บทที่ 169

สายตาที่ลึกล้ำของฉู่หลินเฉินแสดงความตั้งใจที่แน่วแน่ แค่คำตอบคำเดียวนั้น ก็ทำให้หวังอี้หลินดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่ "ถ้าอย่างนั้น..."

"รอให้แผลของฉันหายก่อน" ฉู่หลินเฉินพูดอย่างใจเย็น

รอยยิ้มบนใบหน้าของหวังอี้หลินนิ่งงั่นไปเล็กน้อบ แต่เธอก็ดึงสติกลับมาได้รวดเร็ว คุณชายฉู่บาดเจ็บหนักขนาดนี้ เขาคงทำเรื่องหย่าไม่ได้

เธอยิ้มและตอบกลับ "ค่ะ ฉันจะดูแลคุณอย่างดี คุณจะได้หายเร็ว ๆ"

เมื่อออกมาจากห้องของฉู่หลินเฉิน หวังอี้หลินก็เดินผ่านห้องโถงของบ้านไปอย่างรวดเร็ว

ฉู่หยุนซีในรองเท้าส้นสูงเดินไปหาเธอ พร้อมยิ้มและพูดว่า "อี้หลิน คุณย่าของฉันเรียกเธอมาทานอาหารเย็นด้วยกัน"

หวังอี้หลินดีใจมาก แต่ก็ลังเล “แต่เรื่องก่อนหน้านี้…”

“ทุกวันนี้เธอก็ดูแลพี่ชายของฉันเป็นอย่างดี และพวกเราทุกคนก็ได้เห็นด้วยตาของพวกเราแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยเข้าใจผิดและมีอคติต่อเธอมาก่อน แต่ตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนใจแล้ว ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะขอให้ฉันชวนเธอไปทานข้าวด้วยทำไมจริงไหม”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่หยุนซี หวังอี้หลินก็ยกยิ้มขึ้น

ดูเหมือนว่างานหนักที่เธอทำในทุกวันนี้จะคุ้มค่า เธอดูแลฉู่หลินเฉินด้วยความขยันเป็นอย่างมาก ไม่ใช่เพื่อชนะใจครอบครัวฉู่หรอกเหรอ?

เธอทำสำเร็จแล้ว

หวังอี้หลินพยักหน้าและเดินไปที่ห้องโถงด้านหน้ากับฉู่หยุนซี

ระหว่างเดินไปฉู่หยุนซีถามขึ้นด้วยความสงสัย "เป็นยังไงบ้าง? พี่ชายของฉันได้บอกไหม ว่าจะหย่ากับยัยของปลอมนั่นเมื่อไหร่?"

“ใกล้แล้วแหละ” หวังอี้หลินตอบด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นใบหน้าที่มั่นใจของเธอ ฉู่หยุนซีก็โล่งใจและยิ้ม "ดูแล้ว ฉันคิดถูกแล้วล่ะ ที่บอกคุณแม่ให้เธอมาดูแลพี่ชายของฉัน! ถ้าให้โอกาสนี้กับฉินซู เราคงไม่มีทางรู้ว่ามันจะใช้วิธีไหน ทำมิดีมิร้ายกับพี่ชายของฉัน"

หวังอี้หลินเม้มปากและไม่พูดอะไร

แน่นอนว่าเธอจะไม่ให้โอกาสฉินซูอีกต่อไป!

ขณะรับประทานอาหาร เด็กรับใช้เสี่ยวเวยก็วิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก และพูดขึ้น "แย่แล้วค่ะ คุณชายฉู่บังเอิญล้มลงและแผลเปิด"

ซ่งจิ่นหรงลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว "นอนอยู่บนเตียงแท้ ๆ จะล้มได้ยังไง"

"คุณชายฉู่กำลังจะไปเข้าห้องน้ำ…” เสี่ยวเวยพูดเสียงกระซิบ

“คุณแม่คะ ให้หมอมาดูเถอะ...หรือว่าจะเรียกฉินซูมาดี?" หลิวเหวยลู่พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว