บทที่ 147

“คุณชายฉู่มาแล้ว!”

เมื่อได้ยินเสียงเบา ๆ ที่ออกมาจากฝูงชน หวังอี้หลินก็รีบปรับสีหน้าของเธออย่างรวดเร็ว แล้วใช้รอยยิ้มที่สวยสง่าที่สุดต้อนรับการมาถึงของฉู่หลินเฉิน

แต่เมื่อเธอมองข้ามไป สายตาเธอกลับไปหยุดอยู่ที่ฉินซูที่เดินมาด้วยกันกับฉู่หลินเฉิน รอยยิ้มของเธอหยุดลงทันที

เป็นไปได้ยังไง?

เธอจงใจทำลายชุดราตรีชุดนั้น ก็เพื่อให้แน่ใจว่าภายในระยะเวลาอันสั้นนั้น ฉินซูจะไม่สามารถซ่อมแซมชุดนั้นได้ และไม่สามารถหาชุดราตรีชุดใหม่ที่เหมาะสมได้ทัน

แต่ตอนนี้เธอกลับสวมชุดที่สวยสง่าอะไรขนาดนั้น!

ราวกับว่าแสงทั้งหมดมารวมกันอยู่บนร่างกายของเธอ มันวิบวับดึงดูดสายตา ทุกสิ่งรอบข้างมืดลงทันที!

ฉู่หลินเฉินและฉินซูยืนอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ดูเข้ากันได้ดี สูงศักดิ์ สง่างาม...

“นั่นคือคุณนายฉู่? เข้ากับคุณชายฉู่ได้ลงตัวจริง ๆ เลย”

“ภรรยาทายาทตระกูลฉู่คนนี้ ทำให้คนรู้สึกแปลกหูแปลกตาจริง ๆ”

เมื่อได้ฟังเสียงชื่นชมที่มีต่อฉินซูจากรอบด้าน หวังอี้หลินก็บีบฝ่ามือแน่น ร่างกายของเธอแข็งทื่อ

ผู้ดูแลพื้นที่แตะไหล่เธอ “คุณผู้หญิง รบกวนคุณออกไปยืนข้าง ๆ เว้นทางเดินไว้หน่อยได้หรือเปล่าคะ?”

เสียงเตือนนี้ไม่ได้ดังและไม่ได้เบาแต่ก็สามารถทำให้คนรอบข้างได้ยินพอดี

ด้วยเหตุนี้สายตาของคนจำนวนไม่น้อยจึงหันไปมองหวังอี้หลิน แม้กระทั่งฉู่หลินเฉินและฉินซูที่เพิ่งจะเข้ามาก็จ้องมองไปที่เธอ

หวังอี้หลินอดทนต่อความไม่พอใจที่อยากจะระบายออกมา และถามด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันยืนตรงนี้แล้วทำไมเหรอ?”

อีกฝ่ายชี้ไปที่ใต้เท้า “พรมแดงผืนนี้คือทางเดินสำหรับคุณชายฉู่และภรรยา”

หวังอี้หลิน ...

ในเวลานี้เธอรู้สึกถึงสายตาจากรอบด้าน เหน็บแนม เยาะเย้ย...

ทำให้เธออยากที่จะมุดลงไปใต้พื้นดิน