บทที่ 175

ชายคนนั้นเดินไปหาฉินซู “ตามฉันมา”

ฉินซูเหลือบมองหวังอี้หลิน “แล้วเธอ…”

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน” หญิงผมแดงพูด

ฉินซูก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอตามชายคนนั้นเดินออกไป

เสียงกระวนกระวนกระวายของหวังอี้หลินดังขั้นจากด้านหลัง “ฉินซู! เธอจะปล่อยฉันไว้ที่นี่ไม่ได้นะ เธอห้ามไป...”

ฉินซูไม่ได้หันกลับ ร่างของเธอหายออกไปด้านนอกประตู

ขาทั้งสองของหวังอี้หลินอ่อนแรงเกือบจะล้มลงบนพื้น

เธอหันไปมองหญิงผมแดงแล้วถามด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ “คุณต้องการจะทำอะไรกันแน่?”

ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างแผ่วเบา “จุ๊ ๆ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะเป็นผู้หญิงที่ฉู่หลินเฉินจะแต่งงานด้วย เพื่อรับประกันว่าคุณไม่ได้โกหก ฉันต้องพิสูจน์สักหน่อยถึงจะโอเค…”

พูดแล้วเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากโต๊ะข้าง ๆ และต่อสายหาหมายเลขหมายเลขหนึ่ง

น้ำเสียงต่ำที่มาพร้อมกับการขบคิดพูดขึ้น “ฉันมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่าหวังอี้หลินอยู่ที่นี่ คุณชายฉู่สนใจที่จะมารับไปหรือเปล่า?”

...

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง หวังอี้หลินก็ถูกคนที่ฉู่หลินเฉินส่งไปมารับกลับไปยังบ้านใหญ่ตระกูลฉู่

เธอร้องไห้ดั่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝนอยู่ข้างเตียงของฉู่หลินเฉิน

“ผู้หญิงคนนั้นน่ากลัวมากจริง ๆ เธอทำให้ฉันกลัวแทบตาย ฉันยังคิดว่าจะต้องถูกเธอทรมานจนตาย... โชคดีที่คุณให้คนมาช่วยฉัน”

เธอปาดน้ำตาและพูดจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง

เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเรื่องในวันนี้ไม่น่ากลัว แต่ก็นับว่าเป็นการตื่นตกใจกลัวไปเองด้วย

แต่มันก็ทำให้เธอเห็นว่าฉู่หลินเฉินเป็นห่วงเธอ และส่งคนไปช่วยเธอทันที

“ไม่ต้องกลัว ไม่เป็นไรแล้ว” ฉู่หลินเฉินปลอบโยน เมื่อเห็นท่าทางที่ร้องไห้ไม่หยุดของหวังอี้หลิน ในใจก็ร้อนใจไม่เป็นสุขอย่างบอกไม่ถูก

“คุณอี้หลินครับ ผู้หญิงคนนั้นคือหานเซี่ยว ลูกสาวคนโตของตระกูลหาน ถ้าพูดตามหลักแล้ว เธอก็ไม่ได้รู้จักคุณ แล้วทำไมถึงลักพาตัวคุณไปกัน” เว่ยเหอพูดขึ้นอย่างสงสัย