บทที่ 135

“ที่รัก คุณได้ยินไหม แม่บุญธรรมของฉินซูบอกว่า เธอไม่ใช่ภรรยาทายาทตระกูลฉู่”

เวินฉางยังดึงสติกลับมาไม่ได้ เขาพูดขึ้นด้วยความตกใจ

"ได้ยินสิ!" เฝิงปี้หัวมองเขา เธอมองไปที่ไกล ๆ อย่างครุ่นคิด

ฉินซูเป็นภรรยาทายาทตระกูลฉู่ตัวปลอม? นี่มันเหลือจะเชื่อเกินไปแล้ว

"ถ้าอย่างนั้นพวกเราลองถามฉินซูเกี่ยวกับที่อยู่ของเวินหลี

ดูไหม?" เวินฉางถามขึ้น

"ฉันขอคิดก่อนนะ" เฝิงปี้หัวลังเลนิดหน่อย ลากเวินฉางเดินไปทางอื่น

รถตู้สีดำแล่นมาจอดตรงหน้าพวกเขา

"คุณหานต้องการพบพวกคุณ" คนขับรถพูดขึ้น

"คุณหานควรจะวิ่งเต้นเพราะเรื่องของเวินหลีมากกว่า จะมาวุ่นวายหาพวกเราทำไม?" เวินฉางคว้ามือของเฝิงปี้หัวด้วยความสั่นเครือ สีหน้าไม่สบายใจ

เฝิงปี้หัวอยู่ในความงุนงงในตอนแรก แต่เมื่อเขาพูดอย่างนั้น เธอก็ยิ่งประหม่าและตะโกนว่า "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ!”

ทั้งสองมองไปที่บอดี้การ์ดที่นั่งอยู่ในรถ และทำได้เพียงจำใจยอมเดินเข้าไป

เมื่อพวกเขามาถึงบ้านพักส่วนตัวของหานโม่หยาง ขาของพวกเขาก็อ่อนแรงทันทีที่ลงจากรถ

บอดี้การ์ดพาพวกเขาไปอยู่ต่อหน้าหานโม่หยาง

“เวินหลีลูกสาวของพวกคุณ...”

บนเก้าอี้นั้น หานโม่หยางเพิ่งพูดไปแค่ครึ่งประโยค

เวินฉางตกใจมากจนขาของเขาไร้เรี่ยวแรง เขาคุกเข่าลงบนพื้นพร้อมกับพูดว่า

“คุณหานครับ เวินหลีแอบหนีไปเอง เราไม่ได้ให้ท้ายเธอแน่นอน เราเตือนเธอก่อนที่จะส่งเธอมาที่นี่แล้ว และปล่อยให้เธอดูแลคุณ ต้องให้กำเนิดทายาทเพื่อสืบทอดตระกูลหาน ใครจะรู้ว่าเธอจะหนีไป อย่าลงโทษพวกเราเลยนะครับ…”

หานโม่หยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ขี้ขลาดนัก? เขายังพูดไม่จบเลย

เฝิงปี้หัวยังจ้องมองสามีที่อ่อนแอของเธอ ยืนขึ้นอย่างกล้าหาญและกล่าวว่า "คุณหาน ตามการคาดเดาของเรา ฉินซูจะต้องเป็นคนช่วยเวินหลีหลบหนีแน่ ๆ พวกเขาสนิทกันตอนอยู่ที่ชนบท! เวินหลีจะต้องอยู่กับฉินซูแน่นอน!"