ตอนที่ 3 น่าเกลียดจนไม่มีอะไรเกิน

อรนลินพอจะเดาได้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นอาร์ตลูกชายคนโตของตระกูลกิตตินนท์ไม่ผิดแน่ ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกไปชายคนนั้นได้พูดขึ้นก่อน “ลองเปิดตากว้าง ๆ แล้วมองให้ดีว่านี่ห้องใคร”

เมื่อได้ยินแบบนั้นอรนลินตกใจมาก จากนั้นเธอค่อย ๆ สังเกตสภาพในห้องผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาลาง ๆ ว่านี่ไม่ใช่ห้องของตน มิน่า ตอนนอนถึงได้รู้สึกไม่เหมือนกัน นี่เราเข้าห้องผิดเหรอเนี่ย เธอรีบลุกขึ้นจากเตียงและกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเขินอายอย่างที่สุด “เอ่อ แอลขอโทษค่ะ แอลไม่ได้ตั้งใจ แอลเข้าผิดห้องน่ะ”

“ออกไป” ชายคนนั้นไล่เธอออกมาด้วยเสียงต่ำทุ้ม

และอรนลินที่กำลังเขินอายรีบออกจากห้องไปทันที

วันต่อมาอรนลินที่กำลังรู้สึกงัวเงียได้ยินเสียงพูดคุยในขณะที่เธอกำลังเดินลงบันได เจ้าของเสียงคือดิษพงษ์ที่กำลังพูดทั้งรอยยิ้ม “ผู้หญิงคนนั้นน่าเกลียดจริง ๆ นะพี่อาร์ต ผมได้ยินคนใช้เล่าว่าเมื่อคืนแม่นั่นเข้าไปในห้องพี่ด้วย นี่พี่ตกใจตอนที่เห็นหน้าแม่นั่นไหมเนี่ย”

อรนลินที่ได้ยินดิษพงษ์พูดแบบนั้นขมวดคิ้วแต่ก็เป็นไปตามที่เธอคิด ชายคนที่เธอเจอเมื่อคืนคืออาชา

อาชาไม่ได้พูดอะไรน่าเกลียดเหรอ เขาคิด ในคืนนั้นเขาไม่ได้เห็นหน้าอรนลินชัด ๆ เพราะไฟปิดอยู่แต่เขายังจำภาพของหญิงสาวที่สวมชุดนอนผู้มีผิวพรรณงดงามกับผมสลวยที่ปล่อยลงมาตามร่างกาย

ในระหว่างที่คุยกัน อาชาเห็นอรนลินที่กำลังเดินลงบันไดแม้ตอนนี้เธอจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และสีผิวเธอตอนนี้คล้ำราวถ่านและบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยไฝของที่ทำให้เธอดูน่าเกลียดจนไม่มีอะไรเกินเมื่อเขาเห็นสภาพเธอในตอนนี้เขาคิดว่าเมื่อคืนนี้เขาคงตาฝาดไป

อรนลินเองก็มองไปที่อาชาที่ดูไร้ที่ติในชุดสูทสีดำซึ่งรูปร่างหน้าตาของเขาดูหล่อเหลาราวกับพระเจ้าสร้างสรรค์ตัวเขาขึ้นมา นอกจากนี้บรรยากาศรอบตัวเขายังทำให้เขาดูมีอำนาจทำให้เขายิ่งน่าหลงใหลเข้าไปอีก

เธอได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วน่าดึงดูดใจ “พี่ไปทำงานก่อนนะ” หลังพูดจบเขาก็ไปโดยที่ไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ

ดิษพงษ์มองไปที่อรนลินก่อนจะเยาะเย้ย “มิน่าละเมื่อวานถึงได้ทำตัวเฉย ๆ กับพวกเราสี่พี่น้อง ที่แท้เธอเล็งพี่อาร์ตเอาไว้นี่เอง ใครจะไปคิดละว่าบ้านนอกอย่างเธอจะแผนสูงถึงขนาดนี้”

เมื่อได้ยินแบบนั้น ริมฝีปากของอรนลินกระตุกเล็กน้อย ฉันแค่เข้าห้องผิดเฉย ๆ ย่ะ ทำไมถึงมองฉันเป็นคนแบบนั้น เธอคิดในใจ แต่แทนที่จะอธิบายแก้ต่าง เธอกลับเงียบและตรงไปนั่งที่โต๊ะพร้อมทานอาหารมื้อเช้าเงียบ ๆ คนเดียว

ดิษพงษ์ที่รู้สึกขุ่นเคืองเพราะถูกเมินเดินเข้าไปหาเธอและพูดขึ้น “จะบอกให้นะแอล พี่อาร์ตไม่มีวันชอบคนอย่างเธอหรอก เขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เธอเลิกฝันเฟื่องซะเหอะ”