บทที่ 121

ตั้งแต่เริ่มจนจบ ฉินซูไม่พูด “ความจริง” ฉู่หลินเฉินกลับยิ่งมั่นใจมากขึ้น ว่าฉินซูกำลังปกปิดความจริงเอาไว้

เขาไม่ได้ถามคำถามอื่นอีก แต่พูดด้วยท่าทีล่อลวงเล็กน้อย “ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง เพียงแค่เธอซื่อสัตย์ต่อฉัน ฉันจะปล่อยความผิดพลาดในอดีตของเธอไป แต่ฉันจะตบรางวัลจำนวนมากให้แก่เธออีกด้วย”

“ซื่อสัตย์ต่อคุณ…” ฉินซูทวนคำพูดที่มีความหมายลึกซึ้งประโยคนี้อีกรอบ

ช่างน่าขัน เธอเฝ้าภาวนาเพื่อที่จะอยู่ให้ไกลจากฉู่หลินเฉินให้เร็วที่สุด!

แต่ความหมายที่เขาพูด มันชัดเจนว่า ตั้งแต่นี้ต่อไปเธอจะต้องช่วยเขา

“คุณชายฉู่ ขอบคุณมากสำหรับความกรุณาของคุณ แต่ฉันมีแผนของฉันเองแล้ว อีกอย่างพวกเราก็ได้คุยกันชัดเจนแล้วตั้งแต่แรกว่า หลังการสมรสสิ้นสุดลง เราจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”

ฉินซูยิ้มเล็กน้อยและมองเขา “ฉันไม่สามารถตอบรับเงื่อนไขนี้ของคุณได้”

ฉู่หลินเฉินขมวดคิ้ว เพราะว่าเธอกำลังช่วยหานโม่หยาง ถึงได้ปฏิเสธเขาอย่างนั้นเหรอ?

เขาพ่นลมหายใจ และพูดประโยคหนึ่งทิ้งท้ายว่า “ถ้าอย่างนั้น เธอก็ระวังตัวให้ดี อย่าให้ฉันจับจุดอ่อนได้!”

จากนั้นก็หมุนตัวขึ้นไปชั้นบนด้วยความโกรธ

ฉินซูมองด้านหลังของเขา และบึนปากด้วยความไม่เข้าใจ

มีบางอย่างผิดปกติ!

...

ณ โรงพยาบาล

ฉู่หลินเฉินพาซ่งจิ่นหรงเดินเล่นอยู่ที่สวนดอกไม้ข้างล่างตึก

“อาเฉิน ช่วงนี้เธองานรัดตัวและยุ่งมาก ไม่จำเป็นต้องมาหาย่าที่นี่หรอก หมอบอกว่าร่างกายย่าใกล้จะฟื้นตัวดีแล้ว อีกสองวันก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้”

ซ่งจิ่นหรงจับมือหลานชายของเธอ มองดูสีหน้าของเขา จากนั้นจึงส่ายหัวและถอนหายใจ “เธอดูเธอสิ สีหน้าทำไมถึงเป็นอย่างนี้”

พูดเสร็จก็หันศีรษะไปอีกด้าน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “เว่ยเหอ นายดูแลคุณชายฉู่ไม่ดีใช่ไหม?”

สีหน้าของเว่ยเหอไร้เดียงสาและจนปัญญา “คุณท่าน ผม... คุณก็รู้ว่าคุณชายฉู่จริงจังกับงานมากแค่ไหน ช่วงนี้ผมก็ทำงานล่วงเวลากับคุณชายฉู่ทุกวัน คุณดูขอบตาดำของผมมันดำขึ้นอีกแล้ว จนสามารถส่งไปอยู่ในสวนสัตว์ได้เลย”

ซ่งจิ่นหรงมองไปที่ใบหน้าของทั้งสองและเปรียบเทียบดู เลยตักเตือนหลานชายที่รักของตนเอง “ถึงงานจะสำคัญแค่ไหน แต่ก็ต้องดูแลสุขภาพของตัวเองให้ดีสิ”