฉันด้วย... ... ”
"นี่......จิงเหยียน เปิดประตูมห้เธอดีไหม?" ในที่สุดต้วนอีเหยาก็อดไม่ได้กับคำอ้อนวอนของเย่ชวูเสวีย
"ไม่ได้ มีเงินเยอะขนาดนั้น จะมาอยู่บ้านเราทำไม" เย่จิงเหยียนพูดโดยไม่ตั้งคำถาม
ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวและท่าทีที่ชัดเจน เขาไม่ให้ต้วนอีเหยาเปิดประตู
"อีเหยา เราไปนอนกันดีไหม?" เย่จิงเหยียนมองไปที่ต้วนอีเหยาด้วยรอยยิ้ม
"ไม่ได้ " เพิ่งกินข้าวเสร็จก็ไปนอนเดี๋ยวอ้วน อีกอย่างตัวเองก็ยังไม่ง่วง
"ทำไม?" เย่จิงเหยียนแสร้งทำเป็นว่าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย มองไปที่ต้วนอีเหยา ทำหน้าน่าสงสาร จนต้วนอีเหยาทนไม่ได้
"โอเค ก็ได้ ไปก็ไป" ต้วนอีเหยาดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างหลังจากที่เธอพูด "แล้วชวูเสวียล่ะ?"
เย่ชวูเสวียเพิ่งถูกเขาไล่ออกไปข้างนอก ข้างนอกตอนนี้แดดดร้อนมาก ถ้าเย่ชวูเสวียเป็นอะไรไปล่ะ?
เย่จิงเหยียนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่ต้วนอีเหยาพูดถึงเย่ชวูเสวีย หลังจากคิดแล้ว ยัยตัวแสบนี่ไม่ซื่อบื่อหรอก
"ไม่เป็นไร เย่ชวูเสวียไม่ได้ซื่อบื่อ เธอไปหาที่อยู่ได้เอง ไปกันเถอะไปพักผ่อนกัน" เย่จิงเหยียนมองไปที่ต้วนอีเหยาและพูดเบาๆ
“ แต่ว่า......ชวูเสวีย......ไม่เป็นไรจริงๆหรอ?” ต้วนอีเหยายังคงกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับเย่ชวูเสวีย จึงเงยหน้าขึ้นเพื่อถามเย่จิงเหยียนอีกครั้ง
"ไม่เป็นไร" เย่จิงเหยียนขมวดคิ้ว ผู้หญิงของเขาเป็นอะไรไป
เอาแต่เป็นห่วงเย่ชวูเสวีย ไม่คิดถึงเขาเป็นคนแรกเลย
เย่จิงเหยียนรู้สึกไม่พอใจและกอดต้วนอีเหยา จากนั้นอุ้มเธอเข้าไปในห้องนอน
"โอ้ย!"
"ทำอะไรเนี่ย จิงเหยียน" มีเพียงคนสองคน ต้วนอีเหยายังคงเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเริ่มแดง
"อะไร นอนกลางวันไง" เย่จิงเหยียนกอดต้วนอีเหยาอย่างมีความสุข ในที่สุดก็เอาเย่ชวูเสวียออกจากบ้านได้
ในที่สุดมันก็กละบมาโลกของเราสองคนอีกครั้ง
เย่จิงเหยียนมีความสุขดีมาก
......
หึ พี่ชายไล่น้องสาวตัวเองออกมาแบบนี้ได้ไง......หูยยยย.....
พี่ชายโหดร้ายมาก......โยนผู้หญิงแสนสวยอย่างฉันออกมานอกประตู เงินก็ไม่ให้แม้แต่บาทเดียว...... แถมโทรศัพท์ก็ยังไม่เอาให้อีก...... ฉันจะติดต่อหนานกงเจาได้ยังไง......
เห้ย……? ใช่สิ ตอนที่พี่ผลักฉันออกมาเหมือนจะโยนอะไรออกมาด้วยนิ?
สิ่งที่เย่จิงเหยียนโยนออกมาดูเหมือนจะเป็นกระเป๋าสตางค์ของเธอเอง
เย่ชวูเสวียก้าวเดินไปทีละก้าวอย่างระมัดระวังดูว่ามีอะไรอยู่ในหญ้าข้างๆเธอหรือเปล่า
"หาเจอแล้ว" เย่ชวูเสวียเจอกระเป๋าตังของเธออยู่ที่พื้นหญ้าข้างๆ
"พี่ชายก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย ยังรู้จักโยนกระเป๋าตังออกมาให้ด้วย แต่......แต่ว่า......โทรศัพท์ของฉันล่ะ......"
เย่ชวูเสวียรู้ว่าเธอกลับไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเดินออกไปที่ถนนด้วยตัวเองและขึ้นรถแท็กซี่
"คนขับรถ ไปที่ห้างสรรพสินค้า" เย่ชวูเสวียมองไปที่รองเท้าแตะที่เท้าของเขาและเสื้อผ้าบนร่างกายของเธอและพูดอย่างไม่ลังเล
นายแท็กซี่เหลือบมองเย่ชวูเสวียอีกสองครั้งในกระจกหลัง ผู้หญิงคนนี้สวมชุดแปลกจริงๆ หรือว่าลืมกุญแจไว้ในบ้าน?
อืม สถานการณ์นี้มีสิทธิ์เกิดขึ้นได้
คนขับคิดคนเดียวในใจหลายครั้งว่าทำไมเย่ชวูเสวียถึงออกมาจากบ้านแล้วสวมรองเท้าแตะกับชุดนอน
......
"จิงเหยียน ชวูเสวียคงยังไม่ได้ยืนอยู่นอกประตูคนเดียวแน่นะ?" ต้วนอีเหยายังคงรู้สึกกังวลเย่ชวูเสวียเล็กน้อย
เย่จิงเหยียนรู้สึกไม่พอใจ ขมวดคิ้ว "ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจเธอ" เย่จิงเหยียนหลับตาและพูดเบาๆ
ต้วนอีเหยาครุ่นคิดสักพักก็ยังรู้สึกไม่สบายใจและอยากจะลุกขึ้นไปดูว่าเย่ชวูเสวียยังอยู่ที่ประตูหรือเปล่า
"เธอทำอะไรหนะ?" เย่จิงเหยียนที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นเพราะการเคลื่อนไหวของต้วนอีเหยา
"ชวูเสวียไมได้เอาเงินกับโทรศัพท์ไปด้วย แล้วเธอจะไปไหนได้?" ต้วนอีเหยาพูดอย่างกังวล
เย่จิงเหยียนหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเขาได้ยินคำพูดของต้วนอีเหยา
ต้วนอีเหยาไม่รู้ว่าเย่จิงเหยียนกำลังหัวเราะอะไร ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงมองไปที่เย่จิงเหยียนอย่างไร้เดียงสาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
ยัยซื่อบื่อ "ฉันเอาโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋า โยนออกไปพร้อมกันแล้ว"
เย่จิงเหยียนยิ้มและมองไปที่ต้วนอีเหยาที่กำลังตกตะลึง ยื่นมือออกมาและจิ้มจมูกของต้วนอีเหยา
"เธอโยนกระเป๋ากับโทรศัพท์ออกไปด้วยหรอ?" ต้วนอีเหยายังคงสับสนเล็กน้อย