บทที่ 161

เธอล้มลงไปด้านหน้า จนใบหน้าของเธอแทบจะแนบชิดกับรอยแผลบนหน้าอกของเขา ยังดีที่เธอผละออกมาได้ทัน ร่างกายของเธอทับช่วงเอวของเขาอยู่

พอเป็นแบบนี้แล้ว ร่างกายของพวกเขาใกล้กันยิ่งกว่าเดิม ราวกับว่าเธอโถมตัวเข้าใส่เขา

"ฉินซู เธอกำลังทำอะไรน่ะ?!"

เสียงอันโกรธเกรี้ยวดังมาจากประตู

ฉู่หยุนซีในรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาด้วยความโกรธ เธอก่นด่า "เธอบ้าไปแล้วหรือไง พี่ชายฉันบาดเจ็บขนาดนี้ เธอยังจะไปล้มตัวใส่เขาอีก เธอจะล่อลวงเขาใช่ไหม? หน้าไม่อายจริง ๆ! เธอกำลังจะทำอะไรยังไม่รีบลุกขึ้นมาอีก?!"

หวังอี้หลินที่เดินตามมาข้างหลัง เมื่อเห็นฉากนี้ก็โกรธมาก "ฉินซู เธอ..."

ซ่งจิ่นหรงและหลิวเหวยลู่เพิ่งได้ยินจากเสี่ยวเวยว่าฉู่หลินเฉินมีไข้สูง จึงรีบเข้ามาดูอาการ แต่กลับกลายเป็นได้ยินเสียงด่าของฉู่หยุนซี

เมื่อทั้งสองเดินเข้ามาในห้อง ฉินซูก็ลุกยืนขึ้นได้พอดี

"เกิดอะไรขึ้น?" หลิวเหวยลู่ถามขึ้น

"คุณแม่คะ ฉินซูจะล่อลวงพี่ หนูกับอี้หลินเห็นกับตาว่าเธอปีนไปบนตัวของพี่! พี่บาดเจ็บสาหัสและยังไม่ได้สติ เธอช่างไร้ยางอาย เธอคงคิดว่าปีนไปบนตัวพี่แบบนี้ พี่ก็ไม่ต้องหย่ากับเธอแล้ว!"

เมื่อฟังการคาดเดาที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายของฉู่หยุนซี ฉินซูก็รู้สึกตลก

เธอสบตาของหลิวเหวยลู่ที่มองมาพลางพูดขึ้น “เมื่อกี้นี้คุณชายฉู่มีไข้ขึ้นสูง ฉันกำลังทำให้ร่างกายของเขาเย็นลง แต่ไม่ทันระวัง ก็เลยเกือบจะล้มทับเขา ไม่ได้แตะต้องเขาสักนิด"

พูดจบก็มองไปที่ฉู่หยุนซี "ฉันคิดไม่ถึงว่าคุณหนูฉู่มาเห็นแค่ภาพนั้นแล้วสมองจะคิดอะไรไปไกลได้ขนาดนั้น"

หลิวเหวยลู่มองฉู่หยุนซี เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้ว่าฉู่หยุนซีเป็นคนพูดไม่หยุดปาก และมีเจตนาที่ไม่ดีกับฉินซูมาตลอด

และเธอก็ยังรู้ด้วยว่าลูกชายของเธอไข้ขึ้นสูงจริง ๆ ต้องทำให้ร่างกายเย็นลง ฉินซูไม่ได้โกหก

หลิวเหวยลู่ขยิบตาให้ฉู่หยุนซีเป็นสัญญาณให้หยุด

ซ่งจิ่นหรงเองก็พูดขึ้น "น่าจะเข้าใจผิดกันนะ หยุนซีไม่ต้องพูดแล้ว"

ฉู่หยุนซีไม่คิดว่าแม่กับย่าของเธอจะเลือกที่จะเชื่อฉินซูแบบนี้