บทที่ 14

ฉินซูใช้ความเร็วสูงสุดในการวิ่งเข้ามาที่โรงพยาบาล เธอวิ่งไปที่เคาท์เตอร์พยาบาล ถามอย่างมีมารยาทว่า "สวัสดีค่ะ ขอถามที่นี่มีคนไข้ที่ชื่อว่าฉินกู่เซียงไหมคะ? เพิ่งเข้ามาเมื่อวันนี้ตอนเช้า"

คนไข้ที่มารักษาที่โรงพยาบาบเอกชนมีไม่เยอะ จะมีก็แต่คนที่ป่วยหนักหรือต้องได้รับการรักษาเป็นพิเศษ ดังนั้นพยาบาลจะคุ้นหน้าคนไข้เป็นอย่างดี

"ห้องไอซียู 402"

"ขอบคุณค่ะ!"

พูดสองคำจบฉินซูก็รีบวิ่งไป

เธอยืนอยู่นอกประตูวอร์ดและมองผ่านกระจกเข้าไป ผู้สูงอายุรูปร่างผอม ผมสีขาวดังหิมะที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยคือคุณย่าของเธอจริง ๆ!

เธอดูอ่อนแอลงกว่าเมื่อก่อนมาก ต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ แขนของเธอเสียบสายเต็มไปหมด มีชุดให้น้ำเกลือ และยังมีจอสำหรับแสดงค่าอาการต่าง ๆ อีกด้วย

ฉินซูมองดูด้วยความสงสาร ดวงตาของเธอเจ็บปวด

ในตอนนี้ เสียงดุที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"นี่มันโรงพยาบาลอะไรกัน ฉันเพิ่งจะจ่ายไปห้าพัน ผ่านไปแปบเดียวก็หมดแล้ว จะถลุงเงินกันใช่ไหม?"

ใบหน้าของคุณหมอเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "คุณผู้หญิง ค่ารักษาของเราเป็นไปตามมาตรฐานทั้งหมดนะครับ อาการป่วยของคุณแม่ของคุณมันซับซ้อนมาก พวกเราใช้ห้องไอซียูที่ดีที่สุด การดูแลระดับสูง เครื่องมือและยารักษาก็ล้วน..."

โจวซือฉินเหลือบตามองบน พูดขัดขึ้น "ย้ายโรงพยาบาล พวกเราย้ายโรงพยาบาลไม่ได้หรือไง ไม่อยากอยู่โรงพยาบาลใจดำแบบนี้แล้ว!"

คุณหมอตกใจ พยายามพูดโน้มน้าวอีกครั้ง

จากนั้นเสียงที่เย็นเยียบก็ดังขึ้น "ห้ามย้ายโรงพยาบาล!"

ฉินซูมองไปที่โจวซือฉินด้วยดวงตาที่โกรธจัด เธอพูดเสียงดังว่า "คุณย่าถูกทำให้อยู่ในสภาพนี้ ยังจะอยากพาท่านย้ายโรงพยาบาลอีกเหรอ อยากจะฆ่าท่านหรืออย่างไร!"

"ฉินซู!" โจวซื่อฉินจ้องเธอด้วยความตกใจ คิดไม่ถึงว่าเธอจะตามมาเจอถึงที่นี่

เธอกลอกตา และเข้าหาฉินซูอย่างเร็วพลางยิ้มเยาะ "ดีเลย เธอเป็นคนบอกเองนะว่าไม่ให้ย้ายโรงพยาบาล งั้นเธอก็จ่ายค่ารักษาวันละหมื่นเอาเองก็แล้วกัน!"

ฉินซูไม่ได้สนใจเธอ เธอสอบถามพลางมองไปที่คุณหมอตรงหน้า

"ราคาของห้องไอซียูโรงพยาบาลของเราคือ..."

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในตอนนี้ โจวซือฉินก็เย้ยหยันขึ้น "อะไรกัน? เธอไม่ใช่ภรรยาของทายาทตระกูลฉู่หรอกเหรอ เงินแค่นี้ยังก็เอามาจ่ายไม่ได้?"

"ทายาทตระกูลฉู่" เมื่อได้ยินคำนี้ คุณหมอก็ตกใจ เขามองไปที่ฉินซูอย่างจริงจัง ถึงว่าล่ะ ชื่อ "ฉินซู" ที่เพิ่งได้ยินมันช่างคุ้นหูนัก

เมื่อมั่นใจสถานะของฉินซูแล้ว น้ำเสียงของคุณหมอก็อ่อนน้อมกว่าก่อนหน้าขึ้นมาก "สวัสดีครับคุณหนู โรงพยาบาลอยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลฉู่ ไม่ทราบว่าคุณกับคุณฉินกู่เซียงเป็น...."

"เขาคือคุณย่าของฉันค่ะ" ฉินซูพูดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

คุณหมอตอบกลับทันที "ที่แท้ก็เป็นคุณย่าของคุณหนูนี่เอง กรุณารอสักครู่นะครับ"

พูดจบก็เดินไปตรงไปอีกทางหนึ่ง

ฉินซูไม่เข้าใจ เธอมองภาพด้านหลังของเขาที่เดินจากไป แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เธอค้นหาข้อมูลภูมิหลังของตระกูลฉู่ เธอเห็นชัดเจนว่าตระกูลฉู่มีส่วนรวมในธุรกิจการแพทย์ มีโรงพยาบาลเอกชนหลายแห่งอยู่ภายใต้ หนึ่งในนั้นก็เหมือนจะมีโรงพยาบาลฟู่คังอยู่ด้วย......

ผ่านไปไม่นาน คุณหมอคนนั้นก็กลับมา

เขาเดินมาพร้อมกับชายหญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวดูดี สวมชุดสูทและรองเท้าหนัง พวกเขารีบเดินตรงมาหาเธอ

เมื่อมาตรงหน้าฉินซู ทุกคนก็หยุดเดินและพูดอย่างพร้อมเพียงกันว่า "สวัสดีค่ะคุณหนู!"

ฉินซูมองพวกเขาอย่างไม่เข้าใจ "พวกคุณคือ..."

ชายวัยกลางคนที่เป็นผู้นำพูดขึ้นว่า "คุณหนู ผมคือผู้อำนวยการของโรงพยาบาลนี้ครับ เนื่องจากคุณย่าของคุณรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ ขอให้คุณหนูวางใจได้เลยครับ พวกเราจะใช้เทคนิคการรักษาและยาที่ดีที่สุดเพื่อรักษาคุณย่านะครับ!"

ฉินซูตกใจ

ฉินซูไม่ทันได้อ้าปาก เสียงแหลมของโจวซือฉินพูดแทรกเข้ามา "โรงพยาบาลของพวกคุณแพงขนาดนี้ พวกเรารักษาไม่ไหวหรอก!"

ชายวัยกลางคนยิ้มขึ้นพลางพูด "พวกเราจะรับเงินค่ารักษาจากคุณหนูได้อย่างไรครับ ก็ต้องรักษาฟรีอยู่แล้ว!"

ฉินซูใจกระตุก เมื่อนึกถึงความใจร้ายใจดำของพ่อแม่บุญธรรมแล้ว เธอจึงได้ตัดสินใจ

"ถ้าอย่างนั้นรบกวนพวกคุณด้วยนะคะ อาการป่วยของคุณย่าค่อนข้างพิเศษ ฉันหวังว่าท่านจะสามารถรักษาอาการที่นี่ไปเรื่อย ๆ และไม่ให้ใครเข้ามารบกวนท่านได้นะคะ"

ชายวัยกลางคนมองโจวซื่อฉินอย่างครุ่นคิด เขาเข้าใจความหมายที่ฉินซูต้องการสื่อ เขาพนักหน้าพลางพูดขึ้นว่า "คุณหนูวางใจเถอะครับ ผมจะจัดให้มีคนมาดูแลคุณท่านมากขึ้นครับ"