ตอนที่ 7 ราชินีน้ำแข็ง

ด้วยความเป็นคนจิตใจดี อคิราจึงละทิ้งความไม่พอใจทั้งหมดของเขาทันทีที่เขาหาอพาร์ตเมนต์เจอและลากกระเป๋าเดินทางเข้าไป

อพาร์ตเมนต์นี้ใหญ่มาก ใหญ่มากกว่าสองเท่าของบ้านสามห้องนอนของเขาเสียอีก และการตกแต่งภายในได้รับการตกแต่งอย่างหรูหราด้วย

อพาร์ตเมนต์สี่ห้องนอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเขาวงกตเมื่อมาถึงครั้งแรก

อย่างไรก็ตาม สิ่งหนึ่งที่อคิราสังเกตเห็นคือแม้ว่าที่นี่จะมีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีของกินของใช้ที่จำเป็นเลย

นั่นหมายความว่าเธอคงจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่ประจำสินะ คนรวยชอบใช้เงินทิ้งขว้างเสียจริง ฉันอยู่บ้านขนาดแปดสิบตารางฟุตร่วมกับสมาชิกในครอบครัวสองคน ในขณะที่ผู้หญิงคนนี้ซื้ออพาร์ตเมนต์ขนาดสองร้อยตารางฟุตและปล่อยทิ้งให้ว่างเปล่า ถ้าปู่ของเธอไม่บังคับให้เธอแต่งงาน และเธอจำเป็นต้องใช้ที่นี่เพื่อเลี้ยงดูฉัน มันอาจจะว่างเปล่าตลอดไป

ชายหนุ่มเย้ยหยันกับความคิดของตัวเอง

เดี๋ยวนะ “เลี้ยงดูฉัน” งั้นเหรอ นี่ฉันพูดอย่างกับว่าฉันมาเกาะเธอกินอย่างนั้นแหละ นั่นไม่ใช่เหตุผลที่ฉันมาที่นี่นะ!! ฉันแค่ต้องการหาผู้หญิงที่จะได้ใช้เวลาด้วย และเราทั้งคู่ต่างก็ได้ประโยชน์จากกันและกัน อีกอย่าง ฉันยังต้องให้เงินเธอเดือนละห้าพันให้เธอทุกเดือนด้วย! มันเหมือนเป็นการจ่ายค่าเช่ามากกว่า

ใบบรรดาสี่ห้องนอน มีเพียงห้องที่ใหญ่ที่สุดเท่านั้นที่มีตู้เสื้อผ้าหลายตู้ที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม

นี่คงเป็นที่ห้องนอนของเธอสินะ

ในนั้นมีเสื้อเชิ้ตและเสื้อโค้ทมากมาย แต่มีเพียงชุดชั้นในสามคู่เท่านั้น ซึ่งทั้งหมดเป็นสีขาวไม่ก็ดำสนิทและทำจากผ้าฝ้าย

เสียดายหุ่นดี ๆ แบบนั้นเสียจริง ทำไมเธอไม่ใส่อะไรที่มันเซ็กซี่กว่านี้หน่อยนะ

แม้จะคิดอย่างนั้น แต่อคิราไม่สนใจที่จะแตะต้องเสื้อผ้าของเธอและเดินออกไป จากนั้นเขาก็เลือกห้องนอนที่ไกลจากห้องของเธอที่สุด

ดูจากที่มิเรียมเกลียดผู้ชายมากแค่ไหน เขารู้ว่าเขาควรอยู่ห่างจากเธอให้มากที่สุด

โครก

เมื่อรู้สึกว่าท้องของเขาคำรามอีกครั้ง อคิราจึงมุ่งหน้าไปที่ห้องครัว

ถามจริงเลยนะที่นี่มีเครื่องครัวและอุปกรณ์ระดับพรีเมียมมากมาย แต่ไม่มีอาหารเลย! แล้วจะมีของพวกนี้ไปอะไรกันจะให้ฉันกินกระทะหรือไง

ดังนั้น ชายหนุ่มจึงตัดสินใจว่าถึงเวลาต้องออกไปซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ ๆ เสียแล้ว

เนื่องจากตอนนี้เขาไม่สามารถกลับไปหาครอบครัวของเขาได้ เขาจึงทำได้เพียงทำให้ที่นี่เป็นบ้านใหม่ของเขาเท่านั้น

เขาหิวมากจนซื้อขนมปังให้ตัวเองก่อนจะออกไปซื้อของชำ

ที่เทวินกรุ๊ป การประชุมเพิ่งสิ้นสุดลง และเมื่อมิเรียมเหลือบมองนาฬิกา มันก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

ตามปกติแล้ว หัวของเธอเต็มไปด้วยงานขณะที่เธอเดินไปที่รถเบนท์ลีย์ของเธอ

คนขับพาเธอไปยังคฤหาสน์ของครอบครัว

“หยุดก่อน!” เธอร้องออกมาขณะออกไปได้ครึ่งทาง

“มีอะไรเหรอครับ คุณมิเรียม” คนขับเหยียบเบรกทันทีและถามอย่างสุภาพ

หญิงสาวไม่ตอบเขา อันที่จริง เธอเพิ่งจำได้ว่าตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว และเทวินได้เตือนเธอว่าอย่ากลับไปที่คฤหาสน์ของครอบครัวคุณาพงษ์จนกว่าเธอจะคลอดลูก

ผู้หญิงควรกับสามีของเธอ นี่คือประเพณีที่เป็นมาอย่างช้านานนับสหัสวรรษ

ไม่ว่าสถานะของเธอจะเป็นอย่างไร เธอก็ยังคงต้องอยู่กับสามีของเธอเมื่อเธอแต่งงานแล้ว

“กลับรถ พาฉันไปที่หมู่บ้านยลดา”

“ครับคุณมิเรียม”

คนขับตอบกลับมาแค่นั้น แม้ว่าเขาจะอยากรู้อยากเห็นก็ตาม

ในฐานะคนขับรถชายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของมิเรียม เขาจะไม่เสี่ยงที่จะเสียงานเงินเดือนสูงด้วยการคำพูดอะไรพล่อย ๆ

เมื่ออคิรากลับไปที่อพาร์ตเมนต์ ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

เขาเปิดไฟทิ้งไว้ตอนที่ออกไป ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่ามิเรียมกลับถึงบ้านแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เพราะในบ้านดูเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนก่อนหน้านี้เปี๊ยบเลย

ชายหนุ่มเหงื่อท่วมหลังจากซื้อของชำเสร็จ เขาจึงถอดเสื้อและเดินไปที่ห้องน้ำ เพียงเพื่อจะต้องหยุดนิ่งไปทันทีที่เขาเปิดประตู

เขาจ้องไปที่ผู้หญิงในอ่างอาบน้ำด้วยดวงตาเบิกกว้าง ตาไม่กระพริบ

มิเรียมกำลังเพลิดเพลินกับการอาบน้ำในอ่างที่เต็มไปฟองนุ่ม ขาของเธอยื่นออกมาจากอ่าง นิ้วเท้าสีชมพูของเธอดูเหมือนดอกไม้ตูมในทุ่งหิมะ

แม้ว่าอ่างอาบน้ำจะเต็มไปด้วยฟองสบู่ แต่อคิราก็ยังมองเห็นสิ่งที่อยู่ใต้น้ำอย่างคลุมเครือจากที่ที่เขายืนอยู่

หุ่นของผู้หญิงคนนั้นน่าทึ่งเกินคำบรรยาย และผิวของเธอเปล่งประกายราวกับอัญมณีจันทรกานต์

ตึก

ตัก