บทที่ 109

แต่ถึงอย่างนั้น ฉินซูก็ไม่ได้ทิ้งโทรศัพท์ไป เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ สงบสติอารมณ์และกดรับสาย

"เธออยู่ที่ไหน?" ที่ปลายสาย น้ำเสียงของฉู่หลินเฉินนั้นมีความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันอยู่ในห้องน้ำ"

"อืม ฉันจะไปหาเธอ"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หัวใจของเธอก็เต้นแรง และรีบพูดขึ้น "ฉันไม่ได้อยู่ชั้นสอง เมื่อกี้ฉันเห็นว่าชั้นสองคนเยอะมาก ก็เลยมาชั้นหนึ่ง"

"ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอรอฉันที่ชั้นหนึ่ง ฉันจะลงไปเอง" ฉู่หลินเฉินพูดจบก็วางสายไป

ฉินซูคำนวนเวลา แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับมาเป็นชุดเดิม

จากนั้นเธอแสร้งว่าเพิ่งเดินออกจากห้องน้ำที่ชั้นหนึ่ง ด้วยความเร่งรีบ ทำให้เธอชนกับใครคนหนึ่งเข้า

เอกสารในมือของคน ๆ นั้นหล่นลงบนพื้น

ฉินซูรีบหยิบมันขึ้นมาและเหลือบมองดูอย่างไม่ตั้งใจ มันเป็นแผ่นตรวจร่างกายสำหรับการทำเด็กหลอดแก้ว

เธอไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงส่งเอกสารคืนให้กับอีกฝ่าย "ขอโทษค่ะ นี่..."

เสียงของเธอเงียบลงกะทันหัน

เมื่อมองไปที่ชายที่หน้าตาดูคุ้นเคยตรงหน้า ฉินซูก็จำอีกฝ่ายได้ทันที เขาคือหานโม่หยาง

หานโม่หยางไม่ได้คาดคิดว่าจะเป็นเธอ เขาหยิบเอกสารในมือเธอกลับมาด้วยสีหน้าแปลก ๆ เล็กน้อย เขาไม่ได้สนใจกับท่าทางของตัวเองเลย แล้วรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำชาย

ฉินซูไม่คิดว่าจะมีอะไร ในฐานะนักศึกษาแพทย์ เธอมักจะได้ฟังเพื่อนร่วมงานพูดคุยเรื่องดังกล่าวในระหว่างการฝึกงานเสมอ

ตอนนี้เธอเห็นฉู่หลินเฉินเดินมาอย่างรวดเร็วจากที่ไกล ๆ เข้ามาราวกับสายลม

ใบหน้าเขาเคร่งขรึมเย็นชา คิ้วเข้ม ใบหน้าคมดูมีมิติ เขามีออร่าของความมีเกียรติ

ในแง่ของรูปร่างหน้าตาและตำแหน่ง เขาดูดีกว่าหานโม่หยาง