บทที่ 153

รถที่ตามพวกเขามาด้านหลัง คือรถโฟล์คสวาเกนธรรมดา ๆ คันหนึ่ง แต่เห็นได้ชัดว่าเคยมีการดัดแปลงแก้ไข เสียงเบามาก และเพิ่มอัตราการเร่งได้รวดเร็วมาก ตามติดรถของฉู่หลินเฉินไม่ปล่อย

รถขับด้วยความเร็วขึ้นไปบนสะพานข้ามสะพานแม่น้ำโดยไม่รู้ตัว เมื่อมองดูรถโฟล์คสวาเกนคันนั้นที่ด้านหลัง และคนขับก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ด้านหน้าก็ปรากฏรถบรรทุกขนาดใหญ่

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปและหักพวงมาลัยทันที

แต่ยังช้าไปเสี้ยววินาที

รถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งชนเข้ามาอย่างแรง

โครม!

รถพุ่งทะลุราวกั้นข้างสะพาน ครึ่งหนึ่งห้อยอยู่ด้านนอกสะพาน!

ฉินซูรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง เมื่อสติกลับมาและมองเห็นสภาพนอกหน้าต่างรถ เธอก็อกสั่นขวัญหายทันที!

รถกำลังแกว่ง! ยิ่งไปกว่านั้นดูเหมือนว่าจะร่วงลงไปได้ทุกเมื่อ

แม้ว่าฉินซูจะกล้าหาญ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะมีความกล้าหาญที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น จนไม่รู้สึกกลัวภายใต้สถานการณ์แบบนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอยังมีความกลัวที่ใหญ่ที่สุดหนึ่งอย่าง...

ฉินซูมองไปที่ฉู่หลินเฉินด้วยความรู้สึกที่ตื่นตระหนก ในแววตามีความลุกลี้ลุกลน

ฉู่หลินเฉินชะงัก ดูเหมือนว่านี่คือครั้งแรกที่เขาเห็นแววตาแบบนี้ของเธอ

เพียงแต่เห็นได้ชัดว่าเขาใจเย็นมาก เหลือบมองรถโฟล์คสวาเกนคันนั้นที่กำลังขี่มาทางพวกเขาผ่านกระจกมองหลัง และตัดสินใจอย่างเด็ดขาดพูดออกมา “ออกจากรถ!”

รถห้อยอยู่ในอากาศ ถ้าไม่ระมัดระวังก็จะร่วงลงไป การอยู่ในรถอันตรายยิ่งกว่า!

ฉู่หลินเฉินให้คนขับรถลงไปก่อนเพราะเขาอยู่ในตำแหน่งด้านหน้า ถ้าหากตนเองกับฉินซูลงไปก่อนรถก็จะร่วงลงไปจากบนสะพาน เพราะว่าแรงโน้มถ่วงไม่สมดุล

ฝีมือคนขับรถนับว่าคล่องแคล่วแข็งแรง เขาปีนออกมาได้อย่างราบรื่น

ฉู่หลินเฉินมองไปยังฉินซูและพบว่าเธอจับประตูรถอย่างตึงเครียดและไม่ไหวติง

เปลือกตาของเขาหย่อนลงเล็กน้อยและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าช้า รีบลงจากรถ”

พูดจบเขาก็เปิดประตูรถฝั่งของตนเองก่อน

ลมหนาวพัดเข้ามา

ฉินซูมองเห็นความว่างเปล่าที่ระดับความสูงหลายสิบเมตรนอกหน้าต่าง และกระแสน้ำด้านล่าง