บทที่ 142

ซ่งจิ่นหรงส่ายหน้าและถามขึ้น “เรื่องของเธอกับเด็กน้อยฉินซู คิดไว้หรือยังว่าจะจัดการยังไง?”

ฉู่หลินเฉินชะงักและตอบอย่างนิ่งเฉย “หลังจากเสร็จสิ้นพิธีรับช่วงต่อ ก็จะหย่ากัน ถึงตอนนั้นเธอจะทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับผม ผมก็จะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”

เมื่อเห็นความหดหู่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซ่งจิ่นหรงแวบหนึ่ง ฉู่หลินเฉินก็กระพริบตา “หรือคุณย่ามีวิธีอื่น?”

ซ่งจิ่นหรงกระแอมและมองเขาอย่างจริงจัง “อาเฉิน ย่าถามจริง ๆ เลยนะ ถ้าใช้สติสัมปชัญญะของเธอสัมผัสเข้าไป ใครดีกว่ากันระหว่างเด็กน้อยฉินซูคนนี้กับหวังอี้หลิน”

ฉู่หลินเฉินเข้าใจความหมายในคำพูดของเธอ จึงขมวดคิ้วขึ้น “คุณย่า นี่มันเปรียบเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย คนที่ผมสัญญาว่าจะแต่งงานด้วยคือหวังอี้หลิน แต่กับฉินซูมันเป็นอุบัติเหตุ แม้ว่าเธอจะช่วยคุณย่าหลายครั้งและคุณย่าก็ชอบเธอ ด้วยเหตุนี้ผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของผมได้”

ซ่งจิ่นหรงกระซิบเบา ๆ “ฉันก็แค่คิดว่า เด็กน้อยคนนั้นเป็นคนดีจริง ๆ…”

เขาส่ายหัวอย่างจนปัญญา และหันไปมองนอกหน้าต่าง ความคิดก็ค่อย ๆ จมดิ่งลง

ภายในสำนักงานของประธานหานซื่อ

หานโม่หยางนั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน มองไปยังผู้ช่วยที่กำลังเดินเข้ามาจากด้านนอก “สืบเป็นยังไง?”

“ประธานหาน จงจื้อหย่วนและภรรยาปิดปากแน่นสนิท ไม่ว่าจะถามอะไรพวกเขาก็พูดจาคลุมเครือ ดูเหมือนว่าจะรู้จุดประสงค์ของพวกเรา น่าจะมีคนไปเตือนพวกเขาล่วงหน้า”

ได้ยินเช่นนี้ หานโม่หยางก็ดับบุหรี่ในมือของเขาลงอย่างรวดเร็ว

“ฉู่หลินเฉินคนนี้ ทำอะไรมิดชิดไม่มีช่องโหว่เลยจริง ๆ แต่ยิ่งเขาทำแบบนี้ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่ามันมีปัญหา!”

แววตาของเขาเปล่งประกายทันที จากนั้นพูดกับผู้ช่วย “สืบต่อไป!”

ผู้ช่วยพยักหน้ากำลังจะเดินออกไป โทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะของหานโม่หยางก็ดังขึ้น

เมื่อมองดูชื่อของคนที่โทรมา สีหน้าของผู้ช่วยก็เปลี่ยนไป “พี่สาวคนโต?!”

หานโม่หยางยกมือขึ้น เพื่อหยุดคำพูดของเขา บอกใบ้ให้เขาออกไป

ทันทีที่ผู้ช่วยออกไป เขาก็รับสายทันทีโดยไม่ลังเล น้ำเสียงที่ทึกทักก่อนหน้าได้แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่อ่อนน้อมถ่อมตน และระมัดระวังเล็กน้อย “พี่หญิง…”

เสียงกลาง ๆ ของผู้หญิงปลายสายมีน้ำเสียงตอกหน้าคนฟัง “หานโม่หยาง เรื่องที่ให้นายจัดการ จัดการถึงไหนแล้ว? อีกสองวันก็จะถึงพิธีรับสืบทอดของฉู่หลินเฉิน นายน่าจะรู้นะ ว่าตระกูลหานของพวกเราไม่อยากเห็นเขารับช่วงต่อของฉู่ซื่อ”