บทที่ 117

ฉินซูรู้จักหญิงสาวคนนี้

เวินหลี ตอนที่อาศัยอยู่กับคุณย่าในชนบท สาวน้อยที่อยู่หมู่บ้านเดียวกับเธอ เมื่อก่อนมักจะตามเธอและเรียกเธอว่า “พี่เสี่ยวซู”

เธออายุน้อยกว่าตนเองสองปี อายุน่าจะเพิ่งสิบแปด เพิ่งจะถึงวัยเข้ามหาวิทยาลัยเท่านั้น

ฉินซูมองดูเวินหลีถูกชายอ้วนลากผมของเธอดึงกลับไป หญิงสาวร้องขอความเมตตาไปด้วยน้ำตาก็ไหลอาบไปทั่วหน้า

เธอทนดูไม่ได้อีกต่อไปจริง ๆ จึงรีบก้าวเข้าไปคว้ามือที่กระทำอย่างป่าเถื่อนของชายคนนั้นเอาไว้

“ปล่อยเธอ!” เสียงของฉินซูเยือกเย็นและมีพลัง

“เธอทำอะไร?” ชายอ้วนมองดูฉินซูอย่างพินิจพิเคราะห์ เห็นว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง จึงไม่ได้ให้ความสำคัญเธอเลยแม้แต่สักนิด

เขาพูดเตือน “นี่คือผู้หญิงที่กูจ่ายเงินซื้อมา ถ้าเธอไม่อยากพาตัวเองพ่วงเข้ามา ก็อย่าเข้ามายุ่งเรื่องชาวบ้านดีกว่า!”

พูดจบก็สะบัดมือของฉินซูออกไปอย่างแรง

ร่างกายฉินซูสั่นไหว พยายามควบคุมให้มั่นคงและยังคงก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดชายอ้วน “ฉันจะพูดอีกครั้ง ปล่อยมือ อย่าให้ฉันต้องแจ้งตำรวจ!”

“แจ้งตำรวจ? ได้ แจ้งตำรวจเลยสิ ผู้หญิงคนนี้อยากมาขายเอง ถึงตอนนั้นก็ให้ตำรวจจับเธอเข้าไปก่อน!”

ฉินซูยิ้มเยาะ “เธอยังอายุไม่ถึงสิบแปดปีและยังเป็นผู้เยาว์ สามารถพูดได้ว่าเธอถูกหลอกถูกบังคับ แล้วคุณล่ะ คิดไว้ว่าจะอธิบายยังไง?”

พูดจบฉินซูก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ท่าทางคล้ายกับจะโทรแจ้งตำรวจ

ชายอ้วนโกรธเคืองสุดขีด ปล่อยมือที่จับผมของเวินหลีและตะโกนเข้ามาหาฉินซู “นังผู้หญิงสารเลว เธอกล้าดียังไง...”

ฝ่ามือไม่ได้ตบลงบนใบหน้าของฉินซู แต่กลับถูกสกัดไว้ด้วยมือหนึ่งที่ปรากฏขึ้นในอากาศ

“อยากต่อยเหรอ? มาสิ มาต่อยกับฉันนี่” จางอี้เฟยจ้องมองไปที่ชายอ้วนอย่างท้าทาย

“แกเป็นใครอีกล่ะ” ชายอ้วนกลัดกลุ้ม ทำไมถึงมีคนเข้ามายุ่งอีกแล้ว?

จางอี้เฟยเขย่ากำปั้น “กล้าที่จะรังแกเด็กผู้หญิงบนถนน เป็นผู้ชายแบบไหนนั้น? ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะมอบสองหมัดใหญ่ ๆ เป็นรางวัลให้แก!”