ตอนที่ 500
บทที่502 เก็บเป็นความลับ
October 22, 2026
“ ใครบอกว่าฉันจะหนี ฉันแค่ไม่ชอบคนไม่สุภาพ แค่จะช่วยพี่หกสั่งสอนซะหน่อย!”
คนส่งอาหารแทบจะร้องไห้และถามว่า: "ฉันไม่สุภาพกับพวกเธอตอนไหน?"
“ เมื่อกี้ฉันถามคำถามแก แต่แกไม่ตอบ มันสุภาพเหรอ?”
"ฉัน ฉันต้องเก็บความลับของเจ้านาย!"
ต้วนอีเหยาพูดอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า: "นี่มันเป็นความลับที่ไหน มีอะไรต้องเก็บเป็นความลับ? ต่อให้แกไม่บอกฉัน แค่ฉันเดินออกไป ก็หาเจอเหมือนกันไม่ใช่หรือไง!”
"แต่ว่า มียามอยู่ข้างนอก พวกเธอออกไปไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียวหรอก!"
"เป็นคนงี่เง่าจริงๆ" ต้วนอีเหยายิ้มและพูดอย่างเหยียดหยาม: "คนรอบตัวพี่หกมีแต่คนโง่ๆแบบแก งั้นจะหนีไปก็คบไม่ใช่เรื่องยากแล้วสิ"
ไม่สำคัญว่าเธอจะดูถูกเขายังไง แต่เมื่อพูดถึงพี่หก มันทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ
แต่เมื่อเขากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อพูดอะไรบางอย่างกับต้วนอีเหยา เธอก็ยกมือขึ้นและตบที่ด้านหลังคอของเขาเบาๆแล้วกระซิบว่า
“ มันยืดเยื้อจริงๆ!”
ต้วนอีเหยายืนขึ้น หยิบอาหารและพูดว่า: "กินข้าวกันสองคนมันน่าเบื่อจริงๆ ไปเถอะ ไปหาเพื่อนกินข้าวกัน!"
"ใคร?"
“ พี่หกไง!”
"อะไรนะ!?"
เซี่ยอันนาตกใจและไม่เข้าใจความคิดของต้วนอีเหยา
ต้วนอีเหยาไม่ได้อธิบายกับเซี่ยอันนา ดึงเธอขึ้นและเดินออกไป
ทั้งสองคนเดินออกจากห้อง เป็นเรื่องที่ใหญ่มาก ผู้คนที่เฝ้าพวกเธอ รีบพุ่งเข้ามาจะทำร้ายต้วนอีเหยา
แต่คำพูดของต้วนอีเหยา ทำให้ทุกคนต้องหยุด
"เจ้านายของพวกแก อยากให้ฉันไปเจอ ใครที่รู้ช่วยนำทางไปหน่อย มาช่วยเรายกอาหารไปด้วย!"
ทุกคนมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าพวกเขาควรฟังคำพูดเธอไหม
"เร็วเข้า พวกแกหูหนวกหรือไง!"
ต้วนอีเหยาตะโกน ทำให้ทุกคนกระตือรือร้น
ต้วนอีเหยามีอารมณ์ที่ไม่โกรธและมีเกียรติ ดวงตาของเธอเบิกกว้างและผู้คนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเชื่อฟัง
ท้ายที่สุด พวกเขาก็กลั้นลมหายใจและเชื่อฟังคำพูดของต้วนอีเหยา
พวกเขารู้สึกว่าตั้งแต่ต้วนอีเหยากล้าที่จะออกมาและไปหาพี่หกอย่างตรงไปตรงมา เขาต้องได้รับการอนุมัติจากพี่หก ไม่อย่างนั้น จะหาเรื่องใส่ตัวเองทำไม?
และในวันนี้พวกเขายังได้เห็นว่าพี่หกมีทัศนคติแบบไหนต่อเซี่ยอันนา เป็นไปได้มากที่พี่หกจะสนใจลูกไก่ในกำมือนี้ ต้วนอีเหยาเป็นเพื่อนที่ดีของเธอ ดังนั้นพวกเขาจึงทำไม่กล้าทำให้ขุ่นเคือง
คิดว่าจะไป ไม่มีใครหยุดต้วนอีเหยาและเซียอันนา ทั้งสองคนเดินตรงไปหาพี่หก และนั่งตรงหน้าเขา
“ กินข้าวด้วยกันเถอะ”
เมื่อเห็นสิ่งตรงหน้า ใบหน้าของพี่หกก็บึ้งตึง ขมวดคิ้วและอุทานว่า: "ใครอนุญาตให้พวกแกมาที่นี่!"
"ไม่มีใครห้ามไม่ให้เรามานี่" ต้วนอีเหยาพูดอย่างจริงจังราวกับว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา "อีกอย่างห้องก็กว้างมากพวกเราเบื่อ ก็เลยอยากมาทานอาหารเย็นด้วย"
“ อย่าลืม พวกแกถูกจับมาเป็นตัวประกัน”
“ ตัวประกันก็ต้องกินข้าวไม่ใช่เหรอ?”
"ไสหัวกลับไปที่ของพวกแกซะ!"
พี่หกรู้สึกโกรธขึ้นมา แต่ต้วนอีเหยายังคงยิ้มอย่างสดใส
มือของเธอพับและวางไว้บนคางของเธอ ต้วนอีเหยาพูดขึ้นว่า: "พวกเราแค่อยากมาทานข้าวด้วย เธอจะประหม่าทำไม?"
"ฉันประหม่า? อย่ามาพูดตลก!"
"ถ้าไม่ประหม่า แล้วทำไมให้เรานั่งกินข้าวด้วยไม่ได้? ก็แค่กินข้าวเอง พวกเราจะทำอะไรได้"
นี่ไม่ใช่ปัญหาของกินข้าว แต่เป็นการท้าทายความน่าเชื่อถือของพี่หก!
ถ้าเซี่ยอันนาเป็นคนเดียว เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทานอาหารด้วย
แต่อีกฝ่ายคือต้วนอีเหยา ผู้หญิงที่ไม่สามารถควบคุมตัวเอง
ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยและพี่หกก็พูดว่า: "คุณผู้หญิง แกพูดมากเกินไปแล้ว ระวังจะไม่มีโอกาสได้พูดอีก!"
ต้วนอีเหยายิ้มเบาๆและพูดว่า: "เธอเป็นคนแรกเลยนะที่บอกว่ามันพูดมาก ปกติคนอื่นชอบคิดว่าฉันเป็นใบ้"
“ นั่นมันคือข้างนอก แต่ฉันเป็นเจ้าของที่นี่ แกต้องทำตามคำสั่งของฉัน!”
"เอาล่ะ ถ้าเจ้าของไม่ต้อนรับเรา งั้นเราก็กลับไปก็ได้"
ต้วนอีเหยามองไปที่เซี่ยอันนาอย่างทำอะไรไม่ถูก จากนั้นก็หยิบอาหารลุกขึ้นและออกไป
เซี่ยอันนามองอย่างตกตะลึง
เธอรู้จักต้วนอีเหยาเป็นอย่างดี เรื่องที่เธอทำไม่น่าจะถอดใจง่ายๆแบบนี้
แต่ทำไมครั้งนี้ ถูกพี่หกพูกไม่กี่คำก็จะออกไปแล้ว?
เซี่ยอันนารู้สึกอธิบายไม่ถูก แต่เธอทำได้เพียงทำตามต้วนอีเหยาอย่างเชื่อฟังและออกไปกับเธอ
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของทั้งสองคน พี่หกพูดด้วยสีหน้าเย็นชา: “เมื่อกี้ใครที่ปล่อยให้พวกเธอออกมา อย่าเก็บไว้แม้แต่คนเดียว!”
"รับทราบ”
กลับไปที่ห้องพร้อมกับต้วนอีเหยา เซี่ยอันนามองไปที่เธออย่างงงงวย
เซี่ยอันนาที่ไม่เข้าสถานการณ์เลย ต่างกับต้วนอีเหยาที่กำลังกินอย่างมีความสุข ราวกับว่าเธอมีความอยากอาหารมาก
เซี่ยอันนาไม่สามารถทนต่อได้ เธอเอนตัวไปและถามว่า: “พี่อีเหยา ที่พี่ทำเมื่อกี้ ทำไปเพื่ออะไร?"
ต้วนอีเหยามองไปรอบๆมจากนั้นหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าของเธอและวางไว้ตรงหน้าเซี่ยอันนา
เซี่ยอันนามองเข้าไปใกล้ๆ แล้วเธอก็ปิดปากด้วยความประหลาดใจ
นี่ นี่ นี่มันอุปกรณ์ดักฟังนี่! ที่แท้ สิ่งที่ต้วนอีเหยาทำเมื่อกี้เพื่อจัดการกับสิ่งนี้
แต่เมื่อกี้เธอก็ไม่ได้ทำอะไรนิ ตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำไมถึงไม่สังเกตเห็นอะไรเลย?
เซี่ยอันนารู้สึกงงงวย แต่เธออายเกินกว่าที่จะถามต่อ แค่นั่งอยู่ที่นั่นอย่างเชื่อฟังรอคำอธิบายจากต้วนอีเหยา
“เราจะได้รู้ข่าวสารจากคนเฝ้าพวกนี้ พี่หกไม่สนใจอะไรเลยนอกจากกิน เวลามีนัดอะไรก็จะไปทานข้าวกันที่ร้านอาหารดีๆ เป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับการแลกเปลี่ยนข้อมูล เราอาจจะดักฟังอะไรได้บ้าง”
เป็นแบบนี้นี่เอง
เซี่ยอันนาพยักหน้าอย่างเข้าใจและพูดว่า: "ต่อให้เราจะได้ยินข้อมูลพวกนั้น แต่เราก็บอกคุณเย่พวกเขาไม่ได้นิ"
"ฉันกล้าที่จะมาคนเดียว ก็ต้องมีช่องทางในการติดต่อกับพวกเขาได้ ไม่ต้องเป็นห่วง ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เราจะออกไปจากที่นี่ได้แน่นอน"
เมื่อเห็นใบหน้ายิ้มที่มั่นใจของต้วนอีเหยา เซี่ยอันนาก็โค้งริมฝีปากของเธอ
แต่ในตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะกินข้าวต่อแล้ว
กวนช้อนในชาม เซี่ยอันนายิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า: "พวกคุณทุกคนรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร ต่างกับฉัน ที่ไม่รู้จ้องทำยังไงเลย"
“ ฉันมีความเชี่ยวชาญในเรื่องนี้ ฉันเคยเป็นทหารมาก่อนไม่แปลกที่ฉันรู้วิธีการพวกนี้ แต่เธอเป็นนักแสดงถ่ายทำร้องเพลงบนเวที พวกนี้ก็เป็นสิ่งที่ฉันทำไม่ได้เหมือนกัน อย่าคิดมาเลย เธอแค่ไม่เหมาะกับเรื่องแบบนี้”
เห็นได้ชัดว่า ต้วนอีเหยาพยายามปลอบใจเซี่ยอันนา
ถ้าเซี่ยอันนายังคงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี
เงยหน้าขึ้นมอง เซี่ยอันนาแทบจะไม่ยิ้มและพูดว่า "พี่อีเหยา ขอบคุณนะ"
“กับฉัน จะเกรงใจทำไมกัน อีกไม่นาน เราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน”
คำพูดของต้วนอีเหยาทำให้ใบหน้าของเซี่ยอันนาแดงขึ้น เธอก้มศีรษะลงและพึมพำ: "แต่ว่า ฉันยังไม่ดีพอหรอก"
"หลังจากการเปลี่ยนแปลงนี้ เธอไม่ใช่เซี่ยอันนาคนเดิมอีกต่อไป แน่นอนว่าเธอจะมีคุณสมบัติที่จะยืนข้างเสี่ยวอวี้หลิน"