ตอนที่ 563
บทที่565 จบบริบูรณ์
October 22, 2026
"ใช่ใช่ใช่ เธอพูดอะไรก็ถูก มานี่สิ้ ขอกอดหน่อย ดูว่าอ้วนขึ้นบ้างป่าว"
มู่ยู่วฉีเดินเข้าไปจะกอดขณะที่พูด
ฉีฉีหลบทันทีและพูดว่า: "ทำตัวดีๆหน่อย ที่นี่คือที่บริษัทนะ ถ้าเดี๋ยวใครเห็น จะเอาไปนินทาอีก”
“ แล้ว……”
ฉีฉีไม่อยากเถียงกับมู่ยู่วฉีจึงพูดว่า: "หมดคำจะพูด”
“ไม่เห็นต้องพูดเลย” มู่ยู่วยิ้มและมีสีหน้าเย็นชา ขมวดคิ้วและพูดว่า:“ฉันได้ยินว่าคนในบริษัทพูดเรื่องไม่ดีของเธอ ทำให้ไม่สบายใจหรอ”
"เธอรู้ได้ยังไง?"
ด้วยความภาคภูมิใจ มู่ยู่วฉีพูดว่า: "ฉันเป็นใคร บริษัทนี้อยู่ตรงหน้าฉันไม่มีความลับอะไรที่ปกปิดได้"
ในเรื่องนี้ ฉีฉีพูดประชดออกมา: "ใช่ เธอเจ๋งมาก มู่เซ่าของฉัน"
มู่ยู่วฉียกแขนขึ้นโอบไหล่ฉีฉีแล้วพูดว่า: "ไม่ต้องห่วง ถ้าพวกเขามายั่วยุอีก ฉันจะจัดการเอง พวกเธอจะไม่มีโอกาสมาพูดไม่ดีใส่เธออีก"
"เธอ ไล่พวกเขาออกแล้วหรอ?"
"ใช่ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาจะไม่มีอนาคตในเมืองนี้อีก กล้าพูดลับหลังผู้หญิงของฉัน ก็ต้องเจอบทเรียนแบบนี้แหละ!"
มันยากมากที่จะทำงานในมู่ซือกรุ๊ป ต้องผ่านอุปสรรคห้าประการและผู้บริหารหกคน ต้องผ่านการตรวจสอบหลายชั้นก่อน จึงจะสามารถเป็นพนักงานได้ จะทำงานกับมู่ยู่วฉี ต้องเป็นคนที่มีความสามารถและการศึกษาสูง
ตอนนี้ เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำ ทำให้สูญเสียโอกาสที่หาได้ยาก มันน่าเสียดายจริงๆ
แน่นอนว่า ฉีฉีไม่ได้ต้องการแบบนั้น เธอไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นและไมได้ใส่ใจคำพูดของผู้หญิงพวกนั้น
ในทางตรงกันข้าม เธอกังวลเกี่ยวกับมู่ยู่วฉีมากกว่า
"เธอไล่พนักงานออกไปทีเดียวตั้งหลายคน มันจะกระทบกับงานเธอหรือเปล่า"
มู่ยู่วฉียิ้มอย่างนุ่มนวลและพูดว่า:: "ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันได้เลื่อนตำแหน่งให้ลินดาเป็นเลขาแล้ว ความสามารถในการทำงานของเธอแข็งแกร่งมาก สามารถใช้หนึ่งต่อสามได้ และในไม่ช้าคนมาใหม่จะได้รับคัดเลือก และเข้ามาแทนที่เลขาที่ถูกไล่ออก "
"เธอจะสนับสนุนลินดาหรอ?"
"อืม เธอคือผู้หญิงผมสั้นที่พาเธอเข้ามา"
ในขณะนี้ ฉีฉีดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
ในตอนแรก ฉีฉีคิดว่าลินดาเป็นผู้หญิงที่กระตือรือร้นมากและเมื่อเธอเห็นว่าเธอถูกปิดล้อม เธอก็พูดอย่างตรงไปตรงมา
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าบางทีเธออาจเป็นเพียงก้าวย่างสำหรับลินดา ทำให้เธอเปิดโอกาสให้คู่แข่งของเธอ
ตอนนี้ลินดาเป็นคนสุดท้ายที่หัวเราะดังกว่า
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ฉีฉีก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีอารมณ์ไม่ดี ห้องทำงานเล็กๆนี้นั้นเต็มไปด้วยเลือด
ฉีฉีไม่เคยโต้เถียงกับมู่ยู่วฉีเกี่ยวกับปัญหานี้ เขาจึงเปลี่ยนเรื่องและหยิบพายฟักทองออกมาและพูดว่า: "ฉันเอาพายฟักทองมาให้เธอ ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบไหม ลองกินสิ "
"แล้วมื้อหลักกินอะไรดี?"
"มื้อหลักอะไร?"
“อย่าบอกนะว่าเธอเอาแค่พายฟักทองมาให้ฉัน?”
ฉีฉีกระพริบตาและพูดอย่างเฉยเมยว่า: "ใช่"
"เฮ้อ เธอนี่มันซื่อจริงๆ" มู่ยู่วฉีทำอะไรไม่ถูก ดึงฉีฉีขึ้นมาและพูดว่า: "ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน"
"กินที่ไหน?”
"โรงอาหารของพนักงาน"
"ห้ะ?"
คำตอบนี้ทำให้ฉีฉีประหลาดใจ
มู่ยู่วฉีเดินไปข้างหน้า ไม่เห็นฉีฉีเดินตามมาก็เลยพูดขึ้นว่า:“ อย่ามองว่าเป็นแค่โรงอาหาร ฉันกล้าพูดได้เลยว่ามาตรฐานอาหารในโรงอาหารของเรา คือมิชลินระดับสามดาว เธออยากกินอะไร ก็มีทุกอย่าง”
“ มีชาบูหม้อไฟเผ็ดๆด้วยเหรอ?”
"เช้านี้ มีพ่อครัวอาหารเสฉวนเพิ่งมาที่นี่ ฝีมือยอดเยี่ยมเลยทีเดียว"
คำตอบนี้ทำให้ ฉีฉีสนใจและกดริมฝีปากล่างของเธอพูดว่า: "ดีเลย นำทางไปเลย ลุยกัน!"
“จะว่าไปแล้ว เธอยังกินลงอีกหรอ?”
"แน่นอน ที่ฉันกินไปเป็นแค่ของว่างไม่ใช่มื้อหลักซะหน่อย"
คำตอบนี้ทำให้มู่ยู่วฉียิ้มและส่ายหัว พูดว่า "คุณฉีฉีพลังในการกินรุนแรงจริงๆ”
“ ก็นะ”
เป็นเวลาอาหารเย็นและโรงอาหารของพนักงานก็มีชีวิตชีวามาก ทุกคนมารวมตัวกันสองสามคนคุยกันและเพลิดเพลินกับช่วงเวลาผ่อนคลายที่หาได้ยาก
ทันใดนั้นโรงอาหารก็เงียบลง ทุกคนมองไปยังทิศทางหนึ่ง ดวงตาของพวกเขาดูเหมือนเห็นผี
ฉีฉีโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยถูกใครจ้องแบบนี้เลย ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดใจมาก
แต่มู่ยู่วฉีก็สบายดี ถือจานอาหารและเลือกอาหารที่เขาสนใจ
เมื่อเห็นว่าจานของฉีฉียังว่างอยู่ มู่ยู่วฉีก็ผลักไหล่ของเธอและพูดว่า: "ฉีฉี เธอมัวยืนซื่อทำไม อยากกินอะไรเลือกสิ"
ฉีฉีได้สติกลับและสั่งซูชิ เธอไม่มีรอยยิ้มเลย
เมื่อเห็นเช่นนี้ มู่ยู่วฉีก็ยิ้มและถาม:“ เธออยากกินชาบูหม้อไฟไม่ใช่หรอ?”
ฉีฉียืดหลังของเธอและพูดอย่างเคร่งขรึม: "ท่าทางที่ฉันกินชาบูมันมุมมามมาก แต่เวลานี้ฉันว่าฉันควรกินอะไรที่ดูดีหน่อย"
เมื่อได้ยินเช่นนี้มู่ยู่วฉีก็ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็หัวเราะ
มู่ยู่วฉีเป็นคนที่จริงจังมากเวลาอยู่ในบริษัท ไม่ค่อยมีใครเห็นเขายิ้ม ยกเว้นตอนอยู่กับฉีฉี
ฉีฉีรู้สึกหดหู่ใจมากและถามว่า: "มู่ยู่วฉี เธอหมายความว่าอะไร เธอคิดว่าฉันดูไม่ดีหรอ!"
มู่ยู่วฉีเหล่ตาของเขามองไปที่ฉีฉีแล้วพูดว่า: "ไม่ไม่ไม่ ฉันแค่คิดว่าเธอน่ารักเกินไป ฉีฉีเธอเป็นที่รักของฉัน"
"ทำไมฉันรู้สึกว่าคำพูดนี้ กำลังชมฉันอยู่เลย"
มู่ยู่วฉีเอื้อมมือไปจับใบหน้าของฉีฉีแล้วพูดว่า: "ฉันกำลังชมเธอ เธอเป็นดาวบนฟ้าที่สวยที่สุด และฉันโชคดีมากที่คว้ามันได้"
“ ขี้เกียจคุยกับเธอแล้ว”
ตอนนี้ฉีฉีไม่ได้ให้ความสำคัญกับมู่ยู่วฉีอีกต่อไปและเริ่มก้มหัวลงเพื่อลิ้มรสอาหารของตัวเอง
อืม รสชาติไม่เลว
จะว่าไปก็แปลก ทำไมมู่ยู่วฉีถึงให้อาหารอร่อยๆกับพนักงานเยอะขนาดนี้ จะให้พวกเขากลายเป็นหมูหรือไง?
แต่มันน่าแปลกเมื่อนึกถึงพนักงานในตระกูลมู่เต็มไปด้วยพลังความสามารถและเหมาะสม มีแต่คนกระตือรือร้น คิดแล้วก็แปลก
เมื่อฉีฉีรู้สึกงุนงง มู่ยู่วฉีส่งสเต็กที่ตัดแล้วให้ฉีฉี พูดว่า: "เห้ย มีหนุ่มหล่อคนนี้นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ ทำไมเธอถึงรู้สึกงุนงงอยู่ เรียกสติกลับมาเร็ว ลองชิมสเต็กเนื้ออันนี้ "
หัวหน้าใหญ่หั่นสเต็กด้วยตัวเองแล้วส่งให้อีกฝ่าย อย่างนี้นี่มันนี่มันสับสนเกินไปแล้ว!
คนที่กินแตงโมดูตกใจ ฉีฉีคุ้นเคยกับมัน อ้าปากจะกินสเต็ก พยักหน้าและพูดว่า: "อร่อยมาก"
"ถ้าเธอชอบ ก็กินเยอะๆนะ"
ฉีฉีอยากกินมากกว่านี้ แต่เธออิ่มมากและท้องของเธอกลมมากจนไม่สามารถกินอาหารได้อีก
ฉีฉีพิงเก้าอี้ หยิบแก้วน้ำมะนาวขึ้นมา สะอึกแล้วถามว่า: "ปกติ เธอไม่มากินอาหารที่โรงอาหารใช่ไหม?"
"ใช่"
“ ไม่แปลก ที่ทุกคนมองเธอราวกับว่าพวกเขามองเห็นสัตว์หายาก”
"ฉันไม่มากินที่โรงอาหารก็เพื่อทุกคน พวกเขาเห็นฉัน พวกเขาจะมีกระจิตกระใจกินได้ไง? คงเกรงจนเป็นนิ่วในกระเพาะหมด”
“ อืม ก็จริง แล้วทำไมวันนี้เธอถึงพาฉันมากกินมื้อเย็นที่นี่ล่ะ ไม่กลัวว่าฉันจะเป็นนิ่วในกระเพาะอาหารด้วยเหรอ?”
"เป็นครั้งคราว ไม่เป็นไรหรอก นอกจากนี้เธอเป็นแขกพิเศษของฉัน พาเธอมาดูครอบครัวมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ"
แคกแคก-
ฉีฉีเพิ่งดื่มน้ำมะนาวและหลังจากได้ยินคำพูดของมู่ยู่วฉี เธอก็สำลักทันที
มู่ยู่วฉีตบหลังเธออย่างเกรงใจและพูดว่า: "รีบกินขนาดนั้นทำไม ไม่มีใครแย่งเธอกินหรอก"
ปัดมือของมู่ยู่วฉีออก ฉีฉีพูดว่า: "มู่ยู่วฉี อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ที่นี่ไม่เกี่ยวข้องกับฉันสักนิด"
"เธอชอบของหวานที่นี่มากไม่ใช่หรอ"
"ใช่"
“ เธอชอบอาหารในโรงอาหารนี้มากใช่ไหม?”
"ใช่"
“ เธอชอบฉันมากใช่ไหม?”
"นี่เกี่ยวมันอะไร......"
"เธอตอบฉันสิ ใช่หรือไม่"
"……ใช่”
มู่ยู่วฉียกมือขึ้นด้วยการแสดงออกที่ดีใจและพูดว่า: "มันก็พอแล้วไม่ใช่หรอ เธอชอบสภาพแวดล้อมที่นี่ทั้งหมด งั้นอนาคตเธอก็จะเป็นคุณนายที่นี่"
ฉีฉีพยายามที่จะคิดตามความหมายที่มู่ยู่วฉีพูด จริงๆเธอก็เข้าใจ แต่เธเส่ายหัวและพูดว่า: "พูดอะไรเนี่ย...... "
"คิดไม่ออกหรอ? ก็ไม่ต้องคิดแล้ว รีบกินเถอะ กินเสร็จฉันจะพาไปดูรอบๆบริษัท"
ฉีฉีกินเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้อยากไปดูบริษัท เธอรู้สึกว่าที่เธอมาวันนี้ก็คิดผิดแล้ว
ทำหน้ามุ่ยมองไปที่มู่ยู่วฉี ฉีฉีพูดขึ้นว่า: "ฉันอยากกลับแล้ว"
"มีเรื่องอะไรหรอ?"
"ไม่มี"
"งั้นก็ค่อยกลับไปก็ได้"
"แต่……"
“ ฉีฉี เธอรู้สึกอายเวลาอยู่กับฉันหรอ?”
ทันใดนั้นมู่ยู่วฉีก็จริงจังมากและฉีฉีก็ไม่ตอบสนอง
“อาย? ไม่ใช่นิ”
“แล้วฉันจะพาเดินไปเดินดูบริษัท ทำไมต้องอ้างนุ้นอ้างนี่?”
"ฉันแค่รู้สึกว่ามันแปลกๆ"
“ มีอะไรแปลกงั้นหรอ?”
ฉีฉียกมือขึ้นลูบคอของเธอและพูดอย่างเขินอาย: "ทุกคนมองมาที่ฉัน ราวกับว่าพวกเขากำลังมองตัวประหลาด"
"พวกเขาไม่ได้มองตัวประหลาด พวกเขาแค่อยากรู้เกี่ยวกับตัวตนของเธอ ความสัมพันธ์ของเรา ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ ทุกคนก็เลยเห็นว่ามีอะไรผิดปกติ"
ฉีฉีไม่ชอบคำพูดแบบนี้ เธอขมวดคิ้วและพูดว่า: "มู่ยู่วฉี เธอพูดแบบนี้เหมือนหาเรื่องกันชัดๆ"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่ยู่วฉีก็ไม่พอใจและถามว่า: "ทำไม เธออยากเลิกกับฉันหรอ!"
"ไม่ใช่"
"แล้วมันอะไร?"
“ ฉันไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าฉันอยู่กับเธอเพราะเงิน”
มู่ยู่วฉีขมวดคิ้วและพูดด้วยความโกรธ: "มีเงินแล้วทำไม การมีเงินเป็นบาปหรอ ถ้าเงินของฉันทำให้เธอมองมาที่ฉันได้ ถ้าฝันก็คงเป็นฝันที่หอมหวาน"
“ มู่ยู่วฉี เธอไม่จำเป็นต้องลดสถานะตัวเองให้ต่ำขนาดนี้หรอก”
"ต่อหน้าเธอ ฉันก็อยู่ในสถานะนี้ไม่ใช่หรอ แค่จะพาเธอไปดูรอบๆบริษัท เธอยังไม่ยินยอมจะไปเลย"
มู่ยู่วฉีพูดพร้อมกับถอนหายใจด้วยท่าทางที่น่าสมเพช
และการปรากฏตัวของเขายังสร้างความประหลาดใจให้กับพนักงานอีกด้วย
มู่เซ่า ผู้ชาญฉลาดและนักศิลปะการต่อสู้ของพวกเขาเกือบจะร้องไห้เพราะผู้หญิงคนหนึ่ง!
ฉีฉีนั่งอยู่ที่นั่น แม้ว่าเธอจะไม่ได้มองไปรอบๆ แต่เธอก็รู้ว่าทุกคนกำลังจ้องเธอ
ถ้าฉีฉียังไม่ตอบตกลง ไม่รู้ว่ามู่ยู่วฉีจะมีไม้ตายอะไรอีก
เพื่อให้เรื่องรีบๆเงียบ ฉีฉีจึงไม่มีทางเลือก นอกจากพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าและพูดว่า: "เอาล่ะเอาล่ะ ฉันไปก็ได้ เลิกทำหน้าน่าสงสารแบบนี้ได้แล้ว"
"จริงหรอ?"
“ อืม จริงๆ”
"งั้นฉันก็สบายใจได้ละ"
ในขณะที่พูด มู่ยู่วฉีประคองคางของเขาด้วยมือทั้งสองข้างและมองไปที่ฉีฉีด้วยรอยยิ้ม
เมื่อมองไปที่ชายตรงหน้า ฉีฉีไม่เข้าใจจริงๆว่าตำไหนผู้ชายคนนี้พูดจริงหรือเขาล้อเล่น
ออกจากโรงอาหาร มู่ยู่วฉีและฉีฉีจับมือกันและเดินดูรอบๆบริษัท
ฉีฉีเดินไปอย่างสบายๆ มู่ยู่วฉีค่อยๆเล่าเค้าโครงของบริษัทและอธิบายต่างๆให้เธอฟัง
พนักงานคนหนึ่งเดินมาเจอทั้งสอง พยักหน้าให้กับมู่ยู่วฉี เมื่อมองไปที่ฉีฉี ทักทายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ: "สวัสดีครับคุณฉีฉี"
ฉีฉียิ้มอย่างโง่เขลาและเมื่อเธอเดินจากไป ฉีฉีมองไปที่มู่ยู่วฉีอย่างลึกลับและถามว่า: "เขารู้จักชื่อฉันได้ยังไง?"
“ ในฐานะพนักงานบริษัทที่นี่ ต้องติดตามข่าวสารของบริษัทอยู่ตลอดเวลา ครั้งแรกเมื่อเจอคุณนายของบริษัทแล้วไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าเจอครั้งที่สองแล้วยังไม่รู้จัก ก็เตรียมตัวลาออกได้เลย”
ปากของฉีฉีกระตุกและพูดว่า: "ทำไมฉันรู้สึกว่าที่นี่เหมือนถ้ำเสือเลย"
"ไม่เป็นไร เร่ทั้งสองคนจะเป็นเสือหรือสุนัขจิ้งจอก ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องแยกแยะกัน"
“ มู่ยู่วฉี!”
ฉีฉีดูทำอะไรไม่ถูก แต่ดวงตาของมู่ยู่วฉีเป็นประกายและเขาพูดว่า: "ฉันชอบตอนเธออาย มันสวยมาก"
“ มู่ยู่วฉี หนังหน้าเธอช่วยบางหน่อยได้ไหม!”
“ ได้สิ”
ครั้งนี้ฉีฉีพูดไม่ออกจริงๆ
หลังจากเดินดูรอบๆบริษัทหมดแล้ว ในที่สุดฉีฉีก็กลับไปที่ห้องนั่งเล่น เธอเมื่อยขา
บริษัทมู่นี้ใหญ่มาก เธอเดินขึ้นลงเกือบชั่วโมง เดินไปเรื่อยๆแต่สุดท้ายก็จำอะไรไม่ได้
ฉีฉีรู้สึกแปลก จะเดินวนขนาดนี้ทำไม เหมือนสวนสัตว์เลยเมื่อถึงเวลาก็ถูกปล่อยออกมา
ฉีฉีนั่งลงบนเก้าอี้ มองขึ้นไปที่มู่ยู่วฉีและถามอย่างอ่อนแรง: "งานวันนี้เสร็จหมดแล้วใช่ไหม ถ้างั้นกลับได้หรือยัง?"
“ ห้ะ จะกลับไปแล้วหรอ?”
"ฉันไปซื้อของมาทั้งเช้าและตอนนี้เธอก็พาเดินไปรอบๆบริษัทอีก ฉันเมื่อยแล้ว อยากพักผ่อน!"
คำพูดของฉีฉีทำให้มู่ยู่วฉีผิดหวังมาก เขาถอนหายใจและพูดว่า: "เฮ้อ งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันให้คนขับรถไปส่ง"
ฉีฉีประหลาดใจที่มู่ยู่วฉีไม่ไปส่งด้วยตัวเอง
“ เธอไม่ไปส่งฉันหรอ?”
มู่ยู่วฉียกมือขึ้นและลูบแก้มของฉีฉีพร้อมพูดว่า: "ฉันก็อยากไปส่งเหมือนกัน แต่ยังมีประชุมต่ออีก ฉันต้องเข้าร่วม"
อาจเป็นเพราะมู่ยู่วฉีเป็นคนติ๊งต๊องตลอด ตอนเขาก็กลายเป็นคนจริงจัง ฉีฉีก็ไม่คุ้นเคยกับมัน
“ไม่คิดเลยว่าเธอจะจริงจังกับเขาเป็นด้วย”
มู่ยู่วฉียืดอก ตบหน้าอกของเขาและพูดว่า: "พูดอะไรแบบนั้น ฉันเป็นชายหนุ่มที่รู้แจ้งและทะเยอทะยานมาก"
“ถ้างั้น อย่าทำงานหนักเกินไปนะ”
"เธอจูบฉันหน่อยสิ ฉันก็จะไม่รู้สึกว่ามันหนักแล้ว"
บรรยากาศระหว่างทั้งสองเป็นไปด้วยดีในตอนแรก แต่มู่ยู่วฉีใช้คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไป
ฉีฉีจ้องไปที่มู่ยู่วฉี จากนั้นก็หันหลังเดินไปที่ประตู
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของฉีฉี การแสดงออกของมู่ยู่วฉีนั้นนุ่มนวลและเธอก็ขจัดความผิดปกติทั้งหมดออกไป
แต่ทันใดนั้นมู่ยู่วฉีก็ตะลึง
ฉีฉีที่เดินไปที่ประตู หันกลับมาอีกครั้งและรีบวิ่งมาที่มู่ยู่วฉีอย่างกระวนกระวาย
การแสดงออกของฉีฉีดุดันมาก จนมู่ยู่วฉีปกป้องใบหน้าของตัวเอง ราวกับว่าเธอจะวิ่งเข้ามาฆ่า
“มีอะไรหรอ ลืมของหรอ?”
"ฉันลืมอะไรบางอย่างไปจริงๆ"
หลังจากพูดแล้ว ฉีฉีก็ยืนเขย่งเท้าและจูบริมฝีปากของมู่ยู่วฉี
จูบนั้นเร็วมากและนุ่มนวล ก่อนที่มู่ยู่วฉีจะได้ลิ้มรสนั้น ฉีฉีก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นไปแล้ว
มู่ยู่วฉีม้วนมุมริมฝีปากของเขา และใช้นิ้วถูเบาๆ
ถ้าจำไม่ผิดนี่เป็นครั้งแรกที่ฉีฉีจูบตัวเองอย่างเร้าร้อน ในที่สุดเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนี้ก็รู้ที่จะริเริ่ม
รอยยิ้มบนริมฝีปากของเขาลึกขึ้นเรื่อยๆและมู่ยู่วฉีก็อารมณ์ดี รู้สึกว่าในที่สุดฤดูใบไม้ผลิของเขาก็มาถึง
"สาวน้อย ครั้งนี้ปล่อยให้เธอหนีไปได้ก่อน ครั้งต่อไปจะไม่ง่ายแบบนี้แน่! "
......
จากการพักฟื้น อาการของเซี่ยอันนาก็ดีขึ้นมากและสามารถลุกจากเตียง เดินเล่น ในวันที่อากาศดีเธอสามารถนั่งรถเข็นไปที่สวนเพื่อเพลิดเพลินกับแสงแดดได้
เพื่อนที่ดีก็มาอยู่ข้างๆเซี่ยอันนา พูดคุยกับเธอเพื่อคลายความเบื่อหน่าย เซี่ยอันนาจึงค่อยๆเดินออกมาจากหมอกควันและยิ้มได้อีกครั้ง
วางผลไม้ที่หั่นไว้ตรงหน้าเซี่ยอันนา ฉีฉีพูดขึ้นว่า: "อันนา กินผลไม้เยอะๆนะ หมอบอกว่ามันดีสำหรับเธอ"
มองไปที่ผลไม้ เซี่ยอันนาถอนหายใจ
“ เฮ้อ กินอีกแล้ว ตอนฉันออกจากโรงพยาบาลต้องอ้วนเหมือนหมูแน่เลย”
เย่ชูวเสวียรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็วผ: "โอ้ย แค่นี้เอง ตอนที่เธอคลอดออกมาแล้ว ตอนนั้นแหละจะกลายเป็นหมูของจริง”
คำพูดของเธอทำให้เซี่ยอันนาเม้มริมฝีปากสีแดงของเธอ การแสดงออกของเธอหมดหวัง
ฉีฉีผลักเย่ชูวเสวียแล้วพูดว่า: "สุขภาพดีมาก่อน ส่วนหุ่นค่อยๆรักษาก็ได้"
"โอ้ย อ้วนก็อ้วนเหอะ ยังไงตอนนี้ฉันก็กลับไปหุ่นดีไม่ได้"
เซี่ยอันนาถอนหายใจด้วยความรู้สึกที่หมดทางเลือก
ขณะเดียวกัน ต้วนอีเหยาพูดขึ้น:"ตราบใดที่เธอมีสุขภาพดี เธอก็จะสามารถฟื้นตัวได้เร็ว"
ต้วนอีเหยายังคงรู้วิธีปลอบโยนผู้คนและในไม่กี่คำเซี่ยอันนาก็ไม่รู้สึกเสียใจอีก
หันหน้าไปทางต้วนอีเหยา เซี่ยอันนาพูดว่า: "พี่อีเหยาพูดถูก มันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องถอนหายใจ อ้วนก็อ้วน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าสุขภาพของเด็ก"
"ใช่ใช่" ฉีฉีพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็พูดว่า: "อันนา รีบกินผลไม้นี่สิ เด็กในท้องของเธออยากกินผลไม้แล้ว"
"ทุกคนมากินด้วยกันเถอะ ฉีฉีปอกมาเยอะมาก ฉันกินคนเดียวไม่หมดหรอก"
"อืมอืม ฉันจะไปชงชาผลไม้ด้วย ทุกคนมาดื่มพร้อมกัน"
ในขณะที่พูดฉีฉีหยิบชุดน้ำชาออกมาหนึ่งชุดและรินชาผลไม้ที่มีกลิ่นหอมให้ทุกคน
ไม่เพียงแค่นั้น ฉีฉียังทำของว่างสองสามกล่องมาด้วย วางไว้บนโต๊ะ ให้ทุกคนได้เพลิดเพลิน
หลังจากนั้นไม่นาน น้ำชายามบ่ายก็พร้อมและทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะพูดแซวฉีฉี
"ฉีฉี เธอเป็นโดเรม่อนหรือเปล่า ทำไมถึงมีของทุกอย่างเลย?"
ฉีฉียกยิ้มและพูดอย่างมีชัยว่า: “ โอ้ย ถือว่ายังน้อย นี่ถ้าโรงพยาบาลอนุญาต ฉันจะจัดบาร์บีคิวในตอนเย็นด้วย เราจะปาร์ตี้จนถึงรุ่งสางเลย”
"ได้เลย หลังจากอยู่กับมู่ยู่วฉี ก็เข้าใจว่าจะใช้ชีวิตให้มีความสุขยังไงล่ะสิ"
เมื่อพูดถึงมู่ยู่วฉี สีหน้าของฉีฉีก็ดูอึดอัดเล็กน้อย เธอก็พึมพำ: “ทำไมเรื่องอะไรก็วนไปถึงตาคนนั้นได้เนี่ย?”
“ จะว่าไป ช่วงนี้มู่ยู่วฉีกำลังยุ่งอะไร ไม่เห็นหน้ามาสองสามวันแล้ว”
"อ่อ เขาต้องเข้าร่วมการประชุม เขาบอกว่ากำลังจะทำโครงการอะไรสักอย่าง"
"เฮ้อ เพลย์บอยโตขึ้นแล้วและรู้วิธีที่จะเอาจริงเอาจัง ฉีฉี เป็นเพราะเธอเลยนะ"
ฉีฉีไม่ได้เห็นเขาตั้งแต่เธอจูบมู่ยู่วฉีในวันนั้น มู่ยู่วฉีก็ยุ่งเช่นกันและก่อนที่เขาจะคุกคามฉีฉี ทั้งสองมีความเข้าใจโดยปริยายและไม่มีใครพูดถึงอะไรเกี่ยวกับวันนั้น
ฉีฉีไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอหุนหันพลันแล่น
สำหรับมู่ยู่วฉีเขาต้องการพูดถึงฉีฉีอีกครั้ง เมื่อเขาเจอฉีฉี เขาจะลองจัดการดีๆดูสักครั้ง นี่เป็นนักฆ่าฝีมือดีเลยทีเดียว
เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งเล็กๆในเวลานั้น ใบหน้าของฉีฉีก็เริ่มแดงขึ้นและแดงขึ้น คิ้วและดวงตาของเธอยังคงอ่อนโยนเหมือนน้ำ
แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอ ทำให้คนอื่นตะลึง
"ฉีฉี เธอไม่สบายหรอ ทำไมหน้าของเธอแดงจัง?"
ฉีฉีได้สติกลับมา รีบเอามือปิดแก้มแล้วพึมพำ: “ จริงหรอ ไม่ได้เป็นอะไร”
“ ถ้างั้นก็ดีแล้ว แดงเหมือนตูดลิงเลย” เย่ชูวเสวียพูดพร้อมกับยกมือขึ้นวางหน้าผากของฉีฉีและพูดว่า:" แปลกจัง ก็ไม่มีไข้นะ "
เซี่ยอันนารู้จักฉีฉีเป็นอย่างดี เมื่อเห็นแววตาที่ไม่ปกติ เธอยิ้มด้วยความสับสนและพูดว่า: "ฉันคิดว่าฉีฉีกำลังคิดถึงบางอย่างที่ไม่ควรคิด"
ทันทีที่เธอพูดสิ่งนี้ ทุกคนก็เข้าใจทันทีและมองไปที่ฉีฉีอย่างครุ่นคิด พร้อมกับยิ้มมุมปาก
ฉีฉีตื่นตระหนกและอ้าปากพูดว่า: "มองแบบนั้นกันทำไม ฉันกับมู่ยู่วฉีไม่ได้มีอะไรกัน"
อืม ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าฉีฉีกำลังคิดอะไรอยู่
“เรายังไม่ได้พูดอะไรเลย เธอก็สารภาพออกมาเองหมดแล้ว”
"ไม่มีอะไรจริงๆ คือฉันไปที่บริษัทของเขาในวันนั้น แล้วก็......" เมื่อนึกถึงฉากต่อไป ฉีฉีกัดฟันและส่ายหัว พูดว่า " ก็ไม่มีอะไรแล้ว "
หลังจากได้ยินคำพูดของฉีฉี เซี่ยอันนาก็ถามว่า: "เธอไปที่บริษัทของเขาหรอ?"
"อืม"
“ จะไปอะไร?”
"ก็แค่เอาของอร่อยๆไปให้เขา เขาก็เลยพาฉันไปกินข้าวที่โรงอาหาร จากนั้นก็พาเดินดูรอบๆบริษัท”
"ทั้งหมดนี้ มู่ยู่วฉีเป็นคนชวนหรอ?"
"ใช่"
"อืม ตาคนนี้มันเจ้าเล่ห์จริงๆ!"
“ เจ้าเล่ห์?”
ถ้ามู่ยู่วฉีมีเจตนาที่ไม่ดี ฉีฉีหลก็ยังเข้าใจได้ แต่เจ้าเล่ห์......หมายความว่ายังไง?
เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของฉีฉี เซี่ยอันนาก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า: "เด็กโง่ อย่าบอกนะว่าเธอยังไม่เข้าใจปัญหานี้อีก"
"ปัญหาอะไร?"
“ มู่ยู่วฉีจงใจให้เธอไปที่บริษัท จงใจให้เธอกินข้าวกับเขาด้วยจุดประสงค์คือให้ทุกคนรู้จักตัวตนของเธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ไปจากเขาในอนาคต”
"ปัญหาคือ ฉันก็ไม่ได้คิดจะไปนิ”
เซี่ยอันนายังคงอยากจะคุยต่อไปไม่รู้จบ แต่หลังจากได้ยินคำพูดของฉีฉี เธอก็กระพริบตา จากนั้นก็หันหน้าไปพูดกับคนอื่นๆ : "เอาล่ะ เราเป็นห่วงมากเกินไป มาดื่มชากันเถอะ"
ทุกคนมีสีหน้าเรียบเฉย กินและดื่ม หยุดพูดถึงฉีฉี
ฉีฉีตกตะลึงกับปฏิกิริยาของทุกคน ขมวดคิ้วและพูดว่า: “ตกลงพวกเธอเป็นอะไรกันเนี่ย?"
เย่ชูวเสวียโบกมือของเธอครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดว่า: "ไม่มีอะไร ครั้งต่อไปถ้าเจอมู่ยู่วฉี ต้องแสดงความยินดีกับเขาแล้วล่ะ"
ฉีฉีได้ยินเสียงเมฆและหมอก ในที่สุดก็หมดความอดทนและพูดว่า: "พูดอะไรก็ไม่รู้ ไม่คุยกับพวกเธอแล้วดีกว่า!"
ต้วนอีเหยาลูบไล้ท้องของเธอ: "พอเถอะ อย่าแกล้งฉีฉีเลย ยิ่งเธอพูดมาก เธอก็จะยิ่งสับสน จะว่าไป เห็นทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น มันก็เป็นเรื่องที่ดีไม่ใช่หรอ?
“ มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ แต่ที่ฉีฉีเธอต้องจำไว้ว่าอย่าให้มู่ยู่วฉีควบคุมเธอ ผู้หญิงต้องมีจุดยืนของผู้หญิง”
ฉีฉีเกาผมของเธอและพูดว่า: "ฉัน ดูเหมือนจะเริ่มเข้าใจนิดหน่อย"
หลังจากฟังเธอแล้ว เย่ชูวเสวียก็มีความสุขอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า: "พูดมาเยอะขนาดนี้ เธอเพิ่งจะเข้าใจนิดเดียวเองหรอ! งั้นต่อไป เธอถูกมู่ยู่วฉีข่มตายแน่"
คำพูดนี้ ฉีฉีไม่ยอมรับและพูดสวนไปว่า: "ฉันจะไร้ประโยชน์ได้ยังไง เวลาที่ฉันควรจะเข้มแข็ง ฉันก็แข็งแกร่งมากเหมือนกัน"
"แต่ทำไมเราไม่เห็น เราเห็นแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ใจอ่อนตลอด"
"ฉันเปล่านะ!"
"การแสดงออกของเธอทรยศหัวใจของเธอหรือเปล่า"
“ฉัน……"
ฉีฉีกำลังจะพูดบางอย่าง แต่โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นก่อน
เมื่อมองลงไป ฉีฉีก็ดูไร้ความปรานีและพูดว่า:"ฉันจะแสดงให้เห็นตอนนี้เลย!"
ฉีฉีรับโทรศัพท์
“ ฮัลโหล?”
"ฉีฉี เราไม่ได้เจอกันนานแล้ว ฉันคิดถึง เธอคิดถึงฉันไหม"
“ ไม่!”
“ ไม่หรอ หืม เธอนี่มันใจร้ายจริงๆ”
“ ฉันเป็นแบบนี้มาตลอด เธอเพิ่งรู้หรอ!”
มีอะไรผิดปกติกับฉีฉี ทำให้มู่ยู่วฉีถามขึ้น: "ฉีฉีเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมน้ำเสียงไม่ดีเลย ฉันทำให้เธอโกรธหรอ?"
"ใช่ เธอนั่นแหละ!"
มู่ยู่วฉีมองอย่างอธิบายไม่ถูกและถามว่า: "ฉันไปทำให้เธอโกรธตอนไหน?"
"การมีอยู่ของเธอ ทำให้ฉันโกรธ!"
น้ำเสียงของฉีฉีไม่อดทน แต่มู่ยู่วฉีก็สงบขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเล้าโลมด้วยน้ำเสียงของเขาและถามว่า: "ฉีฉี วันนี้เกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
"ไม่จริง ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ไม่งั้นเธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอ"
"ไม่มีอะไรอธิบายได้ เอาล่ะ แค่นี้ก่อนนะ วางก่อน!"
“ นี่เธอ……”
หลังจากที่ฉีฉีพูดจบ เธอก็วางสายโทรศัพท์อย่างเด็ดขาด
เงยหน้าขึ้นมอง ทุกคนตกตะลึงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ฉีฉีพูดขึ้นว่า: "เป็นไง แข็งพอหรือยัง!"
"เอ่อ ฉีฉี ดูเหมือนเธอจะเข้าใจความหมายของเราผิด"
"ห้ะ?"
"เราให้เธอเข้มแข็ง ไม่ใช่ปล่อยให้เธอต่อสู้ มู่ยู่วฉีต้องรู้ว่ามันแปลก ถ้าเธอทำแบบนี้ เธออาจถูกฆ่าตายในไม่ช้าและดูว่ามีอะไรผิดปกติกับเธอ"
ฉีฉีเป็นบ้า
"พวกเธอพูดอะไรกันแน่ ตกลงจะให้ฉันทำยังไง!"
"พอเถอะฉีฉี อย่าไปฟังพวกเธอเลย เดี๋ยวเธอจะค่อยๆเรียนรู้มันเอง" ต้วนอีเหยาตบไหล่ฉีฉีแล้วพูดเบาๆ "อย่าฟังตามคำแนะนำของพวกเธอ ทำตามใจเธอที่รู้สึกกับมู่ยู่วฉีก็พอ"
ความรู้สึกในใจของฉัน……
ฉีฉีขมวดคิ้วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่จูบนั้นปรากฏขึ้นในใจของเธออีกครั้ง ทำให้ใบหน้าของฉีฉีกลายเป็นสีแดงอีกครั้ง
เห็นเธอเป็นแบบนี้ หลายคนก็ส่ายหัวไปตามๆกัน
"เฮ้อ ตามที่คาดไว้ หัวใจฤดูใบไม้ผลิยังคงกระเพื่อม"
"ปล่อยมันไปเถอะ ความกังวลของเรามันฟุ่มเฟือยจริงๆ ปล่อยให้พวกเขาดูแลตัวเองเถอะ"
ฉีฉีมองไปที่เซี่ยอันนาและพูดแก้ไขอย่างเคร่งขรึม: "หัวใจฉันมาได้กระเพื่อม"
"อืม ขนมอันนี้อร่อยจริงๆ ครั้งหน้าฉันลองทำดู"
ฉีฉีมองไปที่เย่ชูวเสวียอีกครั้งและพูดว่า: "ฉันแข็งแกร่งให้ได้"
"ฉันชอบชาผลไม้นี้มาก มันหอมและหวาน ฉันอยากดื่มอีกถ้วย"
ฉีฉีแกว่งไปมาต่อหน้าต้วนอีเหยาและพูดว่า: "สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง พวกเธอเชื่อฉันได้ไหม!"
“ แปลกจัง ทำไมมะม่วงมันหวานขนาดนี้ มาลองดูสิ!”
ไม่ว่าฉีฉีจะพูดอะไร ทุกคนดูเหมือนจะไม่ได้ยินอะไรเลย ทั้งกินและดื่มอย่างเพลิดเพลิน
"พวกเธอ เป็นคนเลวทั้งหมด!"
ฉีฉีแสยะยิ้มใส่หลายๆคนหันกลับมาและเดินออกจากห้อง
เดินไปที่ประตูโรงพยาบาล ฉีฉีกำลังจะขึ้นรถบัสกลับโรงเรียน
อย่างไรก็ตามบนถนน ฉีฉีได้เห็นรถสปอร์ตที่มีแรงสูงและส่งเสียงหวือหวา
ไม่จำเป็นต้องพูด
ฉีฉีหันหลังให้ถนน ซ่อนตัวไม่อยากเจอผู้ชายคนนั้น
คิดว่าแบบนี้ก็จะหลบได้แต่มีเสียงบางอย่างมาจากด้านหลังเธอไม่หยุดหย่อน
“ ฉีฉี!”
เมื่อหันกลับไปมอง มู่ยู่วฉีขับรถไปหยุดอยู่ด้านหลังฉีฉี
ผู้ชายคนนี้เป็นสุนัขตำรวจหรอ ทำไมถึงหาตัวเองเจอ
ฉีฉีหันศีรษะและไม่อยากสนใจเขา
แต่มู่ยู่วฉีคนที่สะกดรอยตามเก่งที่สุด ลงจากรถแล้วเดินไปที่ด้านข้างของฉีฉี ทักทายด้วยความห่วงใย
มู่ยู่วฉีขับรถสปอร์ตที่สะดุดตามาก หนุ่มหล่อคนนี้ได้ปรากฏตัว ทำให้คนรอบข้างจ้องฉีฉีและทุกคนก็เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับฉีฉี
ฉีฉีทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอลากมู่ยู่วฉีไปด้านข้าง และทำสีหน้าบูดบึ้ง
“ เธอมาหาฉันทำไม!”
มู่ยู่วฉียังคงพูดอย่างอ่อนโยนและอ่อนหวานต่อไปว่า: “ รู้สึกว่าเธอไม่ปกติ ฟังจากน้ำเสียงเธอแล้ว ก็เลยตามเธอมา ฉีฉี เธอพูดมาตรงๆ มีใครว่าอะไรให้เธอหรือเปล่า?”
"ไม่มี"
“ ถ้าไม่มี ทำไมเธอถึงโกรธขนาดนี้?”
"ฉันโกรธก็เพราะเธอ! แค่เห็นเธอ ฉันก็โมโหแล้ว!!"
มู่ยู่วฉียิ้มอย่างช่วยไม่ได้และถามว่า: "โทษฉันงั้นหรอ?"
"ก็เธอนั่นแหละ เพราะเธอ!"
เมื่อชะโงกหน้าไปมองฉีฉีอย่างนุ่มนวล มู่ยู่วฉีก็พูดขึ้นว่า: "โอเค มันเป็นความผิดของฉันเอง ฉันยอมรับ พอใจหรือยัง งั้นตอนนี้พูดมาสิ้ว่าฉันทำอะไรผิด ฉันต้องรับบทลงโทษไหม?”
“ ก็......ทุกคนคิดว่า......ฉันกับเธอ......เอ่อ......”
"ฉีฉี เธอกำลังพูดถึงอะไร?"
หากต้องการเจาะลึกดูเหมือนจะไม่มีปัญหา
“ ฉีฉี?”
ฉีฉีเริ่มหยิ่งผยองและพูดว่า: “ยังไงมันก็เป็นความผิดของเธอ!"
"ได้ มันเป็นความผิดของฉัน ฉันจะแก้เอง โอเคไหม"
"เธอจะเปลี่ยนยังไง?"
"ตามใจเธอเลย แค่เธอมีความสุข"
การเชื่อฟังของมู่ยู่วฉีไม่ทำให้ฉีฉีพอใจ
เธอรู้ว่าเธอกำลังสร้างปัญหาอย่างไม่มีเหตุผล ในขณะนี้มู่ยู่วฉีควรหยุดตัวเองให้ความรู้และตำหนิ ทำให้ตัวเองตระหนักถึงความผิดพลาด
แต่มู่ยู่วฉีไม่ได้ทำอะไรเลย ซึ่งจะทำให้เธอเสียคน
แต่การตามใจของเขาก็ทำให้ฉีฉีอารมณ์เสีย
“ มู่ยู่วฉี ทำไมเธอถึงไม่อารมณ์เสียเลย ฉันไม่มีเหตุผล เธอน่าจะโกรธสิ”
มู่ยู่วฉียิ้มและจับหน้าของฉีฉีพูดเบาๆว่า: "ฉันโกรธเธอไม่ลงหรอก ช่วงนี้ยุ่งมาก เวลาว่างก็ไม่ตรงกันกว่าจะได้เจอกันอีก”
มีม้านั่งอยู่ข้างถนน มู่ยู่วฉีลากฉีฉีไป ทั้งสองคนก็นั่งลงด้วยกันแล้วถามว่า: "เป็นอะไร ตอนนี้พูดได้หรือยัง?"
ฉีฉีก้มหัวลงและพูดว่า: "อันที่จริงมันไม่มีอะไรหรอก ดูเหมือนว่าฉันจะเข้าใจประโยคผิดไป"
"เธอกำลังพูดถึงอะไร?"
ฉีฉีคิดสักพักเงยหน้าขึ้นมองมู่ยู่วฉีและยิ้มเบาๆ
"มันไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือฉันรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับฉัน"
ใช่ ฉีฉีคิดออกแล้ว
เธอรู้สึกอ่อนไหว แต่ถ้าเธอจะอ่อนไหวกับมู่ยู่วฉีก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ จะเขินอายไปทำไม
ในทางตรงกันข้าม สิ่งที่ตัวเองทำลงไปกับมู่ยู่วฉี เมื่ออยู่กับเขาแล้วทำให้รู้สึกเสียใจเล็กน้อย
เมื่อเห็นฉีฉีกลับมาเหมือนเดิมแล้ว มู่ยู่วฉีก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้อารมณ์ดีขึ้นแล้ว
พิงพนักเก้าอี้ด้วยรอยยิ้ม มู่ยู่วฉีใช้มือข้างหนึ่งจับแก้มของเธอและหายใจที่ฉีฉี ครึ่งหนึ่งอย่างจริงจังและพูดติดตลกอีกครึ่งหนึ่ง พูดว่า: "ฉีฉี เรื่องวันนั้น เราทำต่อไปได้ไหม?"
ฉีฉียังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจในตอนนี้และเมื่อถูกมู่ยู่วฉีลวนลาม เธอก็เข้าสู่ความโกลาหลทันที
ฉีฉีพูดด้วยความรู้สึกเขิน: "เรื่องอะไร เธอจำผิดหรือเปล่า"
“ จะเล่นความจำเสื่อมอีกแล้วเหรอ?”
"ฉันจำไม่ได้จริงๆ ฉันไม่ได้โกหก"
“ อืม งั้นก็ไม่ต้องทำต่อ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ ฉีฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก
......
ท่าทางของทั้งสองทำให้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะดูตื่นเต้น
หลังจากตระหนักสักครู่ ฉีฉีก็ตระหนักได้ว่ารู้สึกอาย
ยืนขึ้นอย่างวุ่นวาย ฉีฉีเดินไปอย่างรวดเร็ว
มู่ยู่วฉีรีบตามไป เอามือล้วงกระเป๋าและดูสบาย ๆ
ที่สี่แยก ฉีฉีเดินข้ามไปโดยไม่คิด
แต่มู่ยู่วฉีคว้าตัวเธอไว้และพูดว่า: "ฉีฉี รถจอดอยู่ทางนุ้น"
“ ฉัน.....ฉันไม่อยากไปรถของเธอ”
“ ทำไม ไม่มีความสุขอีกแล้วหรอ?”
"ใช่”
"ทำไมล่ะ?"
ฉีฉีมองออกไปและพูดอย่างเขินอาย: "มู่ยู่วฉี เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรอ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน เธอจะไม่แตะต้องฉัน"
มู่ยู่วฉียักไหล่และพูดว่า: "ฉันเป็นคนมีมารยาท ถ้าเธอให้ฉันจูบ ฉันก็จะจูบเธอคืน นี่เป็นเรื่องที่ยุติธรรมกว่า"
“ เธอหาข้ออ้างเก่งจริงๆ”
"นี่ไม่ใช่ข้ออ้าง แต่เป็นความจริง ไม่ต้องกังวลแครั้งหน้าฉันจะรอจนกว่าเธอจะริเริ่มก่อน"
ฉีฉีตะคอกและพูดว่า: "ฉันจะไม่เริ่ม"
“อย่าพูดพล่อยๆสิ”
“ ไม่แน่นอน!”
"เอาล่ะ หยุดคุยเรื่องนี้กันเถอะ ฉันเพิ่งทำงานเสร็จ ฉีฉี เธอไปผ่อนคลายเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม "
ฉีฉีรีบปกป้องตัวเองด้วยแขนของเธอและถามอย่างระมัดระวัง: "เธอจะทำอะไร!"
เมื่อมองไปที่ดวงตาของฉีฉี รู้ว่าเธอกำลังคิดอย่างดุเดือด มู่ยู่วฉีอดไม่ได้ที่จะเอามือจิ้มหัวของเธอและพูดว่า: “ มันไม่ใช่การพักผ่อนแบบที่เธอคิด ฉันอยากชวนเธอออกไปข้างนอก ไปทะเลกับฉัน ยัยซื่อเอ้ย เธอชอบคิดเรื่องนี้ในเวลาที่ไม่ควรคิด "
ฉีฉีสนใจคำพูดของเขาและถามว่า: "ไปทะเลทำไม ตกปลาหรอ?"
มู่ยู่วฉียิ้มแปลกๆและพูดว่า: "อืม ไปตกปลาก็ได้ เป็นไง อยากไปไหม?"